De Nieuwe Stillen

Popmuziek en herrie zijn allerminst verplichte synoniemen. Sterker nog, zachtjes is hip. Dat beweert althans het Engelse blad 'NME'. In de New Acoustic Movement zijn uiteenlopende bands als Kings of Convenience, Turin Brakes en I Am Kloot verenigd....

Het Britse muziekblad New Musical Express, ofwel NME, strooit graag met superlatieven. De Canadese groep Godspeed You Black Emperor! werd gebombardeerd tot 'de laatste grote band van de twintigste eeuw', terwijl kort daarvoor de rockband Muse al was uitgeroepen tot 'de enige band die je in de 21ste eeuw nodig hebt'. Die belofte is inmiddels alweer herzien, want de eerste hippe rage van de eeuw is volgens NME de zogeheten 'New Acoustic Movement'.

Het begon allemaal met het debuutalbum van de lieve-liedjesgroep Kings Of Convenience uit Bergen, Noorwegen, dat eerder dit jaar verscheen. Quiet Is The New Loud heette die, een titel die inderdaad wel iets wegheeft van een manifest. Alsof de twee aandoenlijke Noorse nerds ('de nieuwe Simon & Garfunkel', worden ze al genoemd) willen zeggen: we hebben genoeg punkrock en crossover-metal gehoord. Weg met die herrie! Fluisteren is het nieuwe krijsen. De nieuwe herrie is zacht.

NME was er traditiegetrouw als de kippen bij om de albums The Optimist Lp van de groep Turin Brakes en Natural History van I Am Kloot als adhesiebetuigingen te interpreteren voor het manifest dat de Kings Of Convenience hadden opgesteld. En ja hoor: een hype was geboren. Plotseling was er sprake van een heuse 'beweging' van fluisterzachte gitaarpopgroepen.

Daar valt natuurlijk van alles tegenin te brengen, al is het alleen maar omdat het woord 'beweging' een soort samenzwering veronderstelt, of in elk geval een bewuste keuze je ergens bij aan te sluiten. Daarvan kan moeilijk sprake zijn als de eerste van de drie vertegenwoordigers uit Noorwegen komt en de andere twee uit Engeland. Dat een beginnende groep uit Manchester (I Am Kloot) plannen voor een akoestische revolutie smeedt met een eveneens pas opgericht duo uit Zuid-Londen (Turin Brakes) lijkt - geografisch én historisch - hoogst onwaarschijnlijk.

Nu de drie allemaal minstens één keer live in Nederland hebben opgetreden, kun je je bovendien afvragen hoeveel ze muzikaal werkelijk gemeen hebben. De Kings Of Convenience hebben er inmiddels drie optredens in Amsterdam op zitten, één tijdens Crossing Border, één in Paradiso (als voorprogramma van Low) en één in de Melkweg. Van de drie leden van de beweging zijn zij het kaalst en rustigst. Twee aardige, wat nerdy jongens, Erlend ¿ye en Eirik Glambek B & lsquor;e heten ze, die met gedempte Nick Drake-stemmen kleine liedjes spelen op akoestische gitaren. Zonder bas, zonder drum.

Wat een contrast met Turin Brakes, dat op het podium een beroep doet op een bassist en een drummer. Een 'folkrock-show' noemen bandleden Olly Knights en Gale Paridjanian het. In de kleine zaal van de Rotterdamse Schouwburg, tijdens het festival Motel Mozaïque, werkte het subliem, omdat er in die zaal geen bar was, je niet in en uit kon lopen en dus wel zwijgend op je stoel móest blijven zitten. In de Melkweg, waar de groep afgelopen vrijdag als voorprogramma van de 'Kings' optrad, sloeg het publiek aan het kwebbelen en viel het optreden in het water.

I Am Kloot, onder leiding van het Noord-Engelse lefgozertje John Bramwell, kent een grotere afwisseling in sferen en muzikale stijlen dan de andere twee. Dankzij de invloeden van lichtvoetige blues en jazzy ritmen was I Am Kloot recentelijk het hoogtepunt van het London Calling-festival in Paradiso. Nee, stilistisch vormt de 'New Acoustic Movement' niet zo'n hecht front.

Rest nog de vraag of deze 'Nieuwe Zachtheid' wel plotseling genoeg komt om een noviteit te mogen heten. Zijn deze groepen niet gewoon drie nieuwe exponenten van een ontwikkeling die al veel langer bestaat? De Amerikanen Low, Red House Painters en ook het Schotse Arab Strap maken feitelijk al jaren de muziek die nu ineens een beweging heet te zijn. Ook de populariteit van het akoestische werk van Elliott Smith en de vorig jaar aangewakkerde waardering voor het werk van Nick Drake kondigden de trend al aan waarover NME nu zo blij verrast doet. Welbeschouwd bestaat de 'New Acoustic Movement' eigenlijk uit nogal verschillend klinkende groepen, uit totaal verschillende streken of zelfs landen, die gewoon door zijn gegaan met wat al aan de gang was.

Niets om je al te druk over te maken, al moet wel gezegd worden dat de Kings, Turin Brakes en I Am Kloot zich prettig onderscheiden: ondanks het stemmige, vaak melancholieke karakter van hun songs, bestaan de drie groepen niet uit in zichzelf gekeerde neuzelaars, die zichzelf dodelijk serieus nemen. Erlend Oye en Eirik Glambek Boe van de Kings Of Convenience, tegen het publiek in de Melkweg: 'Tussen de liedjes door mogen jullie praten. Tijdens de liedjes niet. Ik raad jullie dus aan alleen oninteressante dingen tegen elkaar te zeggen, zodat er geen goede gesprekken ontstaan.'

De hype zal niet al te lang standhouden, mag je aannemen. Want als je de wat eenvormige groepen Turin Brakes en de Kings Of Convenience achter elkaar ziet optreden in de Melkweg, dan ben je toch maar wat blij dat quiet de plaats van loud niet geheel heeft ingenomen, maar dat er slechts toevallig drie hele mooie, rustige platen zijn uitgekomen.

Verder niet te opgewonden doen. 'We can change people's lives at three decibels', zei I Am Kloot-zanger John Bramwell laatst. Een mooie voor de cover van de NME wellicht, maar een veel te ronkerige kreet voor zo'n aardig, rustig bandje.

Meer over