Droevendalia

Ik ben ontknaapt op Droevendaal, een reservaat vol milieugekkies nabij Wageningen. De eerstejaars van de Landbouwhogeschool walmde van de patchoeli en droeg een grote witte onderbroek vol gaten en remsporen. Ze kwam uit Dronten. Toen ze dat zei, zal ik wel meteen gebruld hebben: de Meerpaal, Stuif es in!

Stuif es in was ooit een kinderprogramma, opgenomen in de Meerpaal en gepresenteerd door Ria Bremer. Mijn grondige feitenkennis - plus het feit dat mijn ouwe heer ook in Wageningen had gestudeerd - maakte zo veel indruk op de deerne dat we na sluitingstijd van café Nolleke Prop naar Droevendaal zwabberden.

Vijfentwintig jaar later keerde ik terug naar Droevendaal, een paar dagen na de moord op Pim Fortuyn. Het was er nog steeds een vieze bende, met meer beesten dan in de ark van Noach pasten. Uiteraard gingen die geiten, konijnen, varkens en hangbuikzwijnen niet de pan in want Droevendaal werd bewoond door veganisten. Gedronken werd er wel, gezien de torens lege kratten.

Volkert had er gewoond.

Vol achterdocht werd ik ontvangen door de persvoorlichter met Palestijnentheedoek die, naar ik meen, ook nog eens hoofdredacteur van de Officiële Droevendaalse Vrijheidsstaatscourant Droevendalia was. Ik had heel wat uit te leggen, als vertegenwoordiger van de burgerlijke pers, het grootkapitaal en het internationale jodendom en zodoende een aartsvijand van het anarchistische bolwerk waarin Volkert gepokt en gemazeld was. Het ijs brak toen ik zei dat mijn vader in Wageningen had gestudeerd en dat ik bovendien ook nog eens ontknaapt was op Droef, zoals ze Droevendaal ook wel noemden.

Na een half uur had ik het wel, het was een typische one-stopreportage. Ik meen dat ik het verhaal vol erbarmen heb opgeschreven, want ik was in die tijd nog net links, in mijn eigen beleving althans. Toen ik de eerste beelden van Fortuyn op de parkeerplaats zag, belde ik meteen een Marokkaanse vriend. 'Als jullie het maar niet gedaan hebben, Mo, want dan breekt de pleuris uit.'

Die pleuris brak uit, zij het anders.

Ik had een jaar of wat niet meer aan Volkert gedacht tot de afgelopen week. Het regende al zes dagen aan één stuk door in de Algarve en mistroostig surfte ik op internet, als er tenminste verbinding was. En toen dacht ik aan het meisje uit Dronten. De ontknaping ging gepaard met een epische braakpartij vanwege een verkeerd gevallen broodje shoarma plus een fles bessenjenever. Ineens kwam het zuur weer naar boven.

undefined

Meer over