Door machtsfactor Slob bleef ChristenUnie constructief

Met zijn diep gevoelde verantwoordelijkheidsbesef tilde Arie Slob de ChristenUnie boven zichzelf uit.

Arie Slob Beeld Freek van den Bergh
Arie SlobBeeld Freek van den Bergh

De herinnering aan vertrekkend ChristenUnie-voorman Arie Slob zal altijd verbonden blijven aan die bijzondere periode in de Nederlandse politiek waarin een wonderlijk paars-christelijk monsterverbond het ene na het andere politieke taboe slechtte. Het Lente-akkoord van 2012 zette de toon: na het vertrek van Wilders uit Rutte I verkeerden VVD en CDA in hoge nood - grote begrotingsproblemen dreigden - toen D66, GroenLinks én Slobs ChristenUnie te hulp schoten.

Veel politiek eigenbelang hadden ze daar niet bij (er moesten miljarden bezuinigd worden) maar ze vermanden zich en besloten in één keer tot een drastisch hervormingspakket, inclusief beperking van de hypotheekrenteaftrek en de ontslagbescherming, verhoging van de btw én een verhoging van de bierprijs met 10 procent. Wie dat durft, met verkiezingen op komst, laat zien dat hij bereid is verantwoordelijkheid te nemen, desnoods dwars tegen de opiniepeilingen in.

Onder Rutte II kwamen er nieuwe akkoorden, met nieuwe coalities, maar steeds was Slob erbij. Aan zijn hand werd de voormalige getuigenispartij een constante factor in de Haagse machtsvorming. 'Het is een diep doorvoeld verantwoordelijkheidsbesef', zei Slob er zelf over.

De positionering van de ChristenUnie als bestuurspartij was eerder al begonnen, onder Slobs voorganger Rouvoet. Maar dat avontuur in het vechtkabinet-Balkenende IV liep niet gelukkig af. Het ontbrak de partij aan profiel, passie en bevlogenheid en de basis voelde zich verwaarloosd.

Een teleurstellende verkiezingsuitslag volgde en er vielen intern harde woorden. De gedachte aan een doorbraak naar een breder kiezerspubliek, die in Rouvoets eerste jaren nog sterk leefde, was opeens weer ver weg.

Het is Slobs grote verdienste dat de partij na die desillusie niet terug in z'n schulp kroop maar zich open en constructief bleef opstellen. Terwijl intern de rust weerkeerde, ontwikkelde de Kamerfractie zich sterk. Alleen de echte electorale doorbraak bleef uit. Daarvoor was Slob in zijn publieke optredens misschien net iets te zalvend, te empathisch, te bedaard. De partij zal hopen dat Gert-Jan Segers met zijn wat offensievere stijl de brug naar nieuwe kiezersgroepen alsnog kan slaan.

Meer over