Dure lessen

Het venijn tussen ex-geliefden is grenzeloos. Afspraken gelden niet meer en het is weer ieder voor zich. Gezamenlijk eigendom moet worden verdeeld en elkaar geschonken aardigheden worden teruggegrist....

Soortgelijke lelijkheid doet zich voor tussen scheidende werkgevers en werknemers. Waar aan het begin van de samenwerking de werkgever gul is en de werknemer niet kinderachtig doet over extra te maken uren, verdwijnt de wederzijdse welwillendheid in het zicht van een scheiding der wegen als stof in de wind.

Evan die 'schenkingen' die de werkgever graag terugziet bij het vertrek van werknemers is de op zijn kosten gevolgde opleiding. Uit de rechtspraak blijkt dat ruzies over opleidingskosten veelal niet in der minne worden opgelost. De rechter moet de knoop doorhakken en doet dat tamelijk werknemersvriendelijk.

Zo vindt de rechter het strijdig met de redelijkheid en billijkheid als de werkgever studiekosten terugvordert als hij zelf het initiatief tot het ontslag heeft genomen. En trucs worden doorzien. Daarom ving de werkgever die de studiekosten terugvorderde van een werknemer die zelf ontslag had genomen, ook bot. Het bleek dat de werkgever forse druk had uitgeoefend om de werknemer tot ontslagname te bewegen.

Wat de rechter ook niet netjes vond was dat een werkgever loon over de uren van afwezigheid voor studie terugvorderde terwijl dat bij andere werknemers nooit gebeurd was. Bovendien vond de rechter dat dezelfde werknemer niet al het cursusgeld terug hoefde te betalen, nu door opgedragen werkzaamheden niet iedere les gevolgd kon worden. In alle zaken vond de rechter dat de verplichting tot terugbetaling in tijdsduur beperkt moet zijn en dat de terugbetalingsverplichting evenredig hoort af te nemen.

Onduidelijkheden in de afspraken tenslotte, zijn veelal voor rekening van de werkgever. De terugbetaling moet duidelijk zijn vastgelegd, anders bestaat ze domweg niet. Over deze drempel struikelde een advocatenkantoor. In de stagiaireovereenkomst was een terugbetalingsverplichting opgenomen, maar in de aansluitende medewerkerovereenkomst slechts een slordige verwijzing. De werknemer-advocaat had hiervan handig gebruik gemaakt door opeens van niets meer te weten. Volgens de rechter hadden 'beide partijen zich uitgeput in het vinden van slimmigheden om hun standpunt duidelijk te maken. Daar zijn ze dan ook advocaat voor.' Ook stelde de rechter vast dat de bedoeling van partijen niet duidelijk op papier was gezet. Volgens de rechter 'tussen advocaten ook niet ongebruikelijk'. Tja, ook de tandarts flost niet elke dag.

Meer over