Drie dagen van ultieme vrijheid

Veertig jaar na het eerste popfestival in Nederland is er een boek verschenen met foto’s en herinneringen aan de regen, de hippies, love and peace in het Kralingse Bos....

Het mooiste moment van het Holland Pop Festival, dat waren er twee, herinnert fotograaf Pim Westerweel (73) zich. Dat was op zondagmiddag, toen Mungo Jerry het vrolijke hitje In the Summertime begon te zingen en de zon, na een weekend lang regen, doorbrak. ‘Die sfeer! Iedereen was blij. Alles vloog door de lucht, wc-papier, slaapzakken.’

En Pink Floyd, de afsluiter van het festival op zondagavond. ‘Het was drie uur in de nacht. Ze speelden net zo lang door tot de zon opkwam. Ze speelden de zon als het ware omhoog, en iedereen moest meedoen.’

Veertig jaar geleden werd, van 26 tot en met 28 juni, naar het voorbeeld van het Amerikaanse Woodstock (1969), in het Kralingse Bos bij Rotterdam het legendarische Holland Pop Festival gehouden. Ter gelegenheid van het jubileum is er nu een boek, met interviews met de organisatoren van het toen net opgerichte Mojo Concerts, Georges Knapp en Berry Visser. En met foto’s van Pim Westerweel. Volgend jaar wordt er ook een fotomonument onthuld.

Westerweel: ‘Ik was 33. Ik ging erheen als bezoeker en als fotograaf, maar niet eens in opdracht. Ik ging voor de mensen en voor de muziek. Ik had twee Contaxen mee, en heb in totaal tien rolletjes volgeschoten: 360 foto’s, alles in kleur. Ik heb nooit wat met die foto’s gedaan, tot nu.’

De grootste Britse en Amerikaanse bands van dat moment waren geboekt. ‘Ze vonden het geweldig om daar op te treden.’ Jefferson Airplane, Santana, Canned Heat, Dr. John, The Byrds en Pink Floyd – Westerweel fotografeerde ze allemaal van heel dichtbij. ‘Je kon gewoon tussen de artiesten op het podium door fotograferen. Dat kun je je nu niet meer voorstellen.’

Legendarisch was het. Niet alleen vanwege de line-up, maar omdat het het eerste popfestival in Nederland was met – toen nog een relatief nieuw verschijnsel – ‘versterkte’ optredens op twee grote podia. Het was ook een van de eerste keren in Nederland dat er zo veel mensen bij elkaar kwamen; sociologen en psychologen van allerlei instituten en universiteiten deden er onderzoek.

Niet 40 duizend zoals de verwachting was, maar 100 duizend mensen bezochten het festival; het overgrote deel klom over het hek of zwom, al dan niet naakt, de plas over (hetgeen ertoe leidde dat het festival na afloop uitliep op een financieel debacle). Het was het hoogtepunt van de hippietijd: love and peace, wijde rokken, lange haren, dansende borsten. De NVSH had er een stand. Er was een speciaal drugsteam voor ‘geflipten’; lsd werd er openlijk verkocht. Slapen gebeurde niet in tentjes maar ondanks het slechte weer zij aan zij in slaapzakken op de grond.

‘Het was drie dagen lang een soort vrijstaat. Er werden wel joints gerookt, maar er was geen agressie. Er waren ook mensen met baby’s en kinderen.

‘Je hoefde mensen ook niet te vragen of je ze mocht fotograferen, dat kon allemaal gewoon. De sfeer was heel ontspannen. De politie stond buiten de hekken.’

De politie was een post met vijf agenten. Binnen op het terrein leidden tientallen mensen met We help you-T-shirts de boel in goede banen.

Westerweel: ‘Het is een onuitwisbare herinnering. Zoiets verandert je leven. Je zienswijze. Je hebt toch drie dagen geproefd aan die enorme vrijheid. Dan kom je erachter dat er ook nog iets anders is dan rechtlijnigheid. Dat je op een andere manier een veel socialer leven kunt leiden.’

Meer over