Droomhuis

Vers uit de Utrechtse collegebanken kreeg ik zeven jaar geleden mijn eerste baan in Amsterdam. Na een jaar op en neer te hebben gereisd, was ik de trein beu en wilde ik dichterbij mijn werk wonen....

Het eerste huis dat ik bekeek beviel me gelijk. Een betaalbare woning uit de jaren dertig met een kamer en suite, glazen schuifdeuren, een marmeren schouw, balkon op het zuiden.

Wat wilde ik nog meer?

Oké, het granieten aanrecht in de keuken is een beetje laag en de 'badkamer' erg klein. Nou ja, het is meer een douche-toiletcombinatie in een kast. (Hoewel dit ook zijn voordelen heeft: onder het douchen kun je de wc een schoonmaakbeurt geven en tijdens de toiletgang kun je bij wijze van spreken je haren wassen.)

Voor mij een droomhuis. Met de hoge platanen voor de deur lijkt het net Oud-Zuid. Vanaf de eerste dag lees ik nauwgezet de mededelingen van het stadsdeel in de krant om te zien of een onverlaat geen kapvergunning verleent.

De buitenwereld dacht anders over mijn aankoop. Uit de eerste reacties maakte ik op een grote miskoop te hebben gedaan. Of ik wist in wat voor slechte buurt ik woonde. Een strafrechtadvocaat op mijn werk vertelde me dat mijn straat voorkomt in allerlei strafdossiers.

Velen associeerden mijn straat met buitenlanders, criminaliteit en naargeestige huizen. Hadden ze het over mijn leuke etage? Over mijn straat met mijn mooie hoge bomen? Al snel had ik in de gaten dat ik niet echt scoorde wanneer ik vertelde waar ik vandaan kwam. In de kroeg en op feestjes zei ik maar met een weids gebaar dat ik ergens in Oud-West woonde, dat kon nog net.

De laatste jaren zijn de huizenprijzen enorm gestegen, in Amsterdam met meer dan 100 procent. Deze ontwikkeling heeft onverwachte neveneffecten. De ene na de andere collega, kennissen en mensen die ik in de kroeg spreek, blijken opeens bij mij in de buurt te wonen.

In dit stadsdeel zijn nog de weinige betaalbare woningen te vinden. En iedereen is lovend over de buurt met zijn mooie oude huizen in originele staat, de Turkse winkeltjes met de goedkope groente, de aansluiting op de ringweg en de nabijheid van het centrum. Zo bevordert de stijgende huizenmarkt de integratie. Wat geen wethouder lukt, gebeurt nu vanzelf.

Degenen die mij destijds uitlachten om mijn aankoop, moeten nu twee keer zoveel betalen om in deze leuke buurt te mogen wonen.

Meer over