'Die ziekte heeft me gevormd en een rijker mens gemaakt'

Als de nieuwe Esther neemt ze vanavond afscheid in Carré. 'Kanker is geen ziekte die je zo even weg kunt stoppen.'

Robèrt Misset

Haar bokspartij om de wereldtitel moet vanavond in het Amsterdamse Carré het hoogtepunt worden van de Ben Bril Memorial. 'In principe is dit mijn afscheid', zegt de 32-jarige Esther Schouten. 'Mijn lichaam heeft zo veel meegemaakt, ik heb zo veel van mezelf gevraagd. Ik heb voor het boksen veel aan de kant gezet. Nu ben ik niet langer bereid die offers te brengen. Het is tijd om een andere Esther te ontwikkelen.


'Door mijn ziekte ben ik meer gaan relativeren. Toen ik vorig jaar de wereldtitel in het superbantamgewicht heroverde, was mijn doel bereikt. Ik dacht: wat heb ik nu behalve die kampioensgordel? Ik woonde in een appartementje in Duitsland, waar geen meubelstuk van mij was. Ik had geen familie om me heen, ik had geen relatie. Ik wilde terug naar Nederland om weer een sociaal leven op te bouwen.'


Door de Duitse Völker te verslaan, dacht Schouten in 2009 een dubbele missie te hebben voltooid. Ze kreeg de wereldtitel terug die ze een jaar eerder door de ziekte van Hodgkin, lymfeklierkanker, had verloren. 'Al tijdens de chemokuren hield ik mezelf voor dat die ziekte niet ging bepalen of ik zou stoppen of niet.'


Schouten wilde ook niet alleen de vrouw zijn die een ernstige ziekte had overwonnen. Ze brak daarom na haar herstel alle banden met Nederland en tekende een contract met een bokspromotor in het Duitse Maagdenburg. 'Ik heb tijdens het genezingsproces veel over die ziekte gesproken. Daarna kwam een periode dat ik het weg wilde stoppen.


'Ik wilde niks meer met die kanker te maken hebben. Ik heb alles achter me gelaten, mijn relatie verbroken en mijn huis verkocht. Alles om dat sportieve doel te bereiken, maar achteraf gezien ook om dat kankerverhaal achter me te laten.'


In Duitsland bloeide ze op in een 'perfect sportklimaat'. Schouten werd er als een heldin vereerd. 'Mijn partijen waren live op televisie en trokken 4,7 miljoen kijkers.' Vanavond moet ze in Carré het kritische thuispubliek zien te veroveren. 'Ik had lange tijd niet de behoefte om in Nederland te boksen. Ik kreeg in het buitenland meer waardering. Nu hoop ik ook het Nederlandse publiek voor me te winnen.'


Dan pas kan ze een bewogen periode in haar leven afsluiten. Schouten realiseerde zich in Duitsland dat ook de kampioensgordel de leegte in haar bestaan niet kon vullen. 'Ik was wereldkampioen, maar die titel maakte me maar even gelukkig. Ik zat met mezelf in de knoop.'


Via een omweg werd ze toch weer met haar rouwproces geconfronteerd. Schouten: 'In Maagdenburg kwam ik er achter dat kanker geen ziekte is die je zomaar even weg kan stoppen. Alsof je in een ander land op nul kunt beginnen. Die ziekte zit heel diep in je. Ik heb echt tijd nodig gehad om het te verwerken, om het een plek te geven. Ik had verdriet, ik voelde me eenzaam.'


Alleen al door haar intensieve trainingen, kwamen de beelden van de bestralingen en de chemokuren terug. 'Bij een medische keuring voor een gevecht werd een injectienaald in mijn arm geprikt. Ik begon spontaan te janken. Ik dacht: daar gaan we weer. Het was zo confronterend! Ik was bang voor mijn spierpijn na een training. Ik schrok van mijn vermoeidheid.


'Continu spelen die gedachten door je hoofd: die ziekte zal toch niet terugkomen? Het bleek dat ik veel had opgekropt. Ik vroeg me geregeld af waar ik mee bezig was. Ik hield mezelf voor dat het leven zo veel eenvoudiger kon zijn. Ik kies nooit voor de gemakkelijkste weg, ik heb een uitdaging nodig. Maar ik moest naar huis om mezelf te hervinden.'


