Diva van dienst trotseert regen

MARK VAN DRIEL

HEUSDEN - Het plenst als Jelena Isinbajeva even na zes uur in de avond de atletiekbaan van Heusden oploopt. Ze haat regen.

De Russische olympisch kampioene en wereldrecordhouder (5.06) had zich in juli in Vlaanderen aangenaam zomerweer voorgesteld. Daarom koos ze deze bescheiden wedstrijd voor haar rentree, bijna twee jaar nadat ze voor het laatst in de buitenlucht had gesprongen.

Maar wat moet ze? Ze is volgens de organisatie de best betaalde atleet die ooit in Heusden heeft meegedaan. Ze is de sterattractie van de avond, de diva van dienst. Duizenden Vlamingen trotseren met hun paraplu's de regen om een glimp van haar op te vangen.

Isinbajeva besluit er een training van te maken, bekent ze later. Het kan ook stortregenen in Korea, waar ze eind augustus haar derde wereldtitel hoopt te veroveren. Dan kan ze ook niet afzeggen.

Ze inspecteert kort haar polsstokken, die op een karretje langs de aanloopbaan staan. Dan duikt ze weg onder het tentje dat inderhaast is opgezet door de organisatie. Ze draagt een gele regenjas met capuchon, een zwarte legging en paarse beenwarmers. Ze gaat zitten op een houten bankje en slaat een deken om haar lijf.

Ze weet dat het geen gemakkelijke avond wordt. Voor de wedstrijd begint, komt ze driemaal onder het afdakje vandaan om een proefsprong te maken. Steeds trekt ze meer kleding uit. Eerst alleen de regenjas. Dan de jas en een truitje. Tot slot ook de broek en de beenwarmers.

Daar staat ze dan in de stortregen, even voor zeven uur, in weinig meer dan een paarse bikini, met een stok van vier meter in haar handen. Haar buikspieren glinsteren in het kunstlicht. Een assistente probeert een paraplu boven haar hoofd te houden. Twee camera's en vier fotografen volgen haar bewegingen.

Na drie oefensprongen trekt Isinbajeva zich terug onder het tentdak. Het vertrouwde wachten begint. Haar concurrentes beginnen altijd op hoogtes waar zij om lacht. Pas na een uur, als de meesten zijn uitgeschakeld, treedt zij aan.

Ze kijkt nauwelijks naar de prestaties van de andere vrouwen. Ze praat met niemand en wordt niet aangesproken. Ze zit stil op het bankje, dat zij grotendeels heeft geclaimd. In haar eentje neemt zij de ruimte van drie andere atletes in beslag.

Ze heeft een deken omgeslagen. Af en toe strekt ze haar voeten als een balletdanseres, of staat ze op om haar spieren los te maken. Een fysiotherapeut heeft haar benen ingesmeerd met zalf die haar spieren moet warmhouden.

Een uur verstrijkt. Dan staat ze op en begint aan haar tweede warming- up. Ze dribbelt, ze huppelt, ze rekt en ze trekt korte sprintjes. Ze kleedt zich weer uit en pakt een stok.

De lat ligt op 4.50 meter. Het is jaren geleden dat ze zo vroeg aan een wedstrijd is begonnen. Ze is bewust voorzichtig. Bij de WK atletiek, twee jaar geleden, waagde ze haar eerste poging pas op 4.75. Met een of twee sprongen dacht ze haar derde wereldtitel veilig te stellen. Ze miste de aanvanghoogte driemaal. Ze werd laatste en besloot niet veel later dat ze een tijd afstand moest nemen van de sport die haar rijk en beroemd heeft gemaakt.

De 4.50 blijkt een eitje. Met een soepele beweging vliegt ze zo ruim over de lat dat het lijkt alsof ze haar wereldrecord moeiteloos voor de zestiende maal kan verbeteren. Opnieuw met een centimeter, zoals ze in navolging van Sergei Boebka al zo vaak heeft gedaan om steeds een recordbonus op te strijken.

Ook 4.60 is geen enkel probleem. Van de twaalf andere deelneemsters is alleen de Duitse Carolin Hingst nog over. Het behalen van de overwinning lijkt een formaliteit, Maar terwijl alle ogen op Isinbajeva zijn gericht, zoals ze het zo graag heeft, blijkt ze plotseling nog niet de oude. De polsstok schiet haar weliswaar hoog boven de lat uit, maar ze sleept die in haar val steeds mee naar beneden.

De zege komt niet in gevaar, doordat ook Hingst op 4.70 driemaal mist en zij meer pogingen nodig had om 4.60 te bereiken. Maar Isinbajeva weet weer waarom ze zo'n hekel aan polsstokspringen in de regen heeft. 'Het was te koud', zegt ze rillend in de catacomben van het stadion, even na negen uur. 'Als het mooi weer is, kan ik veel hoger springen.'

Dan kruipt ze snel in een sobere Opel. En weg is de diva van dienst, een eenvoudige zege en onaangename herinnering rijker.

undefined

Meer over