De nieuwe

Hij komt dus toch, Roland Arnall. Zodra hij voor 325 miljoen dollar iets had geschikt met de Amerikaanse justitie, zeiden ze in de Senaat dat er geen reden meer was om zijn benoeming tot ambassadeur in Nederland nog langer te blokkeren....

Wat heeft hij geschikt?

Ook als ik 't wist zou ik het waarschijnlijk niet kunnen navertellen. Als er 325 miljoen dollar neergeteld kan worden, gaat het meestal om dingen die het benul van eenvoudige burgermensen verre overstijgen. Iets met hypotheken, dus met vastgoed, las ik in kranten. En met afpersing.

Wat zouden de Amerikanen hebben gezegd als wij, toen het nog kon, Willem Endstra met geloofsbrieven naar Washington hadden gestuurd?

Maar laat ik voorzichtig blijven. Ik ken de details niet, en als ik ze wel kende zou ik ze dus niet begrijpen. Ik hoor alleen dat in meer dan dertig Amerikaanse staten onderzoeken schijnen te hebben gelopen naar Ameriquest, Arnalls bedrijf. Aan het soort naam zit misschien een luchtje, maar dat zal toch eerst bewezen moeten worden. En daar zouden Frits Bom en Felix Meurders zich zelfs sàmen nog aan vertillen, denk ik.

Van een echte strafzaak is het bij mijn weten nooit gekomen, dus van veroordelingen nog minder. Iedereen is onschuldig zolang het tegendeel niet is aangetoond. En mensen die voor 325 miljoen dollar iets schikken, kunnen haast per definitie geen schuld hebben.

Gelukkig voor hem had Arnall het geld in huis. Volgens het zakentijdschrift Forbes staat hij met een vermogen van drie miljard dollar drieënzeventigste op de lijst van rijkste Amerikanen. Aan de herverkiezingscampagne van president Bush had hij in 2004 trouwens ook al twaalf miljoen dollar bijgedragen.

Moeten we als trots volk protesteren omdat we door de Verenigde Staten worden afgescheept met een onervaren gezant van misschien niet helemaal oorbare levenswandel?

Ach.

Ik las ergens de korte verklaring die hij vorig jaar oktober voor een senaatscommissie aflegde alvorens daar streng te worden ondervraagd. Hij stelde zichzelf voor als een man van eenvoudige, joodse komaf - vader kleermaker, moeder verpleegster- die na kindertijd en jeugdjaren in Frankrijk en Canada 'American by choice' was geworden.

Je hoorde in een paar zinnen het scenario van een klassieke Frank Capra over een eenvoudig immigrantenschooiertje dat zijn geluk beproeft in de Verenigde Staten -en waarachtig: nog vóór z'n zeventigste staat hij drieënzeventigste in de Forbes-400, en krijgt hij een telefoontje van de president (die zich uiteraard die twaalf miljoen herinnert) of hij ergens ambassadeur wil worden.

Naar zulke films heb ik altijd graag gekeken.

Roland had tegenover de senatoren eerst ook nog zijn vrouw in het zonnetje gezet.

'Dawn', had hij gezegd, 'is niet alleen een fantastische echtgenote, maar ook een getalenteerde en bekwame partner. Als ik dit ambt zou mogen gaan bekleden, weet ik zeker dat Dawn ons land bij het volk van Nederland met evenveel gratie als waardigheid zal vertegenwoordigen.'

Een man die zo aardig over z'n vrouw praat zal vast ook de belofte nakomen dat hij in samenwerking met de Nederlandse regering alles zal doen 'om het drugsgebruik tegen te gaan, en de mensenhandel een halt toe te roepen'.

En laten we eerlijk zijn. Een Amerikaanse ambassadeur heeft, zeker zolang Balkenende aan de macht is, toch weinig anders omhanden in Nederland? We lopen in de pas, we waren in Irak, we gaan naar Afghanistan, we vinden net als Bush en Cheney dat de vrijheid van meningsuiting een hoog goed is, dat je daarom niet al te vaak moet gebruiken - allemaal koek en ei. Wat zou je daar als diplomaat nog aan moeten verbeteren?

Terwijl Dawn met gratie en waardigheid de party's organiseert, kan Roland er volgens mij vanuit Den Haag al die hypotheken bij blijven doen.

Meer over