Drift en dreiging typeren Parade

De Parade: Beest door Suver Nuver; Moeder hoer of kwezel door Studio 5; Zucht door Orkater en de Ashton Brothers....

Het vosje op de rug van Henk Zwart is echt; met zijn bontvest zal hij wellicht de toorn wekken van radicale dierenactivisten. Verder is alles nep aan de nieuwste voorstelling van Suver Nuver in de Paradetent in Rotterdam. In Beest eist een kunstpenis de hoofdrol op, figureren kunstbomen en stoffen konijnenoren en drupt het nepbloed op de vloer.

Een man en een vrouw beleven diep in het bos een satanisch genoegen aan wrede spelletjes. Ze zingen lieflijk een countryduet om elkaar daarna op thrillermuziek de koppen in te slaan. Alle clichés uit het horrorgenre worden vet ingezet en daardoor mist Beest de typische Suver Nuver-subtiliteit en overheerst oppervlakkig effectbejag. Suver Nuver mist duidelijk het derde kernlid Peer van den Berg, die zijn heup brak tijdens de vorige voorstelling Wereldverbeteraars.

Het nep-gehalte van Beest staat in schril contrast met de oprechtheid van Moeder hoer of kwezel door Studio 5. Regisseur Helmert Woudenberg bracht drie stukken van Herman Heijermans terug tot de kern. Zonder opsmuk worden ze gespeeld. Geen decor of rekwisieten, alleen oer-Hollandse kostuums en die krachtige toneeltekst. In Op hoop van zegen spelen de mannen steviger dan de vrouwen, maar de tranen rollen wel wanneer zij het lot van hun schippers vernemen.

Ria Marks en Titus Tiel Groenstege van Orkater zijn in hun tent voortdurend in beweging. Met Zucht besluiten ze hun succesvolle Parade-trilogie, die startte met broeierig geluk in Valse Wals (1998) en in Bankstel (2000) een hilarisch beeld gaf van een ingezakt echtpaar voor de televisie. Nu maken ze hun laatste reis in het zicht van de dood en raken verstrikt in een woordloos duet van herinneringen en doodsangst. Een poëtisch ballet voor bejaarden dat echter lichtelijk zwabbert doordat het uitgangspunt vager is dan bij de eerste twee toppers. De dood legt het in deze trilogie toch af tegen het leven.

Uit alles blijkt dat deze Parade zich afspeelt tussen de drift van de daad en de dreiging van de dood. Niet alleen nodigen de acteurs van de Bonobar (in vleeskleurige pakken met aangenaaide genitaliën) toeschouwers uit voor een parenavond, ook de Ashton Brothers nemen de wilskracht van het mannelijk geslachtsdeel op de hak. Twee jongens kruipen in de broek van hun collega's en blazen de penis tot gigantische proporties op.

Het is slechts één van de vele hilarische acts die dit kwartet in een half uur presenteert. Pepijn Gunneweg (uit De Koning van Katoren), Pim Muda, Joost Spijkers en Friso van Vemde hebben elkaar gevonden in een swingend, vitaal, snedig en sportief spierballenballet waarbij ze mannenmacht mengen met de nostalgie van het variété. Nu al de hit van De Parade en straks, zo belooft de folder, als cabaret geprogrammeerd in 67 theaters. Daar kunnen al die andere Parade-makers alleen maar van dromen.

Meer over