De tweede liefdesles

Wanneer vader ernstige woorden wilde spreken, moest hij eerst zijn keel schrapen. 'Ik... eh... wilde eens met je praten.' Dat ging vrijwel altijd over kwesties, want daar zijn vaders voor....

Bart Jungmann

Het was vader ter ore gekomen dat de jongste een relatie had aangeknoopt met een... eh... jongeman op het werk, maar Bart moest vooral niet denken dat vader daarmee problemen had. Welnee, zeg. Vrijheid, blijheid en begrip, vooral dat laatste. Moeder knikte bemoedigend, want daar zijn moeders voor. Ze vond het een ongemakkelijke kwestie en dat was het ook.

Begrip was nooit vaders fort geweest en de homoseksuele kwestie werd doorgaans samengevat onder de noemer flikker. Gelukkig bleef zijn onverdraagzaamheid binnen de vier muren van het huis, maar met de voordeur in het slot wond hij er geen doekjes om. Er was een goede kant en er was een verkeerde kant. Maar nu zijn jongste zoon blijkbaar de oversteek had gemaakt, lag dat opeens een stuk genuanceerder.

Lange tijd heeft in het ouderlijk huis op het dressoir een foto van Bart en de collega gestaan, gemaakt door een kiekjesmaker in Parijs, voor de Eiffeltoren. De collega poseert op die foto met een groot gemak. Hij kijkt een tikkeltje ongeduldig, maar recht in de camera. Een krant nonchalant onder de rechterarm geklemd, vermoedelijk de Herald Tribune. En Bart is Bart, nog steeds niet veel soeps, ondanks de eerste liefdesles. Hij is er wel en hij is er niet. Maar wel samen op het dressoir, all in the family.

Hoe heeft dat allemaal kunnen gebeuren? Hoe heeft het kunnen gebeuren dat Bart zich opeens tot de mannenliefde bekende? Als je het hem nu zou vragen, moet voor een onbevredigend antwoord worden gevreesd. Hij zal waarschijnlijk, net als tijdens de eerste liefdesles, weer beginnen over de tijd waarin hij opgroeide, over die godsgruwelijke jaren zeventig waarin alles moest kunnen en dat gold in het bijzonder voor biseksualiteit. Als er een goede en een verkeerde kant bestond, dan moest er toch ook een beste kant zijn. Rot toch op, man! Alsof het lepeltjelepeltjeconcept seksueel overdraagbaar zou zijn.

Nee, als de oversteek ergens uit te verklaren is, dan is het een mengeling van onzekerheid, nieuwsgierigheid en een onbestemd gevoel van opwinding geweest. Als puber had Bart de film Women in Love gezien. Daarin rollebolden Alan Bates en Oliver Reed in alle naaktheid over het tapijt. Hardhandige tederheid was het geweest, en behoorlijk verwarrend.

De collega van wie hier sprake is, was nauwelijks ouder, maar lichtjaren verder in levenservaring. En hij, uitgerekend hij, vond Bart opeens hartstikke interessant. Dat was overweldigend vleiend.

Zo belandden zij van bioscoop in café in feest in bed. De collega pakte het omzichtig aan, een kwart eeuw later mag je misschien wel suggereren dat hij het handig aanpakte. De tederheid in het rollebollen bleef keurig binnen de perken en Bart moest vooral zelf aangeven hoever ze zouden gaan. Dat viel behoorlijk tegen. De collega kreeg weinig waar voor zijn geduld.

De intimiteit bleef steken in het stadium van de eerste verkenning. Er werd wat gezoend en bij het slapengaan lag een hand op een buik. In de hoogste staat van opwinding werd simultaan gemasturbeerd, in de geest van zowel D.H. Lawrence als Pierre de Coubertin.

Wie het eerst kwam, had gewonnen en Bart wil misschien nu wel toegeven dat hij voor het snelste resultaat de buurvrouw voor ogen nam. Daarmee zal meteen duidelijk zijn dat het paradijs van de biseksualteit altijd ver buiten zijn bereik heeft gelegen.

Die buurvrouw is trouwens nog lang meegegaan. Samen met een vriend had Bart zich na een reportage in de locale IVF-kliniek aangemeld als spermadonor, in de tijd dat dat nog in alle anonimiteit kon. Elke beurt leverde twee tientjes op, in die tijd goed voor een pizza de man plus een halve liter huiswijn.

Eens in de twee weken en na drie dagen onthouding kon er gewerkt worden, zoals dat in IVF-kringen heette. 'Ga je werken?', vroeg de dienstdoende mevrouw als een donor zich met het te vullen potje terugtrok in de praktijkruimte van een gynaecoloog. Prikkelende lectuur was uit den boze in deze vrouwvriendelijke kliniek en de aanblik van een gynaecologische stoel hielp de fantasie ook niet op gang. Je moest maar zien hoe je de juiste slag te pakken kreeg en daarom moest de buurvrouw er nogal eens aan geloven.

De ruksessies met de collega waren toen overigens al ten einde gekomen. Veel plezier heeft hij niet gehad van Bart. Net als bij de eerste liefdesles bleef het weer zo halfbakken. Vader was iets te vlug van begrip geweest. Hem is nooit de rol van ruimdenkende schoonvader gegund en die foto verdween na enige tijd in het dressoir, om pas na de dood van vader en moeder weer tevoorschijn te komen. Nu is hij een dierbare herinnering.

Meer over