De zoete wraak van Estelle op Duffy en Adele

Terwijl de Britse media (en inmiddels ook de Nederlandse) al maanden hun mond vol hebben over de 'nieuwe soulsensaties' Duffy en Adele, en niemand een van beide jonge zangeressen nog kan noemen zonder haar met Amy Winehouse te vergelijken, is daar ineens Estelle.

Anders dan voornoemde nieuwe 'soulhelden' is Estelle wel zwart, en dat ze zich vrolijk maakt over beide nieuwe vedettes is begrijpelijk. 'Ik ben niet boos op ze, maar ik vraag me af hoe het kan dat geen zwarte zangeres volgens de pers soul zingt'.
'Adele is geen soul', vervolgt ze in The Guardian van 28 maart jl. 'Ze klinkt alsof ze een paar Aretha-platen gehoord heeft....dat betekent niet dat ze soul zingt.'

Estelle heeft een punt. De Britse media omarmen allerlei nieuw talent op zoek naar de nieuwe Amy Winehouse, wat al erg genoeg is, want wat is er eigenlijk mis met de oude? Maar naar zwart talent kijken ze niet. Dat is al enige jaren zo, weet Estelle uit eigen ervaring. Zij had in 2004 onverwachts een hit met 1980, waar haar platenmaatschappij V2 eigenlijk geen gepast gevolg aan wist te geven. Hoe moesten ze haar in de markt zetten: als urban zangeres? Daar hadden ze geen expertise in. En soul? Dat was uit, te ouderwets ook.

De zwarte Estelle (ze begaf zich ook in grime en reggaekringen, en is in die hoedanigheid ook te horen op de voortreffelijke compilatie An England Story, op Soul Jazz Records) zag haar loopbaan in eigen land stranden en vertrok naar de VS.

Daar leurde ze met haar muziek langs diverse labels. De vijfde van hen, Atlantic. zag er wat in. Ze werkte samen met John Legend, will.i.am en Kanye West en vanuit de VS bereidde ze een offensief voor tegen het Verenigd Koninkrijk.

En met succes, haar single American Boy stootte Duffy van de eerste plaats en haar album Shine kwam zondag binnen op de zesde plaats.
Aardig was ook om te zien dat ze vrijdag bij Jools Hollands tv-show Later With Jools de uitzending mocht openen en afsluiten en daarmee een belangrijkere plaats in het programma kreeg dan Adele. Benieuwd of Estelle ook in Nederland potten weet te breken. Haar album, (dat ik in Dublin kocht, van haar platenmaatschappij Warner heb ik nog niks over Estelle vernomen) klinkt vooral erg Amerikaans en r&b op een manier die hier niet meer zo 'hip' wordt gevonden. En eerlijk gezegd vond ik haar optreden bij Jools wat rommelig, waar Adele meteen m'n hart stal met haar laconieke voordracht.

Dat laat allemaal onverlet dat het raar is dat Estelle aan ieders aandacht kon ontstnappen, en ze is niet de enige Britse zangeres die zonder geronk uit de pers over 'de nieuwe dit' of 'de nieuwe dat' veel succes heeft.

Neem nu Leona Lewis. Zij won vorig jaar de Britse versie van X-Factor waarna ze in eigen land razend populair werd. Haar album-debuut brak het verkooprecord van de Arctic Monkeys, maar geen journalist die zich er druk over maakte. Leona Lewis bevindt zich net als Estelle in het kamp waar de popjournalistiek zijn neus voor ophaalt. Duffy en Adele die zijn pas cool!

Ik hoor ze ook liever dan de wat vlakke Mariah Carey achtige producties van Leona Lewis, maar het is wel Lewis die vorige week in de VS de derde Britse zangeres was die er de eerste plaats bereikte met een debuutsingle (Petula Clarke en Sheen Easton gingen haar voor). Nummer 1 in de VS, dat moet Duffy of Adele nog maar zien te bereiken.

De half-zwarte Lewis en de zwarte Estelle hoor je nooit genoemd in het rijtje 'nieuwe soulsterren'. Misschien maken ze ook wel geen soul, in ieder geval niet het soort muziek dat wij, blanke consumentenen mediavertegenwoordigers, graag soulmuziek noemen. Maar in de hedendaagse popindustrie zijn Leona Lewis en Estelle beslist opvallende fenomenen, die meer credits verdienen dan ze tot nu toe uit de media hebben gekregen.

Meer over