Dikketee

ARTHUR VAN AMERONGEN

ik, arthur van amerongen

Ik moet voor een vriend in Nederland een vakantiehuisje bezichtigen. Het geval staat op een onzalige plek waar je je dochter van 12 niet laat rondlopen in haar hotpants en topje. Een juffrouw van mijn leeftijd doet open. Ze draagt een fladderjurkje zo kort dat ik wel naar haar bilveter moet staren. En ze heeft tribale tatoeages die je vaak ziet bij amateurvoetballers van, voorheen, kamp Vinkenslag in Maastricht. Ze leidt mij rond door haar domein. Hangmatten, ingemetselde muzak van de Buddha Bar en yogamatjes rond het zwembad. In de tuin zeult een pikzwarte mijnheer met een enorme houten fallus. Even later komt hij langs met een kruiwagen. Hij draagt enkel een weinig verhullend sportbroekje. Ik vraag of dat de dresscode is van het personeel in Portugal. 'Dat is mijn vriend, kereltje', zegt de juffrouw bits.

Ik ruik ineens een verhaal, of beter gezegd, ik denk aan het verhaal Maja Thurup van Charles Bukowski. Dat gaat over de antropologe Hester die met wildeman Maja is getrouwd. De schrijver Chinaski kan 500 dollar verdienen met een reportage over het kersverse stel. Maja zit te zuipen en te trommelen en klaagt over de onverzadigbare Hester: 'She is big hungry tunnel.' De volgende dag komt Chinaski terug met een fotograaf. Maja is dronken en zegt dat Hester naar de groenteboer is. De fotograaf wil een biertje uit de ijskast pakken en begint spontaan te kotsen. Het afgehakte hoofd van Hester ligt in de koelkast.

Maar ik ben geen Hank Chinaski. Ik maak nooit iets mee. Ik heb niet eens de fantasie om een dergelijk verhaal te verzinnen. Ik hang een beetje de schrijver uit tussen de genetisch uitgedaagde dorpelingen en wacht op de dood. Sinds ik de wens om het Groot Dikketee der Nederlandse Taal te schrijven heb opgegeven, is er die grote leegte in mijn leven.

'En, neem je het huisje? Eigenlijk heb ik jouw soort blanke boze mannen liever niet over de vloer. Ik zag je wel kijken naar het kruis van mijn vriend. Junior heeft trouwens aan de Royal Academy in Londen gestudeerd.'

Ik reikhals onmiddellijk naar het graf. Dat kost in mijn dorp inclusief teraardebestelling slechts 700 euro. Kom daar maar eens om op doden-akker Zorgvlied in Amstelveen waar het instaptarief al op 10 duizend euro ligt. En dan wordt je dure kuil ook nog na een zucht geruimd.

undefined

Meer over