Downshifter

Ongeveer vier jaar geleden had ik mijn Abraham-Erlebnis en in de voorliggende tijd hadden mijn vrouw en ik over een nieuw leven gesproken....

Mijn leven lang in de non-profit wereld gewerkt, wat mij het syndroom had opgeleverd dat ik nog geen schoenveters zou kunnen verkopen, dus de eerste uitdaging lag daar om via network-marketing water- en luchffilters te gaan verkopen. Het lukte. Ik verkocht wat ik wilde, dus binnen 50 dagen ben ik gestopt.

De kwaliteit van het leven moest vorm gaan krijgen. Eerst even wennen aan het statusloos zijn, want je moet door je omgeving in te delen zijn. Stoppen is goed, moedig en mooi, maar plak meteen een nieuw etiket op jezelf en zeg dat je oude auto's gaat restaureren of dat een cursus boktorren- vangen een passie voor je is, maar zeg niet, dat je gewoon eens wilt 'zijn'.

Een hele dag met jezelf zonder enige afspraak. Je zou het een geestelijke reinigingskuur kunnen noemen. En als je goed doorgespoeld bent en je hebt geluk, dan krijg je contact; contact met jezelf en je omgeving, nieuwe vrienden in de tuin, die er altijd waren waarschijnlijk, maar waar je geen oog voor had, net als voor de kersenboom van de buren, die in volle bloei staat en bij volle maan 's nachts een gevoel van flow geeft waar je het bestaan niet van wist.

Voor mijn vrouw, die is blijven werken en dit heerlijk vindt, is er ook veel veranderd. Als ze 's avonds thuiskomt, is er al iemand die ervoor gezorgd heeft dat het leven niet is opgehouden na het vertrek in de ochtend. De planten hebben het ook veel beter naar hun zin. De keukentafel is tot na het laatste digestief van de avond een oase van contact en uitwisseling.

In de zomer van '96 las ik in een glossy een artikel met de titel: 'Je werk of je leven.' Het ging over mensen die teveel van 'het goede werken' hadden en ermee ophielden. Ongeacht de leeftijd wordt er een punt achter een succesvolle job gezet en men begint iets heel anders. In de Verenigde Staten is het verschijnsel een trend, en je kunt daar cursussen volgen om met weinig geld een goed leven te leiden. Natuurlijk is er ook een naam voor deze mensen: ze heten downshifter. Laatst vroeg iemand mij op een feestje: 'Wat doe jij voor de kost, kerel?' Ik zei dat ik downshifter was. 'O', zei de man: 'Van automatisering heb ik geen verstand. Ik zou nog weleens iemand tegen willen komen die een gewoon leven leidt.'

J.J. Botte, Breda

In NL schrijven lezers over hun huiselijk leven. Dit is aflevering 142. Bijdragen aan de reeks, tussen de 450 en 500 woorden lang, zijn welkom.

Alleen bijdragen met naam en woonplaats worden geplaatst. Redactie de Voorkant, de Volkskrant, Postbus 1002, 1000 BA Amsterdam.

Meer over