Dom Vital Wilderink 1931-2014

Een leven in dienst van de armen. Hij hielp Braziliaanse landlozen uit sloppenwijken en werkte in een steengroeve.

PETER DE WAARD

Eind jaren zestig werd frei Dom Vital Wilderink samen met onder meer de beroemde bevrijdingstheoloog Dom Helder Camara aangeklaagd in Rome 'vanwege het ondermijnen van het religieuze leven'. Hij trok zich er niets van aan en ging verder met begeleiden van groepen die voor de armen werkten in Brazilië. Later zou hij alsnog tot bisschop worden gewijd.

Sinds zijn pensionering in 1998 leefde de van oorsprong Nederlandse geestelijke als kluizenaar in de bergen bij Rio de Janeiro, ver weg van het WK en de protesten tegen dat WK. Elke week reisde hij naar het stadje Lidice om boodschappen te doen. Op 11 juni, op de terugweg even ten westen van de stad, stortte de auto in een 300 meter diep ravijn. Wilderink, die zelf de auto bestuurde, overleed later aan zijn verwondingen, net als een medepassagier. Twee andere passagiers raakten licht gewond, onder wie Isa, de vrouw die als medekluizenaar bij hem in de buurt woonde en met wie hij een goede relatie had. Afgelopen zaterdag werd Wilderink in de Broederenkerk in Deventer herdacht tijdens een eucharistieviering.

Hij was 82 jaar geleden in Deventer geboren als Jan. Na de lagere school ging hij in 1945 naar het seminarie van de karmelieten in Zenderen. Hij besloot meteen dat hij missionaris wilde worden. Net 17 jaar geworden, reisde hij met zeven klasgenoten naar Brazilië om daar zijn middelbare school aan het klein seminarie af te maken, Portugees te leren en zich op zijn taak voor te bereiden.

Op 21 januari 1951 trad hij in bij de karmelieten en deed zijn kleine gelofte. Hij was zeer intelligent en kreeg de kans filosofie in Sao Paulo te studeren, waar hij in 1955 zijn plechtige gelofte kon doen. Samen met Carlos Mesters - een andere bevrijdingstheoloog - werd hij daarna naar Rome gezonden om verder te studeren. Daar bekwaamde Mesters zich in de bijbelstudie en Wilderink had in zijn theologiestudie spiritualiteit als specialiteit. Na zijn promotie ging hij lesgeven in Rome aan studenten. Tevens was hij actief tijdens het Tweede Vaticaans Concilie, waar onder leiding van paus Johannes Paulus XXIII werd besloten tot hervormingen binnen de rooms-katholieke kerk.

Toen hij in 1967 terugkeerde in Brazilië besloot hij een andere richting te kiezen en zijn religieuze leven in dienst te stellen van de armen. Naast doceren ging hij enige tijd werken in een steengroeve. Jarenlang trok hij met vormingsprogramma's langs de vernieuwingskapittels in Brazilië. 'Ik werd een beetje een specialist in de wereld van de armen', zei hij over zichzelf. In 1978 werd hij door de bisschop van Volta Redonda gevraagd hulpbisschop te worden. Vanuit het klooster waar hij woonde, werkte hij aan het creëren van een nieuw bisdom in Itaguaí, zonder te beseffen dat hij daar zelf tot de eerste bisschop zou worden benoemd. Als lid van de bisschoppenconferentie zou frei Dom Vital Wilderink veel doen voor de landlozen uit de sloppenwijken en steunde stilzwijgend landkrakingen.

Bij de grote bisschoppenconferentie van Santo Domingo was het Vital Wilderink die kritiek uitte op de luxe onderkomens. Hij slaagde erin tijdens die conferentie een doorbraak te forceren, waarbij de strijd tegen de armoede geen 'tijdelijke' pastorale opdracht werd, maar een 'permanente' evangelische.

In 1998 willigde paus Johannes Paulus II zijn verzoek tot ontslag als bisschop van Itaguaí in en trok Wilderink zich terug als kluizenaar in een eigen gebouwd huisje met kapel in de hermitage Fonte de Elias in Lidice. Al gauw kwamen daar ook andere mensen die in retraite gingen. Enkele keren ging hij terug naar Nederland, voor het laatst in 2007 om zijn 50-jarig priesterjubileum te vieren.

Elke dinsdag Een necrologie van minder bekende bijzondere mensen

undefined

Meer over