Doodswens

Het resultaat van drie doorwaakte etmalen in Amsterdam: malende kaken van de coke, het zuur als gevolg van sloten sterke drank, trillen als een rietje en de onvermijdelijke doodswens. Het leven heeft geen zin meer in dit annus horribilis met het EK voetbal, de Tour de France, de Olympische Spelen én de Gay Pride. Ik wil mijn schepper ontmoeten of onmiddellijk naar huis, naar Portugal. In de wachtkamer van het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis lees ik in het nagenoeg advertentievrije babyboomersbulletin Vrij Nederland een interview met een suïcidecounselor. Suïcidecounselor komt samen met de term kansjongeren in aanmerking voor het lelijkste woord van deze eeuw. De zelfmoordraadgever tegen de juffrouw van het weekblad: 'Ik neem de doodswens serieus.'

Het is druk op de Eerste Hulp, en vooral heel warm. Iedereen zweet en het ruikt er naar gestoofde kool, kamfer en bejaardenpis. De verpleegster vindt dat ik mij aanstel. 'Ga toch gewoon eens vroeg naar bed en blijf toch eens van de drugs en de drank af. U zou toch beter moeten weten, op uw 52ste. Bovendien zitten er mensen met urgenter kwalen op de wachtkamer nu, u moet u schamen!'

'U is toch zeker mijn moeder niet, rotwijf!' Ik vlucht het OLVG uit, de gezondheidszorg is ook niet meer wat het geweest is.

Pas in het vliegtuig naar Faro bedaar ik weer. Ik denk dat ik aan een korte psychose leed, de voyage pathologique. Ik zag ze overal: de destructieve Scandinaviërs tijdens de full moon parties op het Thaise eiland Koh Phangan; de Duitse vrouwen in Kenia die meenden dat ze negerinnen waren; de doempsychopaten die in Jeruzalem bij elkaar kwamen op de laatste dag van 1999; de Nederlandse vrouwen die moslima waren geworden en in de woestijn samenhokten met een vunzige bedoeïen en een kudde geiten; de ouwe Franse heroïnejunkies in het Verre Oosten.

Het kan natuurlijk ook gewoon door de drank en drugs komen, bedenk ik terwijl ik nog een plastic flesje azijnwijn bestel à 3,50 euro. Ook het vliegen is niet meer wat het geweest is, met Transtokkie.

's Avonds, veilig thuis in mijn boshut in de Algarve, gaat de hersenstorm eindelijk liggen. Raya, Tita en Jamba liggen tevreden naast mij te snurken en te ruften. Het leven lacht mij weer toe. Oost west, zuid best.

undefined

Meer over