De statige rechter en de chanterende Bob Marley-lookalike

Kloon is een ’n-beetje-te-weldoorvoede jongevent van 21 met een bobmarleybos rastahaar en een diepe donkere soulstem. Klóóóóóónnnn, dames en heren, Klóóóóóónnnn....

In die rechtszaal 6 treft hij vandaag politierechter Lok, een statige oude heer, met een majesteitelijke stem en een gesoigneerd uiterlijk. Op het oog is er nauwelijks een groter verschil mogelijk. Maar mr. Lok heeft zo zijn eigen onconventionele wijze van rechtspreken. Bij hem is strafrecht een feest dat voor iedereen toegankelijk moet zijn. De zitting gaat over een dame van 20 die op weinig verhullende wijze haar diensten op internet aanbood. De naam van deze dame?

Politierechter Lok: ‘Pamelàààààà. . .’

Kloon kwam foto’s van Pamela tegen op internet en dacht. . .

De rechter: ‘Die ken ik, dat is de dochter van mijn oude onderwijzeres. Ik ga het tegen haar moeder zeggen. Want. . .’

Hij laat Kloon een foto uit het dossier zien.

‘. . .het was echt Pamela die zich aan je aanbood in lingerie.’

Een andere foto.

‘Ze heeft je nog meer foto’s van haar laten zien.’

Kloon: ‘Die stonden op een andere website.’

‘Heeft ze ook niet voor je geshowd op de webcam?’

‘Ja ook.’

‘Dat was dus allemaal genieten.’

Nieuwe foto, nu van de webcamstriptease.

‘Een showtje voor jou.’

Nieuwe foto.

‘Privé.’

Andere foto.

‘Een mollig type, die Pamela. Maar jij bent ook de dunste niet.’

‘Euhmfff, ja, nou ja, ik val niet op haar type.’

‘En toen dacht je: ik ga geld aan haar vragen.’

‘Eerst heb ik gedaan alsof ik een klant was. Later heb ik teruggebeld en hebben we gepraat over wat ze doet in het dagelijks leven enzo. De dag erna heb ik haar verteld dat ik haar moeder kon. . .’

‘Ken.’

‘Haar moeder was mijn lerares op de basisschool. Ik woon nog steeds in die buurt. Ik kon haar moeder dus.’

‘Ken.’

‘Ze had gezegd dat haar moeder niet wist wat ze deed. Ik zei: voor 200 euro houd ik mijn mond.’

‘Want je ziet wel wat in het pooierschap. Want zo is het wel een beetje, hè, dat je anderen voor je laat seksen en dat je dan een deel van opbrengst opeist.’

‘Nee, nee, neeeee, zo ben ik helemaal niet. Het was als een grap bedoeld. Bij de tweede keer, die 150 euro, heb ik meteen gezegd dat het de laatste keer was.’

‘Je weet best: bij chanteurs is er nooit een laatste keer.’

‘Ik ben niet echt een chanteur.’

‘Wat is dit dan?’

‘Het begon als grap.’

‘Het is intens gemeen.’

‘Laatst kwam ik haar tegen bij een sollicitatiegesprek. Toen zei ze ook: waarom heb je het gedaan, we kennen elkaar al zo lang. Weet je moeder het al, vroeg ik. Nee nog steeds niet. Ze woont niet bij haar moeder. Ik zei: neem mijn telefoonnummer, dan kun je mij bellen, als je geld nodig hebt of zo. Ze heeft niet gebeld.’

Kloon liet zijn neefje, die psychisch niet helemaal in orde is, het geld ophalen. De eerste keer 250 euro.

Kloon: ‘Nee, nee, 200 euro.’

De rechter: ‘Dan is dat neefje toch niet zó gek, want hij heeft van Pamela 250 euro gekregen.’

Bij de tweede keer werd het neefje opgepakt door de politie.

De rechter: ‘Dit is een misdrijf waarmee je niet hoog scoort in het criminele circuit. Het is het lafste van het lafste. En dat terwijl je niet echt een strafblad had, jongmens. Ja, een boete in het verkeer, en iets met de leerplichtambtenaar. Maar nu chantage, afpersing. Het is heel bijzonder, heel bijzonder. Ik kan er met mijn pet niet bij. Je maakt misbruik van de angst van een ander. Heeft Pamela nog verteld waarom ze zo iets wilde bijverdienen?’

‘Het was een makkelijke manier, zei ze. En om haar studie te betalen. Ze heeft ook een kindje, weet u.’

De rechter legt Kloon een werkstraf van 200 uur op.

‘Ga in vrede, jongmens, ga in vrede.’

Meer over