DWDB is vreugdevuur van een dag

Er zijn maar een paar aanpassingen nodig. Dan heeft de Wereld Draait Buiten beslist bestaansrecht.

pop

De wereld draait buiten

Westerpark, Amsterdam 7/7 met o.a. The Opposites, Tim Knol, Triggerfinger en Ben Howard.

'Nou dan gaan we maar naar The Opposites', is een opmerking die je veel hoort, zondagmiddag om een uur of vier op het Amsterdamse terrein van de Westergasfabriek. De eerste editie van het festival De Wereld Draait Buiten, een 'levensgrote variant' op het tv-programma De Wereld Draait Door is met elfduizend bezoekers uitverkocht, maar het publiek lijkt niet speciaal gekomen voor de grotere namen op het affiche als hiphop-duo The Opposites, Triggerfinger en Ben Howard. Drie namen die onlangs Pinkpop kleur gaven, maar zondag leek het publiek voor een belangrijk deel gekomen voor dat deel van het programma dat 'Iets Anders' presenteerde.

Volle zalen met lange rijen voor het muzikale verhaal van Leo Blokhuis, de gedichten en muziek van Nico Dijkshoorn en de 'exotische dieren' van bioloog Freek Vonk. Het in levende lijven aanschouwen van de mannen bekend van de televisie bleek voor veel bezoekers een interessantere optie dan het zien van een bandje. Dat kun je immers overal.

Toch was het een behoorlijk sterk muzikaal programma, dat inhoudelijk goed aansloot bij de muziek die de afgelopen jaren dagelijks een minuutje voorbij kwam in DWDD. Niet te moeilijk, voor elk wat wils. En hoewel het programma in veel gevallen (zie ook Lianne La Havas, Douwe Bob en Trixie Whitley) dubbelde met bijvoorbeeld Pinkpop, stonden er met Parquet Courts en Vampire Weekend namen op het affiche van spraakmakende bands met ijzersterke albums, waarmee DWDB zich kon onderscheiden.

Het New Yorkse Vampire Weekend had goede sier kunnen maken op Best Kept Secret of op het aanstaande Lowlands, maar bleek tussen grote buitenlandse festivals door, alleen beschikbaar voor een Nederlands optreden op precies de zondag dat De Wereld Draait Buiten gehouden werd.

En het paste prima, al leek zo tegen half tien in de avond de grote Gashouder net een maatje te groot. Veel bezoekers keerden al vroeg naar huis, met als gevolg dat de Eindhovense rapper Fresku in een halfvolle zaal moest afsluiten. Wie er na tien uur nog was, leek vooral in slaap gesust te willen worden door de weinig opwindende liedjes waarmee Ben Howard zijn enige echt sterke nummer Keep Your Head Up omringde.

Geen groots vuurwerk in de finale dus, maar een langzaam uitdovend vreugdevuur dat de hele dag vrolijk brandde. Want het was echt aangenaam toeven op het terrein dat vrijdag en zaterdag voor het Pitch Festival eenzelfde infrastructuur had gekend. Aardig was de hamburgertent van vaste DWDD kok- Robert Kranenborg die de hele dag ook echt zelf zeer smakelijke hamburgers bereidde.

Presentator Matthijs van Nieuwkerk opende de dag op het hoofdpodium met zijn charmant kenmerkende gevoel voor overdrijving toen hij The Kik aankondigde als 'de beste huisband aller tijden', maar hield zich los van een enkele aankondiging van het programma afzijdig.

Jammer eigenlijk, want fotograaf Hans Aarsman meldde bij wijze van grapje weliswaar blij te zijn dat hij nu gedurende drie kwartier eens niet door Matthijs onderbroken zou worden, maar zijn foto-presentatie had beslist aan zeggingskracht gewonnen als Van Nieuwkerk er naast had gestaan.

Een misvatting bleek het vervolgens om Prem Radhakishun en Jan Mulder zonder moderator in debat te laten gaan. Wat je kon vrezen gebeurde. Twee brullende mannen die weinig genuanceerd politieke standpunten deelden met het steeds minder bij de les blijvende publiek.

Nee, dan Nico Dijkshoorn. Dat hij wijlen Levon Helm van The Band aardig nazingt in The Weight, wisten de kijkers van DWDD al. Maar dat hij in de band van Tim Knol in datzelfde liedje een kort, maar vlijmscherp stukje Robbie Robertson-gitaar speelde, was een aangename verrassing.

Toch al een prachtig optreden van Tim Knol, die met zijn nieuwe band een paar veelbelovende nieuwe liedjes speelde en met diverse gasten een stel covers.

Het optreden van Knol vormde een mooie opmaat voor Vampire Weekend dat op het podium eenzelfde groei lijkt te hebben doorgemaakt als op plaat. De vlotte, met Afrikaanse gitaar versierde, oude liedjes als A-Punk en Cape Cod Kwassa Kwassa waren een bindmiddel tussen het spannende nieuwe werk, dat live nog meer diepte en zeggingskracht kreeg dan op plaat. Het toetsen-instrumentarium van Rostam Batmanglij werd knap ingezet. De gesimuleerde koortjes en elektronische arrangementen in moeilijker live te vertolken nummers als Ya Hey en Hudson klonken fraai, en de ritmesectie hecht.

Een optreden zo sterk doet je nog een jaar glimlachend terugdenken aan deze vermakelijke eerste editie van een festival dat met een paar aanpassingen beslist bestaansrecht heeft.

undefined

Meer over