Denken

JEAN-PIERRE GEELEN

Schaakles op school, de tere kinderziel is er hard aan toe. Oud-wereldkampioen Gari Kasparov is er vurig voorstander van, vertelde hij zaterdag in EenVandaag. Hij vond een Amsterdamse schaakleraar aan zijn zijde: je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn om de kinderen te laten denken. Met schaken oefenen ze zich spelenderwijs in concentratie, ze leren plannen maken en zelfs wat rekenen. De sleutel tot modern onderwijs, aldus de grootmeester.

Durf te denken. Dat is ook het motto dat de jeugd sinds vorige week elke zondagochtend op Zapp (Nederland 3) meekrijgt in Dus ik ben jr. De zesdelige reeks is een jeugdversie van het eerdere geslaagde filosofieprogramma van Stine Jensen voor HUMAN.

De serie beleefde vorige week een - bij toeval - gelukkige aftrap. De avond ervoor was het in Debat op 2 gegaan over pesten op scholen, de naweeën van een weekje pesthype naar aanleiding van de zelfmoord van Tim Ribberink. In de zaal zat een jongen die veel gepest was, omdat hij hield van musical, dansen en acteren, en niet van voetbal. Tegenover hem zat een meisje dat zelf veel gepest had. Ze zei tegen hem: 'Degenen die ik uitkoos, waren eigenlijk degenen die zichzelf konden zijn. Jij hield er van in musicals te spelen, dus je was niet bang om jezelf te zijn. De rest van de klas wel.'

De jongen: 'Jij had ook jezelf kunnen zijn.'

Mooie inzichten. Het sloot de volgende morgen aan bij het thema van de eerste aflevering van Dus ik ben jr. In een futuristische setting van een soort ruimtecapsule (de 'denktank') schakelt piloot Borre (een langharige bolleboos van 10) van het ene beeldscherm naar het andere. Daarop discussiëren leeftijdgenoten over Grote Kwesties, deze keer: jezelf zijn. Het meisje Manal ging binnen korte tijd naar de middelbare school, en had daar in het verleden veel kinderen zien veranderen. Nu vroeg ze zich af: wie ben ik volgend jaar?

Goeie vraag alweer. De jonge filosofen kwamen tot wijsneuzerige inzichten als: 'Gaat dit niet meer over zelfvertrouwen?' en 'Ik denk dat je onzekere ik en je brutale ik allemaal bij jezelf horen.'

Help, mijn zoon is een denker.

Gisteren ging het over Tasha. Ze had meegedaan aan een Playbackshow, en verloren. Ze had gedaan alsof ze blij was voor de winnaar, maar in werkelijkheid was ze boos en verdrietig. Waarom had ze het idee dat je gevoelens moet verstoppen?

Opnieuw rolden de diepe inzichten over de schermpjes van Borres denktank, ondersteund door juf Stine. De jongen Tim: 'We hebben zes basisemoties: vreugde, verdriet, woede, angst, verbazing en trots.' En Tasha: 'Dankzij gevoelens kun je gedachten een beetje bijschaven.'

Nu de nerd onder de jeugd helemaal in is, lijkt zich een nieuw fenomeen af te tekenen: de tobbende tiener, midden in zijn eerste existentiële crisis. Helemaal hip.

Maar na de eerste vertedering over zoveel jong denkvermogen, bekruipt je als meekijkende ouder allengs het geruststellende gevoel dat de schade wel meevalt. Deze kids hebben enkel hun ingefluisterde rolletjes uit het knappe hoofdje geleerd. Aandoenlijk, maar na twee sessies in de denktank zou je de bollebozen af en toe met schaakstukken en al de straat op willen schoppen voor een lekker potje narrenmat.

undefined

Meer over