'Deze vijftigplusser zit niet op de bank'

De ingezonden lezersbrieven van dinsdag 12 april.

null Beeld Marcel van den Bergh
Beeld Marcel van den Bergh

Brief van de dag: Deze 50-plusser zit níet op de bank

Met de kop 'Blijf niet op de bank zitten' bevestigt John de Wolf het vooroordeel dat werkloze 50-plussers niets doen, opgebrand zijn en dus afgeschreven. Bedankt. Ik zit niet op de bank en ik sport al heel veel. Sinds ik zonder werk zit, bijna tweeënhalf jaar, sport ik drie ochtenden in de week en loop ik twee avonden in de week hard.

Ik ben voorzitter van de medezeggenschapsraad van de basisschool van mijn zoon. Vier keer in de week lees ik met de dyslectische kinderen uit zijn klas.

Tussendoor tijd genoeg voor solliciteren. Slechts één keer uitgenodigd voor een gesprek en een keer ergens op de reservelijst. Ik heb een top-cv, een pracht van een sollicitatiebrief, een berg aan ervaring. Maar ik word deze maand 52... Dus ik ben al minstens twaalf jaar te oud om nog ergens te worden uitgenodigd.

Want ondanks dat er sprake is van 50-plus, is de magische grens van jong, sprankelend en flexibel al aan het wankelen bij 35 en stevig bij 40. Dus zolang ik niet tegenover iemand zit om voor mijn zaak te vechten, valt er weinig weg te nemen aan vooroordeel. Ik vind het fijn voor De Wolf dat hij een baan heeft, maar ik zie de meerwaarde in de praktijk voor mij niet. U wel ?

Margje van der Leeuw, Den Haag

Waar blijft die hulp?

Helemaal eens met 'Help de Grieken', het commentaar in de Volkskrant van 11 april. Vluchtelingen die tussen wal en schip zijn gevallen bij de grens van Macedonië moeten daar in onmenselijke omstandigheden zien te overleven. Als ze proberen de grens te passeren wordt er op ze geschoten met traangas en rubberkogels. Alsof het misdadigers zijn, geen mensen die een oorlog zijn ontvlucht! Waar zijn de hulpdiensten, waar is de EU om de nood van deze 42 duizend mensen te lenigen?

Paul Impens, Utrecht

Geluk gehad

Na het lezen van het artikel over de fouten die zijn gemaakt bij de behandeling van Rogier Mooij realiseer ik mij nogmaals hoeveel geluk mijn dochter (toen 31 jaar) heeft gehad.

In januari 2013 meldde zij zich met dezelfde ernstige klachten als Rogier op de Eerste Hulp van het Ziekenhuis Bronovo in Den Haag. Er werd een longfoto gemaakt en een belachelijk hoge bloeddruk geconstateerd, maar de foto was goed, dus mijn dochter werd naar huis gestuurd. Er werd verder geen verklaring voor de hoge bloeddruk gezocht.

De volgende ochtend meldde zij zich wederom, gelukkig in het Westeinde Ziekenhuis (omdat zij absoluut niet tevreden was over de aanpak in het Bronovo) waar haar klachten serieus werden genomen en er een pericarditis werd geconstateerd. Meteen werd er begonnen met de goede medicatie, zij heeft in een tijdsbestek van anderhalf jaar tot drie keer toe een pericarditis gekregen en is nu gelukkig volledig hersteld.

Zaak is dat ziekenhuizen deze klachten bij jonge mensen serieus nemen, pericarditis is een ernstige aandoening met soms, helaas, de dood tot gevolg.

A. Meijer, Hilversum

Lachen of huilen

Wellicht kan John de Wolf, die 50-plussers van de bank moet krijgen, eens naar Roden rijden. Hier is onlangs een 50-plus- winkel gevestigd. Door de etalageruit stralen de nieuwe scootmobiels je tegemoet. Ik krijg hiervan tranen in mijn ogen. Weet alleen niet of dit van het lachen of huilen komt.

John, doe hier iets aan.

Rene Pul, Paterswolde

Briljante zet

Lof voor de briljantie van Lodewijk Asscher ex-voetballer De Wolf te benoemen tot ambassadeur van de verdoemde groep 50-plus- werklozen. De analogie met het voetbal zal onmiddellijk aanspreken bij werkgevers, er zijn immers talrijke 50-plus-voetballers actief in de eredivisie. Natuurlijk zoekt men geen zwaargewicht uit de sociaal- economische hoek voor deze functie, zo iemand zou eens met een plan van aanpak kunnen komen, dat geld kost. Nee, we benoemen iemand die nog nooit van zijn leven een normale werkgever heeft gehad, een sollicitatiebrief heeft moeten schrijven, laat staan afgewezen is.

Volgens de minister is De Wolf 'iemand die werkgevers en werkzoekenden streng kan toespreken als het moet, maar ook een schouderklopje uit kan delen'.

Ik ben ervan overtuigd dat werkgevers hiervan onder de indruk zijn. Ik ga snel een voetbalboekje kopen zodat ik de voetbal-metaforen, die mij naar een baan gaan begeleiden, beter kan begrijpen. Als iemand nog een uitleg zoekt voor het begrip 'windowdressing', dit is hem.

Paul Hoffman, Ede

Sportieve prestatie

Als hardloper en liefhebber las ik met verbazing de volgende kop: 'Zowel winnaar als eindtijd deceptie in Rotterdam'. Sinds wanneer en voor wie zijn onbekende jonge atleten teleurstellende winnaars? Uit het artikel valt één ding af te leiden: dat de organisatie verwikkeld is in een schimmig internationaal schaakspel met als doel de atleten binnen te halen die naar verwachting het best zullen presteren. Over decepties gesproken. Kipserem heeft een prachtige sportieve prestatie geleverd. Een meer respectvolle kop was op zijn plaats geweest.

Karlijn Schipper, Rotterdam

Hedendaagse kantoorklerk

Ik heb smakelijk gelachen om de column van Jean-Pierre Geelen over de drukke kantoorklerk die zijn handen vol heeft aan onlinecursussen. Zo herkenbaar! Wat zou het een zegen zijn als werkgevers hun gezonde verstand gebruiken en doodgewone praktische aandacht aan hun personeel zouden geven. Dan wordt duidelijk waar personeel behoefte aan heeft en zijn de pretpakketten van (online)opleiders niet nodig.

Nel Tijburg, Monnickendam

Meer over