De taaiste opnieuw de beste op winderige dijken

Hendrik-Jan van der Marel uit Ter Aar schreef zaterdag voor de derde keer de triatlon van Almere op zijn naam....

ROLF BOS

Van onze verslaggever

Rolf Bos

ALMERE

Op voorhand kon het niet mis gaan, heette het. Jan van der Marel (30) zou de achttiende editie van het Nederlands kampioenschap triatlon winnen, internationale concurrentie was er nauwelijks, nationale oppositie ook niet.

Frank Heldoorn (vorig jaar eerste, na een imponerend marathonduel met Van der Marel) lag thuis op de bank te bekomen van een herniaoperatie; good old Rob Barel bereidde zich voor in Font Romeu op het WK in Japan, volgende maand.

Wie moest Van der Marel dus van zijn derde titel afhouden? Marcel Snippe misschien? De nationaal kampioen wintertriatlon leed zaterdag in het kabbelende Gooimeer aan een ernstige vorm van watervrees, en zocht hyperventilerend en huilend de schouders van zijn vriendin op.

Dat de wedstrijd toch opwindend werd was te danken aan een trio Belgen, van wie één een bijna-veteraan, plus een onbekende Fransman. Bovendien voerde Van der Marel zelf de spanning op door zwak te zwemmen en ook nog eens ritme-stoornissen te kennen bij het fietsen.

Van der Marel, met vijf minuten achterstand uit het water gekomen, was nog bezig aan zijn traditionele opmars op de fiets toen Danny Simons en Dirk van Gossum de wedstrijd openbraken. Het duo Belgen trapte in het spoor van de volslagen onbekende Fransman François Moldave, die na negentig kilometer alleen aan kop fietste.

Na 180 kilometer zwoegen had Van der Marel orde op zaken gezet. Hij kwam, samen met Simons en een andere Belg, de 39-jarige Eric Vijncke, als eerste terug in het stadhuis van Almere Stad, waar de fiets verwisseld werd voor de loopschoenen. Vijncke lag er al snel af, maar kwam nog terug, toen Van der Marel en Simons, na twee kilometer lopen de verkeerde kant werden opgestuurd.

Het scheelde slechts enkele seconden, riep de organisatie, maar onafhankelijke waarnemers spraken van anderhalve minuut tot twee minuten dat het duo Simons/Van der Marel werden omgeleid. Voor het verloop van de wedstrijd maakte het niks uit.

Op de lange en winderige dijkwegen langs het Gooimeer nam Van der Marel het meeste kopwerk voor zijn rekening. Toen hij Simons aanbood van rol te verwisselen, riep deze beleefd: 'Dank u, gij zijt de favoriet.' Simons had het plan op dertig kilometer toe te slaan, maar de Belg voelde al na 27 kilometer de benen 'blokkeren'. 'Ik was niet kapot, maar m'n benen wilden niet meer.'

Zodoende kreeg 'Almere' de winnaar waarop op voorhand was gerekend en ook wel gehoopt. Na 8.11,32 kwam Van der Marel over de eindstreep, ver verwijderd van zijn eigen parkoersrecord uit 1996 (8.01,13). Simons moest ruim vijf minuten toegeven, diens landgenoot Van Gossum ruim elf, de tweede Nederlander, Marcel Swart een dikke twintig minuten.

Op het verbreken van het parkoersrecord stond een autootje, maar records waren zaterdag in het winderige Almere onmogelijk. Van der Marel verloor veel tijd bij het zwemmen en het fietsen, in totaal had hij er 5.28,57 voor nodig, daar waar hij die twee disciplines twee jaar geleden nog in 5.15,02 had afgelegd. Zijn marathontijd was zaterdag wel imponerend: 2.42,35. Tijden tellen echter niet op de triatlon (het 'wereldrecord' staat op naam van de Belg Luc van Lierde, met 7.50).

Met zijn overwinning heeft Van der Marel opnieuw twintigduizend gulden verdiend. Zijn zege zag er zo op het oog simpel uit, maar dat was ze zeker niet. Vooral op de fiets kende hij vele moeilijke momenten. Pas na honderd kilometer werd het 'rustig' in het hoofd.

Aan de ademhaling van Simons hoorde hij dat de Belg het na 25 kilometer marathonlopen zwaar kreeg: 'Ik ben toen maar eens iets naar voren gegaan, en dat gaatje werd langzaam groter. Na 37 kilometer lopen wist ik dat het ging lukken.' Almere kende zaterdag minder deelnemers dan voorheen. De kwart-triatlon, de olympische afstand, trekt meer liefhebbers. Is de triatleet-lange-afstand, de commando onder de topsporters, een uitstervend ras?

Van der Marel schudt van nee: 'Ik denk dat er binnenkort een hoop triatleten bijkomen die het niet redden in de olympische selecties voor Sydney. Als ze afvallen, dan zoeken ze de langere afstanden op. Iedereen wil toch een keer Hawaii doen'

Van der Marel deed eenmaal mee op het eilandenrijk in de Stille Zuidzee, hij werd twee jaar geleden negende. Dit jaar heeft hij geen aspiraties in die richting. Sterker nog, hij zou wel eens helemaal kunnen stoppen. 'Het wordt steeds moeilijker om me te motiveren. Vooral in de maanden maart, april en mei, wanneer ik weer met stevige trainingen moet beginnen, heb ik daar erg last van', zegt de ingenieur die een zware baan combineert met topsport. 'Maar misschien kan ik me nog een keer opladen voor volgend jaar, wanneer in Almere het Europees kampioenschap wordt gehouden.'

Misschien geldt datzelfde voor Katinka Wiltenburg, de winnares van vorig jaar, die eergisteren de Australische Robin Roocke zag winnen, voor Cora Vlot, die na veertien jaar topsport het genoegen smaakte Nederlands kampioene triatlon te worden.

Wiltenburg (38) is tijdelijk ('misschien wel helemaal') gestopt, na gehakketak met triatlonbond NTB. 'De motivatie is weg.' De taaie triatlete uit Breezand, die de afgelopen drie jaar de triatlon van Almere op haar naam schreef, kende zaterdag als bezoekster problemen binnen de dranghekken te komen: ze had geen accreditatie.

Meer over