De vertedering

'Willem-Alexander bouwt welbewust aan zijn koninkrijk', las ik in de Volkskrant...

En ik begrijp dat er in China weer een steentje bij is gekomen. Alle meegereisde journalisten, fotografen en televisieploegen registreerden hoe hij in keurig Engels zijn gastheren toesprak over waterloopkunde, en in de montage was er nog een shot van Hare Majesteit tussengesneden die (vermoedelijk om heel iets anders) lachte, zodat in het commentaar gezegd kon worden dat koningin Beatrix glom als een trotse moeder.

Zou die jongen daar langzamerhand niet wat kregel van worden?

Ik zeg 'jongen', omdat hij vaak zo wordt aangeduid, wat me typerend lijkt voor de verhoudingen. Als ergens een roofoverval is gepleegd, hoor je in het politiebericht soms zeggen dat een van de daders 'een man van zestien' was. Willem-Alexander wordt volgende week 32 - die had de vader van de kleine crimineel kunnen zijn. Maar toch: die jongen.

Ik zou er allang krankzinnig van zijn geworden: die permanente als eerbied vermomde neerbuigendheid.

De verwachting is Lodewijk de Domme, Hendrik de Stotteraar, Iwan de Gehandicapte - en wat zien we?

'De prins ging slagvaardig en niet ongeestig op de vragen in.'

Asjemenou!

Alom slaat de vertedering toe: hoor de kleine bengel nou toch eens. Hij kent niet alleen al diverse moeilijke, hydromechanische woorden, maar hij weet ook al hoe hij moet antwoorden. Sterker nog: sommige van zijn antwoorden zijn niet ongeestig.

'Willem-Alexander maakt vorderingen in zelfvertrouwen.'

Wie had dat nou ooit durven dromen?

'Het lange televisie-interview, twee jaar geleden met Paul Witteman, maakte duidelijk dat de prins nog iets te leren had. Hij was toen stijf en gespannen. Zijn antwoorden leek hij tevoren te hebben gerepeteerd.'

En kijk nou eens!

Klaar zijn we nog niet, natuurlijk.

'Van de week sprak de prins in Peking op een studiedag over het water dat zijn rechten terugverlangt van de mens, die te ver is gegaan in kanalisering en indijking. Geen oninteressant onderwerp als het met verve wordt gebracht. Maar de prins leek wel bedeesd. Hij moet begrijpen dat het een vak is, dat van kroonprins. Daar is naast wijsheid ook kracht voor nodig.'

Je hoort en je leest voortdurend bezorgde ouders die zich te sappel maken of het achterlijke broertje van de familie op een dag toch nog, zo goed en zo kwaad als het kan, toonbaar is te krijgen.

Maar men schijnt hoop te hebben.

'Toch is voor iedereen die de ontwikkeling een klein beetje volgt zichtbaar dat de jonge prins snel vordert in het zich eigen maken van de houdingen en gedragingen die horen bij het koningschap. Vooral als hij zich vrij voelt te spelen met de situatie is Willem-Alexander dikwijls leuk op dreef.'

Modern Nederland. Sommige mannen zijn op hun tweeëndertigste al een keer hoogleraar of minister geweest, hebben een huwelijk en een echtscheiding achter de rug en willen het een jaartje kalm aan gaan doen op Bonaire - maar als het om de kroonprins gaat haalt heel het volk bevrijd adem bij het nieuws dat hij, onder bepaalde omstandigheden, dikwijls leuk op dreef is.

En ook nog opgelucht dat hij intussen permissie van Kok heeft gekregen om lid van Samaranch te blijven.

Ik ken leeftijdgenoten die zich tot de Raad voor de Journalistiek zouden wenden als er zo over ze werd geschreven.

Maar ja, die mogen - zelfs als ze zich de houdingen en gedragingen zouden hebben aangeleerd - later geen koning worden.

Meer over