Drugs koken alsof het erwtensoep is

Ook criminelen zien uit naar een welverdiend pensioen.

Amfetaminevangst in een andere drugszaak. Beeld ANP
Amfetaminevangst in een andere drugszaak.Beeld ANP

In de hal van de rechtbank zit een man. Ik vraag hem naar zijn interesse in de zaak die zo dadelijk begint.

'Ik ben de verdachte.'

'Ik ben van de krant.'

'Journalisten... daar houden we niet zo van.'

Het is een aflevering van de grote zaak tegen georganiseerde drugscriminelen. Zeven van de negentien verdachten zijn lid van een motorclub en daarom wordt er wel gesproken van de Satudarah-zaak. Motorclubs zijn kennelijk spannend, zegt de man, 'maar ik ben niet lid'. Wat hij heeft gedaan, hij noemt het 'de feiten', doet er niet zo toe. Dat zijn stiefzoon vicepresident is van de motorclub, in deze zaak een van de hoofdverdachten en tien jaar opgesloten voor een cokedeal, laat hij achterwege.

De man zit in de hal van de rechtbank alsof het de wachtkamer van de huisarts is.

De vorige keer dat ik een rechtszaak tegen motorclubleden bezocht, mijn hand uitstak naar twee leren hesjes met ingewikkelde applicaties erop en me voorstelde als 'van de krant', kwam er een duidelijke melding terug.

Een lid van motorclub Satudarah. Beeld anp
Een lid van motorclub Satudarah.Beeld anp

'Gefeliciteerd.'

'Fijn voor je.'

Snuivend gingen de hesjes zitten en boorden hun ogen in mijn rug. Alsof ik iets verkeerds had gedaan en zij nog nooit. Maar deze man legt vriendelijk uit waarom hij niet van journalisten houdt: 'Het probleem is dat ze je naam in de krant opschrijven.' En of ik hem dan liever P. wil noemen.

Chemicaliën in een ander drugsproces. Beeld Novum RegioFoto
Chemicaliën in een ander drugsproces.Beeld Novum RegioFoto

Vooruit. P. is een kalme, gedrongen man, iets ouder al, zijn boksershoofd wat weggedoken in een mooi blauw leren jasje met verstevigingen op de schouders. Alle verdachten tot nu toe in de rechtszaak blijven weg of zwijgen. De rechter vraagt of dat ook zijn proceshouding is. 'Ik denk wel ongeveer een beetje hetzelfde.'

Ik denk: een kleine vis. 'Een héle kleine vis', zegt zijn advocaat. Ook voor hem is dit gesneden koek.

De grote drugszaak is nu vijf jaar aan de gang. Criminelen zijn snel, de rechtsgang is traag, zo is het nu eenmaal. Het koken van drugs is vast niet eenvoudig, maar probeer eens te bewijzen dat er drugs zijn gekookt. Daar komen vele ordners aan te pas. Ook vandaag is er tijd nodig voor technisch overleg tussen de rechters, de advocaten en de officieren van justitie. Want het requisitoir moet geprint en in het weekend is er geen printer beschikbaar in de rechtbank - de vraag is daarmee of de zitting maandag wel op tijd kan beginnen. Dan beginnen we een halfuur later, luidt het vonnis.

De stemming is monter, in elk geval. De advocaten, de rechters en de officieren van justitie kennen elkaar, zoals ze de inhoud van de ordners kennen. Ook op het gezicht van kleine vis P. breekt de zon steeds vaker door.

De feiten zijn dat hij een loods huurde waarin aangetroffen: zestien jerrycans met chemicaliën voor het koken van drugs, een Albert Heijntas met een halve kilo amfetamine, en 46 liter amfetamineolie. Uit zijn caravan op het terrein steeg een penetrante thinnerlucht op. In een andere caravan die hij huurde op een camping is een zwarte jerrycan met zwavelzuur gevonden en een witte met methanol, een gele overal en twee T-shirts met zijn dna erop en amfetaminesporen. In de afzuigkap van de caravan lag een zwarte revolver. De demper en de geweerkogels apart verstopt in een sok. In een schuurtje lag een enkelloops kogelgeweer. Voorbereiden drugsdelicten, bezit amfetamine, witwassen, geweer- en revolverbezit, aceton, BMK, mierzuur - Breaking Bad in Brabant.

P. zat 264 dagen in voorarrest. Zijn strafblad is elf kantjes. Onder dat blauwe jasje gaat een heel loongebouw schuil van drugs en wapens en detentie: tweeënhalf jaar cel, vijftien maanden cel, twee jaar cel 'en nog wat oude zaken', zegt de rechter. 'Da's best een omvangrijk strafblad.'

P. knikt.

Als dit een kleine vis is, wat doen de grote vissen dan?

Maar graag licht hij zijn persoonlijke omstandigheden toe. 'Over twee maanden ben ik 65', zegt P. 'Ik ben op een leeftijd dat ik het wat rustiger aan moet doen.' Hij wil graag met pensioen. Dat moet ook wel want zijn vriendin is ziek 'en ik ben nu een soort mantelzorger'. Hij is kortom aan huis gebonden en zal geen drugs meer koken. Zijn stiefzoon houdt er ook mee op.

Als we weer buiten staan in de hal, vraag ik naar zijn strafblad. Ach, zegt hij. 'Wat je krijgt is niet wat je zit.'

Daarna rij ik naar het plaats delict. Het is een kleine, veronachtzaamde camping, de stacaravans dicht op elkaar. En ik stel me voor hoe hij er drugs kookt alsof het erwtensoep is voor zijn vriendin.

Meer over