E.T. steekt lichtgevende middelvinger op

Het decadente Fucque les balles van fotograaf Erwin Olaf is hét feest voor de incrowd dance-scene...

Van onze verslaggever Pablo Cabenda

Voederen mag, maar wel met de platte hand graag. De dame, een futuristische travo-versie van Mireille Bekooij, legt een negerzoen op de hand van de avontuurlijke bezoeker die naar de kooi wil van de 'Pigs in space'. De dikke, behaarde 'varkens', in niets anders gehuld dan groene glitterbroekjes, badderen in een kinderbadje vol modder of zitten in een ruimtevaartuigje van de kermis.

Als tussen de tralies een zwijn de zoetigheid oplebbert, klinkt een opgewonden gilletje. Ergens gaat een sirene en stijgt gejuich op terwijl stampende muziek doorklinkt vanuit een andere ruimte.

Het Amsterdamse Paradiso is, zoals de jaarlijkse traditie wil, omgetoverd in een decadent danspaleis voor het Fucque les ballesfeest van fotograaf Erwin Olaf. Kaartjes kosten 50 euro maar de opbrengsten gaan naar Dance For All, een groep gepensioneerde klassieke dansers in Kaapstad, Zuid-Afrika die zich bekommert om townshipkinderen.

Fucque les Balles is een uitvloeisel van de befaamde en beruchte Love Ball party's van het heengegane RoXy. En hét feest voor de incrowd dance-scene. Net als in voorgaande jaren heeft de fotograaf met een voorliefde voor dragqueens, dwergen en alles dat seks combineert met het grote theatrale gebaar, flink uitgepakt. Deze keer met als thema Fucque le future. De flyer kondigde al een Barbarella beffende Barbapappa aan. En in de grote zaal lijkt het alsof de cast van Lord of the Rings is wezen shoppen bij Chistine le Duc. Op een catwalk dansen excentriekelingenbehangen met bont en lovertjes en dik in de make up op house van de dj's Miss Behave en Miss Wanna be. Aan de champagnebar kun je bubbeltjes krijgen uit de stoma van een verpleegster en op de achterwand hangt een metershoge poster van E.T. die zijn lichtgevende middelvinger opsteekt.

Fucque les balles is nog steeds het allerleukste buitenbeentje van alle party's in Nederland. En reliek bijna uit een tijd dat house nog subversief en underground was in plaat van alomtegenwoordig en gemeengoed. Er zit dan ook een flinke dosis RoXy-nostalgie in de sexy waanzin die woedt op de danvloer. Bijna alle bezoekers zijn de dertig gepasseerd en de muziek – in de grote zaal grotendeels jaren-tachtigdisco en vroege house – is van de tijd dat dance nog niet doorgefokt was tot trance.

Maar de Fucques les Balles feesten zijn goedbeschouwd ook niet meer dan waanzinnig aangeklede dansfeesten met hier een gekke acrobatenact en daar wat naakte meisjes. Performances die ook figuurlijk niet veel om het lijf hebben. Prachtig en vermakelijk om te ondergaan maar het subversie karakter is er een beetje af gesleten. Het blijft niettemin een verademing in een tijd dat dance op massaconsumptie is toegesneden.

Meer over