Detective Shaft laat de meisjes met rust

Samuel L. Jackson is de nieuwe Shaft. 'Iedereen wilde wat anders met het zwarte idool.'..

Een uur te laat komt superster Samuel L. Jackson, met donkere zonnebril en 'Shaft'-petje op het hoofd, binnen wandelen: hij heeft geluncht in Amsterdam en kennelijk bleef het niet bij een patatje-met.

'Begin maar. I'm cool', zegt Jackson terwijl hij zichzelf een glaasje bronwater inschenkt.

Regisseur Spike Lee noemde Jackson naar aanleiding van diens rol als bijbelvaste huurmoordenaar in Quentin Tatantino's Pulp Fiction 'de excuusneger van Hollywood'. Denkt Jackson dat zijn rol in Shaft, een nieuwe versie van de klassieker uit 1971, dat beeld verandert?

'Heeft Spike dat gezegd?' houdt de acteur zich van de domme. Veel meer dan dat híj permanent werkt en Lee met pijn en moeite af en toe een film draait, wil Jackson er niet over kwijt.

Werken doet Jackson als geen ander. Sinds 1981 speelde de acteur (geboren 21 december 1948, Washington) in meer dan vijftig films. Eerst kleine rollen als 'Gang Member No. 2' en 'Bum' in inferieure films, daarna grotere aandelen in Spike Lee-films als Mo' Better Blues en Jungle Fever, vervolgens belandde hij in actiefilms als zwarte aangever van de witte held. Shaft is Jacksons eerste echte hoofdrol in een Hollywood-blockbuster.

De totstandkoming van Shaft was niet gemakkelijk; de problemen en spanningen op de set werden breed uitgemeten in de pers en op internet. Jackson zou niet de eerste keus zijn geweest voor de rol van zwarte James Bond, regisseur John Singleton zou zich hebben vergrepen aan jonge bijrolactrices, en de betrokkenen konden het niet eens worden over het script.

'Iedereen wilde iets anders met het zwarte idool Shaft', beaamt Jackson. 'Maar het was niet alleen de zwarte regisseur en acteur tegen de witte producent en scenarioschrijver, zoals werd gesuggereerd. De partijen wisselden voortdurend van samenstelling. 'Maar het moet niet overdreven worden - ik heb nog nooit een film gemaakt zonder conflicten.'

Regisseur John Singleton maakte in 1991 zijn debuut met Boyz N the Hood, waar hij een Oscar-nominatie voor beste regisseur voor kreeg. Hij was 24 jaar oud; de jongste filmmaker ooit. Hollywood lag aan zijn voeten, maar met Poetic Justice, Higher Learning en Rosewood kon hij de verwachtingen nog niet inlossen.

Nadat Singletons scenarioversie op last van producent Scott Rudin werd herschreven, was Leiden in last. Singleton herkende Shaft niet meer terug en Jackson zou tijdens de draaiperiode hebben geweigerd de teksten van een blanke te zeggen.

'Acteurs verdienen veel geld, maar zijn overgeleverd aan de grillen van regisseurs en producenten. Dat is niet de enige reden dat ik mijn werkterrein aan het verleggen ben. Een acteur zegt zijn tekst op; de producent verandert de tekst.'

De verschillen tussen Singletons versie en het origineel van Gordon Parks zijn groot. Niet alleen uiterlijk (in 1971 had Shaft een afrokapsel en een snor, nu een kale kop en een trendy ringbaardje; de slonzige lange leren jas is vervangen door een hippe Armani); Shaft lijkt een ander mens geworden.

In 2000 is de zwarte privé-detective tot het politiecorps toegetreden. En de mooie vrouwen laat hij met rust; het blijft bij een enkele insinuerende opmerking. De Shaft uit Isac Hayes' discohit - The black private dick, who's a sex machine to all the chicks - bestaat niet meer, zegt Jackson. 'Helaas. Maar in 2000, met aids en dat soort dingen, kun je niet met allemaal vrouwen in bed duiken.'

Shaft is een update, géén remake, benadrukt Jackson. 'De oude Shaft vocht tegen het systeem. Mijn Shaft is een onkwetsbare superheld die de strijd aangaat met rassenhaat en drugs, zonder dat de film daar iets wezenlijks over wil zeggen. Er zit geen boodschap in. It's just fun.'

Meer over