Dirhams en klemmen

Om een wielklem te voorkomen, betaalt een autobezitter in Marokko maandelijks een bedrag aan de dagwacht, die 's nachts als nachtwacht de parkeermeter vult....

Voor het gevoel is de Marokkaanse dirham een waardeloze munt. Gelduitgeven in het buitenland gaat altijd al makkelijker, maar een dirham geefje wel heel gemakkelijk weg. Een dirham hier, aan de ene bedelaar, en eendirham daar, aan de andere, en als je geen munten van één dirham meerhebt, nou ja, dan heb je nog wel een munt van vijf of een van tien, en diejonge vervuilde vrouw met dat kind met die rare armpjes op haar schoot, diezal die vijf of tien dirham toch goed kunnen gebruiken? Ze zit niet voorniks op die straathoek, in de herrie van het verkeer, in de stank van deuitlaatgassen, deze vrouw kan je onmogelijk bestelen.

En zo vliegen de dirhams je zak uit, terwijl tien dirham toch een eurois, of bijna een euro, dus helemaal niets is een dirham nu ook weer niet.Dat ik hier met de auto naartoe gekomen ben, maakt het allemaal nog erger,want een auto moet je ergens parkeren en zodra je je auto ergens parkeert,krijg je te maken met de parkeerwacht. De parkeerwacht, altijd zelfbenoemd,is een fenomeen. Daar waar de parkeerwacht is, en hij is overal, hebbenbedelaars, hoe vervuild, gebocheld of anderszins mismaakt ook, hetnakijken.

Het schijnt in de grotere steden nodig te zijn dat zowel huizen alsauto's 's nachts worden bewaakt. Dat bewaken doet de gardien de la nuit,de nachtwacht. Van zeven uur 's avonds tot zeven uur 's ochtends, zolangals het donker is, patrouilleert de nachtwacht door zijn stuk straat, somsmaar vijftig meter lang.

De eerste dagen dat ik in Marokko was, parkeerde ik mijn auto naast hethotel en ook op dat stuk straat werd uiteraard door een nacht- annexparkeerwacht toegezien, een man van achterin de twintig die mij mettoegeknepen ogen al te vriendelijk toelachte. Ik wist toen nog niet dat hijde nachtwacht was en vond dat er iets onbetrouwbaars in zijn gezicht was.Dus toen hij naar mij toe kwam en zei dat hij mijn auto in de gaten zouhouden, dacht ik dat iedereen dat wel kon zeggen en zei ik dat dat ergvriendelijk van hem was, zonder verder aanstalten te maken hem iets tegeven.

'Mais monsieur...' Hij lachte weer zo vals onderdanig en spreidde zijnarmen, met open handen, het was duidelijk dat hij vond dat het nietonredelijk was als daar iets tegenover stond. Met de botheid die je alstoerist soms kan hebben, net het een of ander een keer te vaak meegemaakt - bedelaars in dit geval - schudde ik mijn hoofd en liep weg.

Maar toen ik 's avonds laat terugkwam, het was na twaalven, zat hij ernog steeds, deze nachtwacht, en lachte mij weer toe met die valse lach. Ditkeer ook droeg hij een donkerblauwe stofjas, het soort jas dat alleparkeerwachten dragen, en nu geloofde ik wel dat dit zijn stuk straat wasen gaf hem tien dirham, tien dirham voor een nachtwake leek mij niet teveel betaald. Maar na twee of drie avonden begon het me te irriteren hemiedere keer als ik hem zag die tien dirham te moeten geven, dat zou permaand driehonderd zijn en was dat eigenlijk niet belachelijk veel?

Het begon me ook te irriteren dat hij mij steeds aardiger leek te gaanvinden, en iedere avond met groter enthousiasme op me afkwam. Inmiddelsweet ik dat Marokkanen hun nachtwacht honderd, honderdvijftig of zelfstweehonderd dirham per maand geven, in een keer, zijn ze er weer voor eenmaand vanaf, een soort loon. En zo doe ik het nu ook, nu ik niet meer ineen hotel woon maar in een appartement.

Sinds ik in Rabat ben, woon ik in het centrum van de stad, en daar ishet betaald parkeren, net als in Amsterdam. Je kunt alleen geen vergunningkopen, of eigenlijk wel, maar dat is dan direct een vergunning voor de helestad en dat hoeft nu ook weer niet. Zonder vergunning moet je iedere tweeuur naar de automaat om een kaartje te kopen, maar het is gemakkelijker degardien du jour, de dagwacht, te betalen, dan regelt hij alles voor je.

Voor mijn huis zijn er twee, het is een duo dat elkaar afwisselt, zezijn zowel dag-, nacht-, als parkeerwacht. Ze hebben een heel klein huisjevoor zichzelf getimmerd, uit planken, één persoon kan daar net in en nuhet kouder geworden is, zitten ze daar ook vaak, onder dekens. In principezouden ze iedere twee uur een kaartje in mijn auto moeten gooien, speciaaldaarvoor moet altijd mijn raampje een klein stukje open staan, hebben zegezegd, alleen: ik zie in mijn auto nooit kaartjes.

Ik neem aan dat ze een deal hebben met degene die hier de auto'scontroleert. Er worden in Marokko wel degelijk wielklemmen aangebracht,maar voor mij voorkomen de gardiens dat. Ze zijn mijn levendeparkeervergunning, het kost me nog eens tweehonderd dirham per maand.

Daar waar mensen uitgaan, zijn parkeerwachten, ook al hoeft er voor datstuk straat niet betaald te worden. Ze letten op de auto. Je zet hem ergensvoor een paar uur neer en de parkeerwacht knikt je toe, hij houdt een oogjein het zeil.

Als je weggaat, geef je hem twee dirham. Uiteraard is niemand daartoeverplicht, maar waarom zou je het niet doen, want wat is twee dirham op eenavond uitgaan en bovendien, je voorziet in een land dat geenwerkloosheidsuitkering kent een leger van werklozen van werk en van eeninkomen.

Maar het moeten geen bedelaars worden. De goede parkeerwacht helpt jebij het inparkeren en ook weer bij het uitparkeren. Degenen die alleenkomen aanlopen en hun hand ophouden als je weggaat, irriteren. Het moet welwerk blijven.

Meer over