Dopegebruik geen verrassing

Wat leert de bekentenis van Rasmussen ons over zijn bijna gewonnen Tour, de geloofwaardigheid van de Raboploeg en dopingcontroles?

MARK MISÉRUS

Heeft de bekentenis van Michael Rasmussen gevolgen voor de rechtszaak die hij tegen Rabobank heeft aangespannen?

Nee, zegt zijn advocaat André Brantjes. 'Zijn bekentenis van gisteren heeft geen gevolgen in de rechtszaal.'

De twist tussen Rasmussen en de Raboploeg is een arbeidsrechtelijke en concentreert zich rond één vraag: stond ploegleider Theo de Rooij in zijn recht toen hij klassementsleider Rasmussen uit de Tour van 2007 zette, met als argument dat hij had gelogen over zijn verblijfplaatsen?

Rasmussen beweert dat de ploeg wist van die leugens om de dopingcontroleurs te misleiden en eist een schadevergoeding van 5,8 miljoen euro. De kantonrechter in Utrecht stelde hem in 2008 grotendeels in het gelijk. Rabobank wil dat het gerechtshof dat vonnis van tafel veegt. De bank moet nu van het hof bewijzen pas op 25 juli, toen Rasmussen uit de Tour verdween, te hebben gehoord van de verwarring die de kopman bij de dopingcontroleurs had gesticht.

Wellicht heeft Rasmussen de dopinginstanties achter gesloten deuren verteld dat Rabobank wist van zijn dopegebruik.

Wat zijn we nog meer te weten gekomen over de Tour van 2007?

Dat de bijna-triomf van Rasmussen gepaard is gegaan met verboden middelen. Het Deense antidopingbureau maakte dat gisteren bekend. Het is het enige detail dat de antidopinginstanties kwijt wilden over het donkere verleden van de renner en wat hij erover heeft verteld. Voor de rest zwijgen ze eenstemmig.

Dat Rasmussen zijn levenswerk wilde voltooien met dope als katalysator, komt niet als een verrassing. Vele andere toprenners in de Tour zijn betrapt of hebben doping achteraf toegegeven, zoals Lance Armstrong. 'Ik heb nooit mijn rivalen bedrogen', zei Rasmussen de laatste jaren als hij werd gevraagd naar doping. Hij bedoelde daarmee dat er een 'gelijk speelveld' was: iedereen deed het.

In zijn huis in Italië lag een arsenaal aan verboden middelen opgeslagen: epo, testosteron, cortisonen, groeihormonen. Rasmussen bekende ook bloedtransfusies te hebben gekregen, hetgeen zijn link met het Oostenrijkse Humanplasma-schandaal zou kunnen bevestigen.

Weten we nu ook waarom hij de dopingcontroleurs misleidde?

Rasmussen ontliep niet voor niets de dopingcontroles in de aanloop naar de Tour van 2007. Twee officiële waarschuwingen had hij ervoor over om zijn verzonnen verblijf in Mexico te kunnen rechtvaardigen. In werkelijkheid trainde hij in Italië, zoals tijdens de Tour bekend werd op de dag dat de Raboploeg haar enige Tourzege dacht te kunnen bijschrijven.

Rasmussen was niet de enige uit de Tourploeg van Rabobank die zich aan doping bezondigde. Thomas Dekker sleurde in de etappe naar de Aubisque op kop voor zijn kopman. Michael Boogerd maakte evenveel indruk, maar blijft volhouden dat zijn prestaties naturel tot stand kwamen. De winnaar van die Tour, Alberto Contador, werd later op doping betrapt en was klant van de Spaanse dopingarts Eufemiano Fuentes.

Hoe geloofwaardig is de voormalige Raboploeg nog?

Het aantal renners met een Rabobank-verleden dat doping heeft toegegeven, is in een paar maanden verdrievoudigd. Rory Sutherland, Bernhard Kohl (als junior) en Thomas Dekker hebben gezelschap gekregen van Levi Leipheimer, Steven de Jongh, Marc Lotz, Danny Nelissen en Grischa Niermann. En nu van Rasmussen. Hij tekende ooit voor veel geld bij de Raboploeg terwijl zijn oude CSC-teambaas en oud-dopingzondaar Bjarne Riis hem niet meer vertrouwde.

De ploeg - dit seizoen Blanco geheten, maar betaald met Rabogeld - onderzoekt momenteel het verleden van Luis León Sánchez. De Spaanse politie heeft hem geïdentificeerd als klant van arts Fuentes en hij zou bij trainingen zijn begeleid door de al even beruchte dokter Michele Ferrari.

Hoe kan een renner twaalf jaar dope gebruiken niet een keer positief testen?

Dat blijft de grote vraag. Lance Armstrong lukte het eveneens zijn hele carrière alle controles met goed gevolg af te leggen, ook omdat er jarenlang niet of nauwelijks buiten wedstrijden om werd getest. Als het toch een keer misliep in een koers, sprong de internationale wielrenunie UCI voor hem in de bres. Althans, dat beweert het Amerikaanse antidopingbureau.

Rasmussen heeft nooit warme banden met de UCI onderhouden. Toen zijn dopingschorsing voorbij was, dwarsboomde voorzitter Pat McQuaid hoogstpersoonlijk zijn rentree. Toch lukte het Rasmussen twaalf jaar buiten schot te blijven. Hij begon met gebruiken in 1998, werd een jaar later wereldkampioen mountainbiken en maakte in de jaren daarna furore in de grote ronden.

Het ligt voor de hand dat ploegarts Geert Leinders van de Rabobank hem heeft geholpen controles te doorstaan. Oud-renners wijzen de Belg aan als degene die dope verstrekte en hielp toedienen. Rasmussen werkte graag met Leinders samen, vertelde hij de Volkskrant in 2012: 'Hij was meer gekwalificeerd dan wie dan ook. Leinders wist meer van trainen dan de ploegleiders.'

undefined

Meer over