De wilde dans van de dreadlocks is voorbij

Een week na het trompetgeschal bij het afscheid van de voetballer Clarence Seedorf, verdween generatiegenoot Edgar Davids (40) met stille trom van het bijveld waar hij nog speelde, als prof onder profjes.

'Ik heb besloten dat het tijd is om te gaan', twitterde Davids dit weekeinde, waarna zijn club Barnet FC uit Londen een bericht tikte dat het eind 2013 door Davids uitgesproken voornemen definitief is. Toen hij zich in 2012 onverwacht meldde bij de club uit zijn woonplaats, trokken 'schokgolven' door het Britse voetbal. Zo'n grote naam bij zo'n marginaal clubje.

Is Barnet profvoetbal? Ach, een soort van. Met Davids als speler/trainer degradeerde Barnet vorig seizoen uit de profafdeling met, over vier divisies verdeeld, 92 clubs. Hij besloot te blijven in de Conference, een liga die het midden houdt tussen amateurisme en semiprofessionalisme. Hij droeg rugnummer 1.

Op 28 december, uit tegen Salisbury, kreeg hij zijn derde rode kaart van het seizoen in wat officieel de Skrill Premier heet. Hij bekritiseerde de arbitrage. Zo kon hij niet meer voetballen.

Toch is het goed om hem te eren, als een van de kleurrijkste spelers uit de geschiedenis van het Nederlandse voetbal. Edje, Piranha, Pitbull. Vleesetende vis. Vechthond. Denk aan de prachtwedstrijden tegen Argentinië en Brazilië op het WK van 1998, denk aan Ajax, Juve, Barcelona en Inter, denk aan dansende dreadlocks rond een bril, aan kracht, gif en extatisch juichen.

Hij kon asociaal zijn, binnen en buiten het veld. Hij was mysterieus en intelligenter dan menigeen dacht. 'Ik houd van sporters met een verwoestende uitstraling', zei hij in een van zijn weinige interviews. Linkspoot, middenvelder, adjudant van het luxe type, af en toe verrassend met een uitspraak als: 'Het lichaam is de tempel van de geest.'

Kinderen zagen hem als idool. Zij kijken naar voetballers, niet naar praatjesmakers. Ze zagen een ventje vol techniek en on-Nederlandse meedogenloosheid; de speler die uit de muur rende en zich voor het schot wierp. En net als Seedorf denkt hij dat hij belangrijker had kunnen zijn voor het Nederlandse voetbal dan hij was, als Nederland hem meer op waarde had geschat.

In zijn rebelse strijd hoefde hij geen steun. Betrapt op nandrolon? Frank de Boer formeerde een zogenoemd A-Team met de beste advocaten. Davids onderging de straf. Eens, toen ik hem tegenkwam en voorstelde zijn verhaal over de dopingzaak te vertellen, opdat hij net zulke goede publiciteit zou krijgen als De Boer, zei hij: 'Je hebt gelijk, maar ik doe het niet.'

Een onwaarschijnlijke liefhebber was Davids, een straatvoetballer wiens liefde voor het spel groter was dan de angst voor de onvermijdelijke neergang. Bij Tottenham roemde trainer Jol hem als de ware prof in de jonge selectie, terwijl de handelaar buiten het stadion zijn foto's al met korting verkocht.

In zekere zin is Salisbury versus Barnet, voor 1.343 toeschouwers, een wedstrijd met historie. Davids zal wel trainer blijven, al dan niet aan de hand van Seedorf, van wie we bijna alles weten. Van Davids weten we veel te weinig.

Schitterend moet zijn blik zijn geweest nadat een journalist hem tijdens het tumultueuze EK van 1996 had voorgehouden dat Richard Witschge beter was dan hij. Waarom in hemelsnaam moest Davids zo'n man serieus nemen?

Wie krijgt hem zover zijn levensverhaal te laten optekenen? Het mysterie verklaard, al is het maar een beetje. Een heerlijk boek over voetbal, zo anders dan al die bestsellers over gesjeesde profs met hun eindeloze verhalen over drugs en bedpret.

Edgar, spreker met voeten.

Reageren? ruimteoplinks@volkskrant.nl

Twitter @vkwillemvissers

undefined

Meer over