De week van hoofdredacteur Philippe Remarque

Welkom bij de eerste aflevering van mijn weekoverzicht, waarin ik elke zondag de nieuwsweek op de redactie van de Volkskrant doorneem en enkele bijzondere artikelen uitlicht.

null Beeld anp
Beeld anp

Het was onmiskenbaar de week van Opstelten en Teeven, die maandagavond iets na tienen aftraden. Nog helemaal afgezien van de inhoud van zo'n gebeurtenis, zijn dit voor een krant die om elf uur zijn eerste versie naar de drukker moet sturen klassieke momenten: we veegden de eerste drie pagina's schoon, verdeelden de schrijftaken en hoopten dat onze Haagse fotograaf Freek van den Bergh erin zou slagen het drama in beeld te vatten.

Dat lukte met een echte afgetreden-bewindsman-vertrekt-in-dienstauto foto: Opstelten vol sombere gezichtsplooien op zijn telefoon kijkend, gefotografeerd door het autoraampje. Die plaatsten we groot op de voorpagina. Een klassiek moment verdient een klassieke foto.

null Beeld anp
Beeld anp
null Beeld anp
Beeld anp
null Beeld anp
Beeld anp
null Beeld anp
Beeld anp
null Beeld anp
Beeld anp

Normaliter is tegen het weekeinde de rook van zo'n politiek drama wel opgetrokken. Maar dat ligt nu anders. Het hele kluwen van de Teeven-deal, geheime afspraken en onbekende bronnen is nog steeds niet ontward. Complotliefhebber Tomas Ross kan handenwrijvend aan zijn nieuwe thriller beginnen.

Ja, wat er in het weekeinde in het Torentje was gebeurd, hadden we in een etmaal op papier. Dit was de reconstructie van onze Haagse redactie.

Teeven een hak zetten

Zo'n reconstructie is een raar ding. Je leest het met rode oortjes, want het is smakelijk om te horen dat de ICT-ers die het bonnetje in het weekeinde opdiepten in de computersystemen een gage van 50 duizend euro rekenden, en dat Opstelten vlak voor de bekendmaking van het aftreden tegen Teeven grapte: 'Kom maar even op mijn schoot zitten, Fred'.

Maar het schrijven ervan is enorm lastig, weet ik uit mijn Haagse tijd. Je moet gebeurtenissen beschrijven waar je niet bij was, en mensen die er wel bij waren of er wat van weten hebben er belang bij hun versie van de werkelijkheid bij je te pluggen. Soms heb je als politiek verslaggever het gevoel dat ze in jouw hersenpan een touwtrekwedstrijd aan het houden zijn. Het gaat erom koel af te wegen wat waarschijnlijk is, wie welk belang heeft, en dan een soort eerste versie van de geschiedenis op te schrijven. Die is per definitie voor verbetering vatbaar.

Maar verder is de rook dus nog niet opgetrokken. Wie heeft er over die deal gelekt en waarom? Het interview met oud-hoofdofficier Hans Vrakking in onze zaterdagkrant wijst één richting op: hij is er van overtuigd dat criminelen zijn pupil Teeven een hak wilden zetten. Vroeger wilden ze hem ontvoeren. 'Ze zouden al een gevangenisje voor hem gebouwd hebben, ergens in een oude loods'.

Frank Underwood gaat alwéér vrijuit

Wat betreft het lek aan de media zet onze tv-recensent Jean Pierre Geelen de zaken op een rijtje in zijn zaterdagse mediacolumn, en geeft zo onbedoeld een antwoord op de complot-theorie van minister Schippers van dezelfde dag in de Telegraaf: 'Vooral toeval en willekeur deden het werk, ook vlak voor de verkiezingen. Frank Underwood gaat alwéér vrijuit.'

Premier Rutte had over de zaak weer eens een debat waarin hij al zijn Teflon-kunsten kon vertonen. Of, zoals onze politiek verslaggever Ariejan Korteweg vanaf de publieke tribune waarnam: 'Met een fijn schaartje knipte hij een cirkeltje uit de hele affaire en ging daar vriendelijk kijkend bovenop staan- knappe jongen die hem van zijn plek kreeg.'

