E-bike echt iets voor patatgeneratie

Koning Willem-Alexander op een prototype van de e-bike van Gazelle. Beeld epa
Koning Willem-Alexander op een prototype van de e-bike van Gazelle.Beeld epa

Echt iets voor de patatgeneratie

De fietsindustrie, geholpen door de trend signalerende ANWB, probeert na de ouderen nu ook de jeugd op een e-bike te krijgen(Ten eerste, 21 oktober). En ik maar denken dat je toch slecht ter been moest zijn of een medische indicatie moest hebben om je op zo'n van trapondersteuning voorziene fiets voort te bewegen. Acht kilometer kan in mijn ogen voor een gezonde 17-jarige toch niet het obstakel zijn. Nu wil ik heel wat geloven, maar 'groen' zijn deze fietsen met nikkel en cadmium bevattende accu's natuurlijk niet ten opzichte van een gewone fiets. Het zijn gewoon elektrische brommers waarbij het rondtrappen van de pedalen als een gaspedaal werkt. En cool vind ik ze ook niet, want als na ouderen nu ook de jeugd op die dingen gaat rijden, dan komt bij mij de term 'patatgeneratie' weer in gedachten, een term waarmee wij zogenaamde luie donders in de jaren tachtig om de oren werden geslagen.

T. van der Laan, Den Haag

Weg met angst

'Angst is verslavend en zoekt net als verlangen een object', schrijft Arnon Grunberg in zijn Voetnoot op 21 oktober. We moeten angst psychologisch bekijken. Ja, en de remedie tegen angst is al bekend: alles waarvoor je bang bent, moet je juist doen.

Dan lost de angst voor dit object op en moet je wel op zoek naar een volgend object, zodat je al snel beseft dat het inderdaad een verslaving is. Uiteindelijk kun je in de angst zelf zakken en constateren dat het ook een genot is, een vorm van creatieve opwinding.

Dus bang voor vreemdelingen? Maak contact.

Bang voor armoede? Geef je geld weg.

Arnon Grunberg for president!

Lisette Thooft, Broek in Waterland

Advies voor ABC

Aaf Brandt Corstius gebruikt de term 'first world problems' om kleine klachten te onderscheiden van echte problemen (V, 21 oktober). Zij wil ermee stoppen en dat valt haar zwaar. Wat dan ook weer een 'first world problem' is. Ik zou haar willen adviseren dergelijke kleine klachten voortaan af te doen met de puur Nederlandse term 'luxeproblemen'. Want dat zijn het natuurlijk.

Rudy Schreijnders, Amsterdam

Kolderieke muziekjes

Jean-Pierre Geelen bespreekt de documentaire De Tegenprestatie en maakt in zijn bespreking melding van 'kolderieke vioolmuziekjes'. Het betrof de bagatellen voor strijkkwartet van Anton Webern. Het laatste dat deze muziek beoogt is kolderiek te zijn. Het is grote kunst, sublieme beheersing van het strijkkwartet. Ik vond het trouwens knap dat deze muziek niet werd weggedrukt naar de achtergrond.

Dick Borstlap, Wassenaar

Zwarte wolk

Dank, Jan van Tienen, voor het interview en het boek over zelfdoding in de familie (V, 20 oktober) . Zelf groeide ik op in een gezin waar onze grootmoeder en overgrootmoeder van moeder's kant beiden een einde aan hun leven maakten. Voor mijn moeder een zwaar lot, voor mijn vader en ons ook. Ze was vaak bang dat zijzelf of wij het ook zouden doen.

Zo'n familiegeheim hangt als een zwarte wolk boven de hele familie zonder dat je er als kind en opgroeiende puber iets van begrijpt. Het familiegeheim is een wasmand vol vuile was, dat is een hele wasmachine vol. Ikzelf maak nu langzaam die machine leger en hang af en toe een tafelkleed of sloop buiten om er met iemand over te kunnen praten.

Soms zwijg ik en schrijf, net als Jan van Tienen. Door het artikel begrijp ik nog beter waarom het zo lastig blijft er met familie of met vrienden/vriendinnen over te praten of om erover te schrijven. Onze struikelblokken zijn schaamte, angst en wat mij betreft ook grote woede. Wat me helpt is het inzicht dat bij mensen die echt zelf een einde aan hun leven willen maken, een deur openstaat die bij veel mensen gewoon dicht is. Ik heb (mijzelf) geleerd hem te sluiten.

Ik hoop dat er ooit ergens in Nederland een gedenkplaats ingericht gaat worden voor al die mensen die in grote verwarring of zeer bewust besluiten een einde aan hun leven te maken. Een plaats waar familieleden en vrienden die ze achterlaten, met zulke uiteenlopende en soms verwarrende gevoelens, troost kunnen vinden en misschien elkaar.... En wat ik mijzelf voorhoud: willen leven kan ook een keuze zijn. En zingen helpt!

Frouwkje Zwanenburg, Edam

Leraar trekt aan korste eind

'Geef elke leerling snipperdagen' (O&D, 20 oktober) is een sympathiek idee van Misha van Denderen, maar in de berekening zitten flinke hiaten. Hij zegt dat elke leraar twaalf weken vakantie heeft en dat de onderwijssector zal moeten concurreren met 'het bedrijfsleven' en naar vijf weken vakantie moet.

Maar een vergelijking met de publieke sector is veel beter op zijn plaats. Een rijksambtenaar met een veertigurige werkweek krijgt vijf weken vakantie en bouwt vijf weken arbeidsduurverkorting op. Hierdoor krijgt die ambtenaar tien weken, vrij op te nemen, vakantie. Nu al aanzienlijk aantrekkelijker dan de voorwaarden van het onderwijs, en al helemaal als de vakantie in het onderwijs wordt teruggebracht naar vijf weken.

Met dit voorstel trekt er dus één groep aan het kortste eind: de leraar met kinderen, want die verliest zeven weken vakantie en kan die overgebleven vijf weken alleen opnemen tijdens de schoolvakanties.

Ook rekent Van Denderen voor dat het vmbo en vwo respectievelijk met een half en één jaar ingekort kunnen worden door zeven weken extra les te geven. Zo heb ik ook nog wel een idee: de tachtigurige schoolweek. Hiermee wordt de opleidingsduur gehalveerd. Iedereen die werkt in het onderwijs weet dat dit niet zo werkt.

Koen Ishta, Rotterdam

Meer over