Duetten tussen dans en verhaal ***

Voorjaarsontwaken, programma 1. 1/5, Korzo theater, Den Haag. Daar nog vanavond 3/5. Programma 2, met Koreaanse choreografen: 8/5 en 9/5. www.korzo.nl

Het zijn net twee jongens op een verlaten schoolplein. Beetje hangen tegen de muur, beetje drentelen. Tot hun aandacht zich richt op het kleine hellende object midden op het podium, een soort mini-ramp. Je kunt er tegenaan rennen, vanaf glijden, rechtop, ondersteboven, enzovoorts.


In een handomdraai hebben de stilte en de lamlendigheid plaatsgemaakt voor een roller coaster aan bewegingen. Een bizarre mix van struikelen en dansen, van alledaagse loopjes en virtuoze breakdancemoves, van lompe harde stappen en snelle lichte wendingen. Zogenaamd slordig, rafelig, onbeheerst, maar ondertussen aldoor gefocust.


Het jaarlijkse Voorjaarsontwaken in Den Haag, een programma voor jong choreografietalent, opent met een duet, Gefallen van Guilherme Miotto, dat om meerdere redenen interessant is. Het heeft fantastische dansers - Joey Schrauwen en b-boy Menno van Gorp - in een fantasierijk en origineel dansvocabulaire.


Toch dwalen je gedachten geleidelijk af. Het is de aloude discussie: is het genoeg te genieten van beweging en beeld an sich, of moet dans, kunst, ook nog ergens anders over gaan? Er is niet één waarheid, maar Gefallen maakt ook niet echt een statement. Het scheert te vrijblijvend langs ideeën over perfectie en imperfectie in het leven. En dan blijkt een half uur te lang voor deze choreografie.


Ook in de drie andere duetten, geprogrammeerd naast een reprise uit de NDT-workshop, speelt de spanning tussen abstractie en verhaal. Choreograaf Shailesh Bahoran (ook danser bij ISH) en popper Rajiv Bhagwanbali vermengen breakdance met Bahorans Hindoestaanse achtergrond. In Sat Cit Ananda zijn ze een hoekig sissend stoomlocomotiefje, maar ook elkaars zachte schaduw, met sierlijke handen, mystieke mantrazang waaronder een Om-mantra, gezongen in menig yogaklas. Heerlijk om naar te kijken, maar het maakt vooral nieuwsgiering naar wat ze met of over deze fusion van culturen en tijden willen zeggen.


Extranjero, met en van de Nederlander Vincent Verburg en de Boliviaanse Dayna Martinez, onderneemt echt een zoektocht naar wat verschillen, zoals die tussen man en vrouw en tussen twee culturen, met een relatie doen.


De keuze voor een contrast tussen wat ronder bewegingsmateriaal aan de ene kant en wat hoekiger aan de andere, is niet bijster verrassend maar wel zeer persoonlijk en goed ingezet. De twee dansers naderen elkaar steeds dichter in de ruimte, imiteren elkaar ook, maar hun lichamen spreken nooit helemaal elkaars taal, wat mooi is samengevat in het wilde, onbeholpen slotduet.


Verrassend in zijn soberheid en bedwelmend gedanst is Isha van het dansduo Hari en Chethana uit Bangalore. Hari is op dit moment artist-in-residence bij de Indiase ambassade. Ook dit duo is zijn met zijn klassieke kathakdans dicht bij zichzelf gebleven. Hierin paart zowel de man als de vrouw krachtig en ritmisch roffelende voeten met belletjes aan sierlijke zachte handbewegingen. Door het materiaal goed te doseren - geen virtuositeit om de virtuositeit hier - is er een prachtig verhaal ontstaan over twee mensen die elkaar geleidelijk vinden. Een sprookje, maar wel eerlijk.

Meer over