De nieuwe Arcade Fire is grandioos

Gijsbert Kamer

Eindelijk. Een belangrijke plaat waar veel van verwacht wordt die ook echt goed is. Na de M.I.A mislukking en de slappe LCD Soundsystem doet Arcade Fire wel wat er van ze verwacht wordt: een plaat maken die voor even de in niches uiteengevallen popwereld herenigt, zoals eerder dit jaar The National dat deed.

Op de The Suburbs verbaast Arcade Fire in zo ongeveer elk van de zestien nummers. En waar het even wennen is, is de beloning na een keer of tien luisteren het grootst. Zoals in het een na laatste nummer Sprawl II (Mountains Beyond Mountains) dat door Regine gezongen wordt en een merkwaardig jaren 80 synthipop geluid heeft. Maar dan zijn we al een uur op weg door de suburbs die Win Butler met zijn band tot thema verheven heeft.

Mooi ook dat in zo ongeveer ieder nummer terugkomen van die suburbs. De band blijft wat dichter bij huis dan op Neon Bible waar de strijd werd aangegaan tegen de moderne tijd en alle verspilling, hebzucht, zedenloosheid en amoraliteiten die daarbij horen. Ik mocht dat overigens wel, die bijna oud-testamentische doom die door het hele het album heensijpelde. Maar ik geloof dat ik de enige ben, want ik lees nu overal dat Neon Bible een mislukking was, iets dat ik begin 2007 alleen van mensen hoorde die ook Funeral al aanstellerig vonden.

Aardig in dit verband is de recensie die gisteren in The Guardian stond, en nog meer de reacties die er onder staan. Tegelijkertijd moet ook ik bekennen dat ik Neon Bible de laatste twee jaar nog maar zelden heb gedraaid. Al heeft dat volgens mij ook te maken met de teleurstelling van hun laatste concert in Nederland, in de HMH. Ineens was de betovering verbroken, ineens voelde ik niks meer bij de muziek van Arcade Fire, en de afgelopen jaren is dat ook niet meer goedgekomen.

Tot nu dan. Ik weet niet of de popwereld in zijn geheel om een album als The Suburbs staat te springen, maar ik wel. Een plaat die je keer op keer met tekstboekje in de hand beluistert, een plaat die je eigenlijk meteen weer opzet als die afgelopen is, een plaat waarop je iedere keer nieuwe favoriete nummers ontdekt, een plaat waarvan je je eigenlijk niet kunt voorstellen dat je zo lang zonder hebt gekund.

Dat is The Suburbs. Zij die het einde van het album hebben voorspeld hebben ongelijk want The Suburbs werkt juist goed op je in als je hem in zijn geheel consumeert. Die 12" single The Suburbs/Month Of May was een leuk voorproefje maar je moet in dit geval eigenlijk geen nummers losrukken uit de albumcontext.

Wat me misschien nog wel het meest verbaast aan de plaat is de lichtheid. Het soepele piano-loopje van het titelnummer waarmee de plaat opent zet direct de toon. Ook het gitaargeluid is veel sierlijker en eleganter geworden. Dreinen doet de band nog maar zelden, en waar het gebeurt zoals in Month Of May heeft het een functie.

Iets anders wat ik niet eerder met Arcade Fire associeerde is hun gevoel voor humor. Zo vond ik de manier waarop ze hipdoenerige aanstellerij in Rococo aan de kaak stellen geestig. Over de modern kids...using big words they don't understand. Hier kan ook de popjournalistiek waarin iedereen elkaar napraat (zie de ineens unanieme bashing van Neon Bible) centraal staan, zoals ergens is gesuggereerd. En dat is ook een van de aardige kanten van de teksten The Suburbs en van veel goede poplyriek: het ambigue karakter ervan.

Heel eenduidig is volgens mij de regel in Month Of May: 2009, 2010, wanna make a record how I felt then. Wil Win Butler wil iets van zijn verwoeste Arcadië terughalen? Het lijkt me een belangrijk gegeven van The Suburbs. Niet te veel grote gebaren maken tegen de boze buitenwereld maar eerst het eigen huis maar eens op orde brengen. En even terugdenken aan vroeger en wat muziek toen voor je betekende. Dat gevoel willen terughalen is moeilijk maar de moeite waard.

Het aardige aan de ontvangst van The Suburbs is dat ie niet met heel veel overdreven superlatieven is binnengehaald. Vier sterren in Mojo en Uncut en vijf sterren in Q is natuurlijk heel netjes maar het lijkt wel alsof iedere recensent nog een slag om de arm wil houden. Beste review las ik tot nu toe overigens in de NME (een 9), het blad dat stilaan weer een net zo onmisbaar lijkt te worden als 20 jaar geleden.

Wat zou ik de plaat zelf geven? Vijf sterren, alleen al voor het unieke gevoel dat de plaat me in de drie dagen sinds ik 'm voor het eerst integraal hoorde heeft bezorgd. Dit is eindelijk een plaat waar je helemaal in wilt verdwijnen, en waarvan je alle raadselen wilt gaan oplossen. The Suburbs is toegankelijk en lijkt nauwelijks minpuntjes te hebben, al kan ik nu niet zo veel mat Empty Room. Maar goed, OK Computer had Fitter, Happier denk ik dan.

Is The Suburbs, de derde Arcade Fire zo belangrijk want zo goed als die derde Radiohead, of als de derde Talking Heads, of de derde Bruce Springsteen? Dat kan ik nog niet beoordelen. Ik ben nog lang niet klaar met de plaat. Sterker nog, ik begin pas net.

Even twee dingen nog: is het nu echt Arcade Fire ipv The Arcade Fire? Volgens iTunes (Gracenote) wel en volgens alle artikelen die ik de laatste dagen onder ogen kreeg ook. Maar dan kijk naar het boekje en dan staat er toch nog steeds: Written, Produced, Arranged and Performed by The Arcade Fire.

En dan nog dit: waarom is Nederland zo ongeveer het enige beschaafde land waar nog geen concerten van de band bevestigd zijn? Moeten we echt tot medio volgend jaar wachten zoals Universal liet weten?

Meer over