Don Juan als verlopen yup met digitaal notebook

Don Giovanni naar Mozart door Music Theatre London, t/m 17 augustus in Stadschouwburg, Amsterdam...

Elvira is radeloos, de man die haar verleidde bedondert haar onbeschaamd met een ander. Maar ze is niet de enige, de verrader heet tenslotte Don Juan, verslaafd aan de vrouwen. Zijn medewerker, Leporello, troost haar. Alle veroveringen van zijn baas houdt hij bij op een digitaal notebook. Alleen in Londen zijn het er al 1003.

Don Juan is in deze versie van Don Giovanni een verlopen yup, een beetje gezet, met halflang haar dat hij nuffig achterover schudt. Elvira werkt bij de tv en Anna, een ander die voor zijn charmes bezwijkt, zit in de PR. Kortom, deze opera van Mozart speelt in een modieus Londens milieu. Zelina en haar verloofde Masetto zetten daar een onvervalst Cockney-accent tegenover.

Het Music Theatre London koos geen geheide operazangers, maar acteurs. Het origineel is teruggesnoeid tot de basis, aria's klinken als hitnummers en recitatieven zijn vervangen door geestige dialogen. In eigentijds Engels duikelt de ene grap over de andere. Hier gaat het om amusement en niet om een hoogstaand cultuurgoed.

Een klein ensemble van vijf muzikanten wordt geleid door arrangeur Tony Britten op keyboards. Ze worden nu en dan in de handeling betrokken en mengen onbekommerd andere deuntjes door Mozart's coloraturen. Dat de vertoning muzikaal soms wat te wensen overlaat, dat de meeste stemmen het niet halen bij wat een operaliefhebber verlangt, die bezwaren vallen allemaal weg voor wie van Engelse humor houdt.

De routineuze vrouwenversierder Giovanni staat bij zijn ontsnapping uit Anna's slaapkamer oog en oog met het jachtgeweer van haar vader. Hij legt zijn belager neer, maar de kiem voor wraak is gezaaid. Aan het slot, na tal van escapades en even zovele slimme intriges om alle bedrogen vrouwen te sussen, komt het lijk genoegdoening eisen. Giovanni gaat naar de hel.

Dat overdonderende slot komt in deze afgeslankte versie niet tot zijn recht. De rookmachine wekt hoogstens de indruk dat de charmeur in een stoombadje aan zijn eind komt, terwijl de muziek tevergeefs probeert een dramatisch effect te sorteren. Maar daar staat een keur van komische scènes tegenover die raak balanceren op de rand van ernst en ironie.

Mozart zou hebben genoten, staat er in het persmateriaal. Zeker, de componist was niet vies van een grap en met zijn librettist Lorenzo da Ponte herschreef en veranderde ook hij volop. Het theater heeft hier het hoogste woord. En dan vergeef je de mindere stemmen hun onvaste klank. De Zweedse Sara Jungberg (Anna) doet daarentegen niet onder voor een operaster. Dat ze ook nog acteren kan, maakt speciaal haar optreden tot een genot.

Marian Buijs

Meer over