DV8 is meer koket dan provocerend

Als je als choreograaf aankondigt een man zonder benen in je voorstelling te laten meedansen, kun je die maar beter direct ten tonele voeren....

De man zonder benen in The Cost of Living van Lloyd Newson kan prachtig dansen. Zijn sterke armen tillen hem rond, af en toe gooit hij zijn gemankeerde heup in een knik en leunt even op een stompje van het bekken. Hij leent de benen van een ballerina door op de juiste plaats aan haar onderrug te kleven. En hij rijdt op een mannelijke danser als in een fel erotisch duet.

Maar vraagt hij te lang de aandacht, dan wordt hij als een gillend, machteloos speenvarkentje weggedragen. Alle veertien dansers in deze voorstelling van de Britse groep DV8 staan graag in het middelpunt. En allemaal wijken ze af van de gangbare norm voor hedendaagse dansers. De ballerina's zijn weggestuurd bij The Royal Ballet omdat ze te dik, te lang ofte fors werden. De ene danser is verlegen, de ander jeugdig nichterig. Eddie Kay meldt maar één testikel te hebben maar heeft wel speed in zijn benen – hij springt en schreeuwt zijn opgekropte woede eruit. En Michael Post Jr. is meer dan vijftig kilo te zwaar.

Afwijken. Het zit al in de naam van de groep (deviate = afwijken), maar nu stelt Lloyd Newson via zijn performers rechtstreeks de vraag aan zijn publiek: wat is geaccepteerd, wat waarderen we, waar betalen we voor (

the cost of living) en wat zijn quality people? Vijf euro voor een lift van het rechterbeen, twee euro voor het linker, want dat is minder getraind. Spottend presenteren ze tuttige balletpasjes, een ironische naaktsolo uit de moderne mannendans, een gebarendansje op een disconummer van Cher, een duet met hoelahoeps en simpel gegoochel met heliumballonnen. Allemaal om de hoge kunst van de abstracte dans te kakken te zetten tegenover het amusement van de lage cultuur.

De directe toon doet aan cabaret en comedy denken, evenals de opeenvolging van losse scènes. Die versnipperde structuur maakt de voorstelling helaas minder dwingend en politiek dan aangekondigd. Het programmaboek van Julidans, dat met DV8 dit weekend werd afgesloten, meldt zelfs in kleine lettertjes een waarschuwing voor schokkende scènes. Zouden ze willen. Geen enkele act is werkelijk provocerend. Niet de mannenhand die even in de slip van de ballerina verdwijnt, niet de scheldtirades van de Schot met ADHD, net zo min als de intieme vragen aan de man zonder benen ('Hoe ga je naar de wc? Kun jij masturberen?'). Het is alleen maar gekoketteer met provocatie.

Maar wel grappig gekoketteer.Maffe scènes in een curieus decor: verrijdbare groene zuilen rond een glooiende helling, die nu eens aan een skischans of de weide van de Teletubbies doet denken, dan weer aan een scrabeus homopark. Met deze comedydans met wrange ondertoon eindigde twee succesvolle Julidansweken, waarin zowel de schouwburgvoorstellingen als de kleinere producties in Theater Bellevue en De Melkweg met gemiddeld 90 procent zaalbezetting beter werden bezocht dan vorig jaar. Alleen de tienduizend bezoekers van het gratis Urban Dance programma in het Vondelpark waren niet te verleiden tot de aanschaf van een kaartje voor het Franse breakdance-gezelschap Black Blanc Beur. Een goed festival dat zonder thematisch te willen zijn, toch een aantal stromingen onder de aandacht heeft gebracht: die van de Urban Dance, de global dance (uit Afrika en India), de Vlaamse dans (Wim Vandekeybus en Michelle-Anne de Mey), de comedydans en de commentaardans van de Australische Brit Newson en de Italiaanse Caterina Sagna.

Meer over