Lees vooral deze rake beschrijving van Ruttes routineuze Houdini-act in de Kamer door onze pagina 2-columniste Sheila Sitalsing - met ingehouden ergernis maar toch ook een spoortje bewondering.

null Beeld epa
Beeld epa
null Beeld anp
Beeld anp

Overigens had onze cartoonist Bas van der Schot nog een tip voor premier Rutte, die nu een opvolger zoekt voor het crimefighters-duo:

null Beeld Bas van der Schot
Beeld Bas van der Schot

Tegel

Begin deze week werd bekend dat Remco Andersen, onze correspondent in het Midden-Oosten, is genomineerd voor een Tegel, de hoogste onderscheiding in de Nederlandse journalistiek, voor zijn verhaal Terugkeer naar Homs. Geweldig nieuws voor hem, en een terechte beloning voor een jonge journalist die, gewapend met vloeiend Arabisch, moed en opmerkingsgave de afgelopen jaren de mooiste verhalen heeft opgetekend in de gevaarlijkste oorlogsgebieden.

Het was ook voor ons heel fijn, temeer daar de andere twee genomineerden voor de categorie Verslaggeving ook al Volkskrantcorrespondenten zijn: Olaf Koens (Rusland, MH17) en Kees Broere (Afrika, Ebola, ook voor zijn NOS-reportages genomineerd). Hier staan hun genomineerde reportages.

Peshmerga

Wij hebben dit jaar een recordaantal Tegelnominaties voor één medium binnengesleept: zes nominaties in vier categorieën. Mijnheer Tan van Indonesisch restaurant Poentjak, waar we altijd dineren met de Volkskrant-genomineerden en hun partners voorafgaand aan de uitreiking in de Haagse schouwburg, moet weer tafels aan elkaar schuiven. En dat is ons jaarlijks doel.

Nu houd ik op met mijn trotse snoeverij, maar ik wil u nog wel even wijzen op Remco's verhalen van deze week bij de Peshmerga in Irak. Ik heb me vooral geamuseerd met zijn verslag over de training door Nederlandse militairen, waar de Peshmerga heel enthousiast over zijn.

null Beeld anp
Beeld anp
null Beeld anp
Beeld anp
null Beeld anp
Beeld anp

Ook het vak mensenrechten wordt braaf door de Nederlanders onderwezen, en de cursisten doen hun best de lessen te verinnerlijken, maar dat lukt nog niet zo goed:

Bij de training zat ook een module 'humanitair recht in oorlogstijd.' Maqdad Khaled, een vriendelijke dertiger met lachrimpels, heeft goed opgelet. 'Als we een IS-strijder oppakken, moeten we die niet doodschieten maar respecteren.' Dus je geeft hem braaf een kop thee? Hij grinnikt sportief. 'Eerst gaan we hem ondervragen, zodat hij ons kan vertellen wie er in het dorp allemaal bij IS horen.' En dan alsnog dood? 'Inderdaad, het blijft natuurlijk wel de vijand, Islamitische Staat.'

De nek van teamleider Joey wordt een paar tinten roder. 'Dit hebben wij ze zeker niet geleerd', zegt hij. Dat klopt wel, zegt Maqdad. 'Maar het is onze taak. Dat doen we niet zelf, we dragen ze over aan de veiligheidsdienst. Die doden ze.' Joey vult aan: 'wij trainen de veiligheidsdienst niet'. De Nederlanders doen hun best, maar de werkelijkheid in het Midden-Oosten trekt zich nu eenmaal weinig aan van onze oorlogsethiek.

De week van de wolf

In het lichtere genre vroeg onze Londen-correspondent Patrick van Ijzendoorn zich deze week af waarom de Britten (en tientallen miljoenen Top Gear- kijkers elders in de wereld, waaronder een niet nader genoemde dertienjarige bij mij thuis) behoefte hebben aan de harde humor van de politiek incorrecte schelm Jeremy Clarkson ('De Suzuki Wagon R dient te worden vermeden als onbeschermde seks met een Ethiopische travestiet') Een vermakelijk stuk.

Tenslotte was het ook de week van de wolf, die Nederland volgens Bert Wagendorp toch maar heel even van een aangeharkt veiligeregeltjesland in iets wilders, gevaarlijkers en spannenders veranderde. Maar hij deed er goed aan terug naar Duitsland te gaan, zei milieufilosoof Martin Drenthen in een leuk interview.

In ieder geval inspireerde het verschijnen van de wolf Nico Dijkshoorn tot deze column over de voorschriften uit het wolvenmanagementplan Nedersaksen, die hij geheel eigenhandig herschreef.

null Beeld anp
Beeld anp
Meer over