De stemming die de stemming vergalde

Bij de stemmingen je hand opsteken, wat kan daar mis mee gaan? Nou, een heleboel...

De meeste stemmen tellen. Zo herinnert Binnenskamers het zich van de lessen maatschappijleer: kiezers stemmen op kandidaten, kandidaten worden Kamerleden, Kamerleden stemmen over wetten, aan die wetten moet de kiezer zich houden.

Zo is de cirkel rond. Democratie in optima forma.

‘Je hand opsteken bij de stemmingen is simpel, maar het is wél onze core business’, zegt een PvdA’er die gezien de gevoeligheden later in dit stukje niet met haar naam in de krant wil. Een VVD’er beaamt het sidderend: ‘Een stemming mág je niet missen. Als je op dat vlak een misser begaat, heb je in de fractie direct een strafblad.’

Toch is er een oplossing: pairen. Maar dinsdag stuitte Binnenskamers op een gevalletje pairen met fatale afloop. De PvdA is razend op het CDA.

Pairen behoort tot de fijne kneepjes van het politieke vak – je hoort of leest er zelden over, maar het gebeurt voortdurend. Kamerleden die om zwaarwegende redenen een belangrijke stemming moeten missen, zoeken een collega van een andere partij die waarschijnlijk een tegenovergestelde stem zou uitbrengen.

Als dat lukt, krijgen beide Kamerleden toestemming van hun fractiesecretarissen om weg te blijven bij een hoofdelijke stemming. Als er dus niet per fractie, maar per individu wordt gestemd.

Is dat pairen kiezersbedrog? Ja, vindt de SP. De socialisten doen er nooit aan mee. Geen bezwaar, zeggen echter de staatsrechtelijk geleerden van de SGP. Als een ‘gepaired’ Kamerlid op reis of ziek is, kan hij of zij met gerust hart in Verweggistan of in bed blijven.

Zo miste Binnenskamers deze laatste week voor het kerstreces Diederik Samsom. De milieupaus van de PvdA poogde in Kopenhagen ons al twitterend van de ondergang te redden (‘Komt morgen het akkoord dat de wereld veranderde? Denk van wel’). En voorwaar, de opwarming van de aarde stopte en het begon hevig te sneeuwen.

Dat Samsom dinsdag niet kon stemmen, was geen probleem. Hij was gepaired aan CDA’er Liesbeth Spies, die wél in Den Haag was, maar de stemmingen dus liet schieten. Toen CDA’er Sybrand van Haersma Buma een hoofdelijke stemming aanvroeg over een gevoelig motie over de Vreemdelingenwet, leek er dus geen vuiltje aan de lucht.

De uitslag: 71 tegen, 70 voor. De PvdA’ers bleken voor te zijn, de CDA’ers waren tegen. Eén stem maakte het verschil.

Maar die ontbrekende stem was van een ziek PvdA-Kamerlid die niet was gepaired. Had het CDA dat over het hoofd gezien? Of maakten de christen-democraten listig gebruik van de situatie?

De PvdA ging (en gaat nog steeds) uit van het laatste. En dus was de stemming ná de stemming ijzig koud. Binnenskamers zag dat het menens was: tot op de perstribune konden we de bittere verwijten opvangen van een PvdA’er aan Van Haersma Buma.

Het CDA poogde de gemoederen te sussen. Sorry, zo klonk het daar, de hoofdelijke stemming was aangevraagd, omdat de Partij voor de Dieren er niet was – en dat kon het verschil maken. Maar de PvdA gelooft er nog steeds geen snars van.

Binnenskamers is intussen al vergeten waar die motie over ging. Wij denken enkel: hèhè, hoog tijd voor reces.

Meer over