Droom verwezenlijkt, maar een illusie armer

Frans Bromet volgde een jaar lang de verbouwing bij Marie en Kees. Het leverde prachtige televisie op. 'En dit is de keuken?'..

VERBOUWEN - het is de hel op aarde voor elke huizenbezitter. En toch trappen er jaarlijks vele duizenden in. Menigeen die op de explosief gestegen huizenmarkt zijn draai niet kon vinden, besteedt de overwaarde van zijn bezit aan die droomkeuken, zonnige serre of riante dakkapel. En dus komen 'mannetjes' van onbestemde herkomst over de vloer, die nietsontziend te werk gaan. Krassen op het parket, stof tot onder de beddensprei en een flinke duts in de deurpost zijn nog maar de kleinste ongemakken. Dat de kosten hoger uitpakken, de operatie langer duurt dan beloofd en de mannen het geregeld laten afweten, dat is allemaal doodnormaal geworden. Het gaat veel te goed in de aannemersbranche; voor een extra muurtje of een nieuwe deur nemen ze niet eens de telefoon meer aan.

Koren op de molen van documentairemaker Frans Bromet. De maker van roemruchte series als Buren en In gemeenschap van goederen heeft zich een jaar lang gestort op de verbouwing bij Marie Veerman en Kees van Langen te Volendam. Zijn verslag wordt de komende twee maandagen uitgezonden in de reeks Dokument van de NCRV. Wie het stel ziet overleven, krabt zich nog eens stevig achter de oren alvorens zo'n avontuur aan te gaan.

Marie krijgt een klein kasteeltje, zegt ze trots. De halve gevel van hun jarenzeventigwoning gaat eruit, er komt een stuk keuken aan, en slaapkamers erbij. Aannemers tonen geen belangstelling voor zo'n kleinigheid, dus gaan ze het zelf doen, met hulp van zwager Peter, die bouwkundig ingenieur is. Een klus van anderhalf, twee jaar, elk weekend en in vakanties, is de verwachting.

Terwijl buiten de eerste heipaal de grond in gaat, zet Marie zich goedgemutst in de keuken aan het 'soepies koken en balletjes draaien', want: 'Waar gewerkt wordt, moet gegeten worden'. Maar langzaam sluipt de moedeloosheid in het bestaan van de twee. Dat Marie op dag 21 haar geliefde tuinstruik ziet sneuvelen, daar had ze zich geestelijk nog op voorbereid. Maar het prostaatprobleem dat de metselaar voor twee maanden uitschakelt, was niet voorzien. Evenmin als de ruzie tussen Marie en Kees over het stof dat het hele huis onleefbaar maakt. Ook staat de relatie tussen zwager Peter en zijn vrouw op springen. Na vijftien jaar elk weekend belangeloos klussen voor deze en gene heeft zijn vrouw er genoeg van - zij en de drie kinderen zijn er ook nog. Teneinde zijn huwelijk te redden moet Peter halverwege afhaken. Marie stort later geestelijk in en Kees, die vier kilo is afgevallen, heeft het in zijn rug gekregen en kampt met astmatische klachten door het stof. Om kort te gaan: de moed is de familie in de schoenen gezonken, en de kijker heeft het inmiddels ook knap benauwd gekregen. Het project gaat ondertussen zo'n drie jaar in beslag nemen, verzucht Marie. 'Mijn droom wordt wel verwezenlijkt, maar ik ben een illusie armer.'

Alle Bromet-kenmerken zijn weer aanwezig in dit prachtige tweeluik. Gewapend met die ene camera op zijn schouder en die wat zeurderige stem weet hij weer feilloos de spanningen en meningsverschillen in de huiskamer te vinden. Zijn techniek schuilt in de herhaling. Zegt Marie: 'En dit is de keuken...', dan vraagt Bromet: 'En dit is de keuken?' Je hoort hem stoken en zuigen, maar altijd zo gemoedelijk en ongedwongen, dat de geïnterviewden meer over zichzelf (en vooral de ander) vertellen dan hun lief is.

Deze maand begint Bromet een serie over relaties. Smullen, al dat menselijk tekort.

Meer over