Column

Door eindelijk eens zwak te zijn kunnen we sterk worden

De Vlaamse schrijfster Griet Op de Beeck overpeinst een zomer lang zaken die ze liever eerder had geweten.

Griet op de Beeck
null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Ze dronken thee uit elegante potjes die pasten bij het statige grand café. Moeder en dochter, dat vertelden hun neuzen, en hun ogen die bij allebei net dat tikje verder uit mekaar stonden dan gangbaar is. Het meisje, ergens in de buurt van 30 schat ik, maar eeuwig een meisje, huilde. Niet met een paar discrete tranen, maar met een stortvloed en bijpassend schokkende schouders.

Haar moeder keek een tijdje toe, kneep toen even in de rechterhand van haar dochter en zei, met haar lippen in een streep: 'Sterk zijn, dat moeten we doen.' Ze fronste en gooide er toen nog eens achteraan: 'Sterk', als om er zeker van te zijn dat de boodschap over zou komen. Ze nam nog een slokje van haar thee. Het meisje probeerde rustiger te ademen, dat kon ik zien, maar dat lukte niet meteen. Het tafereel brak mijn hart een beetje.

Ik ben het ook zo lang geweest: almaar sterk, zoals zovelen onder ons. Want dat is toch waar we bewondering voor hebben in dit leven: voor de dapperen, de doorbijters, degenen die na elke val heroïsch weer rechtop krabbelen. Zo wou ik ook zijn, zo had ik het trouwens al van jongsaf geleerd. Wat er ook gebeurde in de dagen, ik banjerde door en bleef ondertussen zo veel mogelijk glimlachen.

Ik noemde mezelf een emotioneel mens, omdat het vaak stormde in dat hoofd van mij en ik met al dat onweer niet zo goed weg wist. Maar eigenlijk, besefte ik met vertraging pas, vermeed ik alle doorvoelde emotie. En ook al vermeed ik dat niet bewust, het had er vast mee te maken dat ik ergens dacht: voelen is misschien ook je slecht voelen, en als ik mij slecht zou voelen, functioneerde ik straks niet meer. En bovendien: verdriet is niet sexy, daar zit geen mens op te wachten, en als het hek eenmaal van de dam is, kun je het wie weet niet meer verbergen voor de ander.

Wat een vergissing is dat geweest. Want het is in de echte emotie dat alles van waarde gebeurt. Het is daar dat je diepe connecties aangaat met mensen, dat alle begin van actie ontstaat, dat je jezelf helemaal leert kennen, dat er zaken aan het licht komen die heel lang het licht niet mochten zien.

Het is net door eindelijk eens zwak te zijn, dat je echt sterk kan worden. Niet dat ik mensen wil aanmoedigen om zich als een slachtoffer te gaan wentelen in allerlei soorten negativiteit, maar pas als iets eindelijk eerst eens verdriet heeft mogen heten, pas als je bijvoorbeeld stopt met die jeugd te minimaliseren, pas als je durft uitspreken dat ze je daar en dan echt iets vreselijks hebben aangedaan, dat je op dat moment kapot ging van ellende, kun je het ook achter je laten. Zo lang je vecht tegen onbestemde spoken, valt dat gevecht simpelweg niet te winnen, en hindert al die verwaaide tristesse je in alles wat je doet, vaak zelfs zonder dat je dat zo helder beseft. En ondertussen tikken de dagen verder weg.

Ik wou zo graag zeggen tegen dat meisje: laten we stoppen met alleen maar sterk te zijn. Laten we onthouden dat we meer aankunnen dan we denken, als we het eerst maar durven toelaten. Daarna begint vrijheid zoals we ze nooit eerder hebben gekend.

Meer over