Duvelse Pink schotelt bizar stijlpalet voor

Dat lied Lady Marmelade ('voulez-vous coucher avec moi?'), schalde dat recentelijk ook niet door de de Rotterdamse Ahoy'? Jazeker: in oktober 2003, gezongen door Christina Aguilera....

Maar bij Pink gaat het net even ruwer: terwijl de gitarist een scheurende solo speelt, randen Pink en haar dansers op brute wijze een paar opblaaspoppen aan. Een danser maakt, liggend op zijn sekspop, stotende bewegingen met zijn heupen. Pink kneedt de borsten van een andere. Even later zingt ze de pop op pesterige toon een regel van Christina Aguilera's Beautiful toe.

De boodschap is duidelijk: Christina en al die anderen zijn doetjes vergeleken bij Pink (echte naam: Alecia Moore), de gedoodverfde powergirl van de Amerikaanse hitlijstenpop. Het decor, bestaand uit metershoge namaakluidsprekers, zet de choreografie kracht bij: vingers in je oren, hier wordt gerockt!

Maar hoe ruw en hard is ze echt, de zangeres die in een ijzeren kooi uit de nok van de Ahoy' kwam zakken, om zich meteen in een geceneerde knokpartij met haar dansers te storten?

Anderhalf uur later was het antwoordop die vraag even onsamenhangend als het bizarre palet aan stijlen dat Pink haar dolenthousiaste gehoor voorschotelde. Ze opende met een paar door slecht geluid verpeste stukken r & b (het genre waarin ze debuteerde), om daarna via harde rock, een handvol mierzoete ballads, akoestische covers van onder anderen Janis Joplin, wat vederlichte popdeuntjes een expliciet anti-VS statement af te sluiten met haar populairste meezinghit: Get The Party Started.

Haar zang: opvallend goed wanneer ze kracht mocht zetten, maar vlak in de lagere registers. Haar inzet: enorm. Met kletsnatte haren en een van zweet glimmend bovenlijf denderde ze door. Voor Pink geen gedep met handdoeken en tussentijdse pitsstops bij de visagiste.

De bontgekleurde lappendeken die ze ons aanreikte wilde maar niet de coherentie van een echt concert wilde krijgen. Maar vermaken en intrigeren deed ze wel, die duvelse Pink, die we achtereenvolgens met knalroze hanenkam, platinablonde pruik en kort zwart koppie zagen rondhupsen.

Haar muziek is veel lauwer dan hij lijkt, maar als persoon rockt ze behoorlijk en vormt ze met haar terloopse 'fucks' en 'goddammits' een sympathiek buitenbeentje in de preutse Amerikaanse mainstream. De jongen uit het publiek die, vastgebonden op een stoel, door Pink werd betast en bestegen, zal het beamen.

Meer over