Dogtroep brengt 'community art'

Carte blanche kreeg Dogroep in Theater Heerlen. De kwartiermakers van Nederlands beroemdste lokatietheatergroep mochten zelfs muren neerhalen, als dat hen uitkwam....

Dogtroep gunt in Deep Blue C de toeschouwer een fascinerende blik in het gigantische karkas van Theater Heerlen. De toeschouwers zitten op het kale podium. De voorstelling begint feiek aan een kroonluchterskelet boven de lege pluche stoelen. Muzikanten galmen hoog in het toneelhuis, vanuit de nok daalt een hemels gewelf vol lichtjes neer. Tegen het eind wordt met behulp van het klassieke videospel Tetris op de muur een oneindige stapeling van flats geprojecteerd. Niet toevallig dezelfde als die van de overkant van het theater, waar het publiek na de 'doorbraak' op uitkijkt. Dit slot een mooi protest tegen het Heerlens beton maakt veel goed.

Tot dan slingert Deep Blue C zich via een bochtig scenario langs prachtige scs maar ook zwakke momenten. De associatieve voorstelling suggereert een verhaal van een bruid die uit de nok afdaalt om haar grote liefde met een lampje te zoeken maar die door deze dandy wordt versmaad omdat hij blijft cirkelen rond een hoer annex heilige. Onderweg passeren talloze verwijzingen naar het mijnwerkersverleden het grootstedelijke heden (junks, betonstad) van Heerlen.

Een vrouw met lange blauwe haren bouwt aan haar eigen nis en neemt poses aan van de Heilige Barbara (patroonheilige van de mijnwerkers). Maar even zo goed beukt ze als magere heroi¿nehoer met het bordje UIT tegen het brandscherm om te ontsnappen aan haar uitzichtsloze bestaan. De koorleden, gerecruteerd uit de lokale amateurkunstsector, dragen lampjes op hun voorhoofd en symboliseren in een prachtig posche sc het 'ondergrondse koempelgevoel' door al 'domdeediommend' bakstenen door te geven waarvan de laatste nutteloos overblijft (zoals de steenkool op den duur overbodig bleek). De fanfare daarentegen, ook opgepikt uit het Limburgse verenigingsleven, speelt op zijn tijd slechts een sfeermuziekje.

Op zich is het prijzenswaardig dat Dogtroep ergens neerstrijkt om niet alleen zijn theatrale kunsten te vertonen maar ook de plaatselijke geschiedenis en bevolking actief te betrekken in de te maken voorstelling. Daarmee ontwikkelt de groep zich richting community art, een kunststroming die internationaal sterk in opmars is. Vervolgens moeten al die verzamelde ingredien met een heterogene kunstenaarsgroep wel tot een beeldend verhaal worden gesmeed. In Deep Blue C valt het regisseursduo Jos Thie en Csilla Lakatos daarvoor te vaak terug op gratuite oplossingen zoals djebbertalk en duivels lachen zonder reden.

Dogtroep zoekt een nieuwe artistiek leider. Met het aantrekken van Jos Thie (voorheen Tryater) als regisseur is stap gezet. Nu nog een scenarioschrijver die met beelden kan vertellen.

Meer over