Ze werd ook geplaagd door een schuldgevoel over haar vlucht naar Duitsland. 'Ik werd heen en weer geslingerd tussen tegenstrijdige gevoelens. Het doel was heilig. Ik had die wereldtitel nodig om een hoofdstuk af te kunnen sluiten. In de ring stond de Esther die genezen was van kanker. Maar daarvoor heb ik ook familieleden achtergelaten die me altijd hadden gesteund. Ik besef dat ik mensen pijn heb gedaan. Ik heb ze uitgelegd dat ik niet anders kon.'


Nu is ze met zichzelf in het reine gekomen. 'Ik zal altijd de Esther blijven die een ernstige ziekte heeft doorstaan. Ik wil die confrontatie niet langer ontlopen. Waarom zou ik er dus niet vrijelijk over praten? Ik besef dat ik door mijn gevecht tegen die ziekte mensen in dezelfde situatie heb kunnen inspireren.


'Zonder dat ik me daar bewust van was, werd ik een ambassadrice voor kankerpatiënten. Ik kreeg veel brieven van mensen die hoop putten uit mijn herstel. Het gaf me voldoening dat ik ze een boost kon geven. Ik probeer dat nu te doen in een nieuwe carrière, door het geven van mentale trainingen. Ik hoop later ook Nederlandse boksers te begeleiden. Ik heb wel iets te vertellen.'


Tijdens haar presentatie in Carré werd volop gespeculeerd over een mogelijke olympische missie van Schouten. Maar juist in het boksen is de route naar de Spelen van Londen vooralsnog geblokkeerd voor oud-wereldkampioenen bij de profs. 'De discussie is een beetje uit de hand gelopen', zegt Schouten, in de foyer van het Amsterdamse theater.


'Mijn eerste reactie was: natuurlijk wil ik naar de Spelen. Voor Londen 2012 wil ik mijn grenzen nog wel een keer verleggen, al moet je niet vergeten dat het amateurboksen een andere spelletje is dan het profboksen. Het is nog volstrekt onduidelijk of ik de Spelen kan halen. Bovendien heb ik al andere uitdagingen gevonden. Zo ben ik gevraagd voor het tv-programma Stinkend Beroemd en Dakloos. Ik ga een week de straat op, als een andere Esther dan voorheen. Ik ben meer empathisch geworden door mijn ziekte.


'Mij werd wel honderd keer de vraag gesteld of ik door mijn ziekte ben veranderd. Ik antwoordde altijd: helemaal niet, ik stond altijd al positief in het leven. Ik kon genieten van een roofvogel langs de weg, een wandeling in het park. Kleine dingen konden me raken. Maar gaandeweg kwam ik tot de ontdekking dat de strijd tegen kanker me wel degelijk heeft gevormd. Ik wil het zeker niet romantiseren, maar die ziekte heeft me ook een rijker mens gemaakt.'


Als een eerbetoon aan die nieuwe Esther Schouten staat ze vanavond in Carré voor het laatst in de ring. 'Ik heb er bewust voor gekozen om dit gevecht met mijn oude trainer Ton Vriend te doen. Met hem in de hoek heb ik nog nooit een partij verloren. Het belangrijkste is dat ik met Ton altijd met plezier heb getraind. Met die intentie boks ik nog één keer om de wereldtitel. Maar ik heb de mooiste overwinning al op mezelf gehaald. Ik kan alleen nog maar gelukkig zijn.'


Waardig afscheid

Tegen de Keniase Judy Waguthii bokst Esther Schouten vanavond in Carré om de wereldtitel in het superbantamgewicht. Daarna zou ze kunnen toetreden tot het bestuur van de internationale vrouwenboksbond (WIBF). Ze heeft de invitatie nog in beraad. Eerst wil Schouten een waardig afscheid. 'Dat meisje is geen pannenkoek hoor', zegt Schouten over haar tegenstander. Een 'opgewarmd lijk' heeft de directie van het Ben Bril gala niet uitgezocht voor de tweede pionier in het vrouwenboksen na Lucia Rijker. 'Als ik haar in de tweede ronde knock-out sla, wordt die partij niet serieus genomen.'


Meer over