‘Drempel bij restaurant, dat wordt fijn aangifte doen’

Paden in winkels die te smal zijn voor een rolstoel, een lift die ontbreekt. Gehandicapten hebben het recht aangifte te doen tegen bedrijven waar je met een rolstoel niet naar binnen kunt....

Bij een café met een opstapje is het even slikken. ‘Dit wordt niks’, zegt Berry Kreuger (27) nuchter. Hij zit al z’n hele leven in een rolstoel. Sinds dit jaar is discriminatie wegens een handicap strafbaar.

Gehandicapten kunnen nu aangifte doen tegen bedrijven of diensten die niet toegankelijk zijn voor hen. De rechter zal moeten uitmaken of van een ondernemer ‘in redelijkheid’ verwacht kan worden dat hij gepaste toegangsvoorzieningen moet treffen. Ook kan het aanzetten tot haat of geweld tot strafrechtelijke vervolging leiden.

Berry Kreuger werd geboren met een open ruggetje. Hij woont zelfstandig in een huis voor mensen met een lichamelijke beperking en is niet anders gewend.

Van de nieuwe regeling heeft hij nog nooit gehoord, maar hij is er wel blij mee. ‘Ik wil ook gewoon met m’n vrienden kunnen uitgaan zonder dat ik last heb van dingen die in de weg staan.’

In z’n handbike, een rolstoel met een fietsaankoppeling rijdt Kreuger rustig door de winkelstraten in Amersfoort, zijn woonplaats. ‘Op straat heb ik niet zo veel last van obstakels, zoals reclameborden. In winkels wel. Vaak zijn de paden daar erg smal, zodat ik niet makkelijk kan draaien.’ Hij wijst naar een schoenenwinkel. ‘Hier te weinig ruimte om een goede bocht te maken.’ Ook met kleding passen heeft hij problemen. ‘De pashokjes zijn zo klein dat ik er niet in kan. Gelukkig koopt mijn moeder mijn kleding en kan ik het thuis passen.’ Dit soort hindernissen moeten volgens hem verdwijnen.

Zijn grootste ergernis zijn de horecagelegenheden. Voor restaurant ’t Kannetje op het Lieve Vrouwenplein in Amersfoort stopt hij. ‘Kijk, dit bedoel ik nou.’ Een drempel van zo’n twintig centimeter. Het is onmogelijk voor hem hier naar binnen te komen. Belachelijk vindt hij het. ‘Het is toch geen moeite een helling aan te leggen?’, vraagt Kreuger zich verontwaardigd af. ‘Het zal wel een geldkwestie zijn’, mompelt hij. ‘Het is raar dat je dit bij zo veel horecagelegenheden ziet.’ Een medewerker van het restaurant legt echter uit dat wanneer het nodig is er een helling aangelegd wordt.

Dat is in veel gelegenheden niet zo, volgens Margreet Gorter van de Algemene Nederlandse Gehandicapten Organisatie. ‘Gebouwen zijn vaak niet goed toegankelijk, liften in openbare ruimten zijn te klein voor iemand in een rolstoel of met een rollator of er zijn geen invalidetoiletten.’ Met de nieuwe wetgeving hoopt de organisatie dat het aantal voorzieningen voor gehandicapten toeneemt. ‘Pas als je minder mobiel bent, merk je aan hoeveel dingen ondernemers moeten denken.’

Gorter vertelt dat een cliënte in een rolstoel laatst bij een apotheek niet naar binnen kon. ‘Toen is ze maar gaan zwaaien totdat iemand naar buiten kwam om haar te helpen. Dit soort dingen gebeuren nog te vaak. Je zou denken dat plekken als gemeentehuizen, apotheken en doktersposten hierop wel rekenen. Helaas is dit niet zo.’

Berry is het hiermee volledig eens. ‘Ik kom bij de HEMA de lift niet in door het ruimtegebrek, dus naar boven gaan zit er voor mij niet in.’

Een woordvoerder van het ministerie van Justitie zegt dat de regel geldt voor gehandicapten en chronisch zieken. ‘Als de uitsmijter van een discotheek iemand weigert vanwege een beperking kan diegene aangifte doen. De rechter besluit dan of de eigenaar wordt vervolgd.’

Als om bouwtechnische redenen geen voorzieningen zijn getroffen houdt de rechter daar rekening mee. ‘Dus als het om een gebouw uit de jaren dertig gaat is een ander verhaal dan een ondernemer die in een nieuwbouwwijk zit’, zegt de woordvoerder.

Van weigeringen heeft Kreuger nooit last. ‘Dat ik in een rolstoel zit, wil niet zeggen dat ik anders ben.’

Meer over