De Muur is dood, leve de Muur!

Vlaanderen trilde op zijn grondvesten toen bleek dat de Ronde de Muur voortaan mijdt. Vrijdag beklimmen deelnemers aan de E3-Prijs de beroemde heuvel.

'Rilling en razernij door het peloton:

de Muur van Geraardsbergen staat

als een pantsercolonne van kasseien

te wachten en lacht zijn stenen bloot'

Over twee dagen zal het zover zijn: het peloton steekt het riviertje Dender over, rijdt door het centrum van Geraardsbergen, gaat de hoek om en dan: daar is-ie. Daar staat een heuvel die zo steil is dat ze hem de Muur noemden en uitgroeide tot een begrip in het wielrennen.

Over twee dagen is in feite ruim een week te vroeg. Het peloton dat vrijdag rond half drie in Geraardsbergen wordt verwacht, is niet het gedroomde peloton. De E3-Prijs heeft de Muur in het parkoers opgenomen omdat de Ronde van Vlaanderen er op zondag 1 april met een boog omheen gaat.

Die beslissing deed Vlaanderen vorig jaar trillen op zijn grondvesten. De Ronde van Vlaanderen staat in ieders kalender genoteerd als een feestdag en de Muur was het beeldmerk van die dag. Een Ronde zonder Muur, dat leek zoiets als een Elfstedentocht zonder ijs.

Trillen doet Willie Verhegghe, maker van bovenstaande dichtregels, nog steeds. 'Maar ik ben dan ook van hier', zegt hij. Verhegghe is van Ninove, het dorp waar de eindstreep was getrokken in de laatste decennia van de Ronde van Vlaanderen. Vanaf dit jaar finishen de wielrenners in Oudenaarde.

Dat belooft volgens de organisatoren meer spektakel in de slotfase en die redenering wil Verhegghe, naar eigen zeggen 'het wielerdichtertje van Vlaanderen', best volgen. Oudenaarde ligt in het hart van de Vlaamse Ardennen en heeft als finishplaats meer uitstraling dan zijn eigen Ninove.

Maar het doet Verhegghe onuitsprekelijk veel pijn dat daarmee de Muur van Geraardsbergen van de tekentafel viel. 'De Muur is een monument. De Muur bepaalt het visuele karakter van de Ronde van Vlaanderen. Een klim die in de stad begint, zo is er geen ander. Die mysterieuze bochten, die vind je nergens anders.' Nee Willie Verhegghe raakt niet uitgepraat als hij begint over de heroïsche schoonheid van de Muur van Geraardsbergen.

In het begin van de jaren vijftig dook de Muur voor het eerst op in de Ronde van Vlaanderen, maar de chaos van omvallende deelnemers was aanvankelijk te groot. Twintig jaar later werd een nieuwe poging gedaan en toen bleken de coureurs wel in staat het steilste stuk (20 procent) te bedwingen. Daarna werd de Muur van Geraardsbergen, met zijn beeldbepalende kapelletje op de top, een vast bestanddeel van de eerste zondag in april.

Sinds 1975 eindigt de koers in de huidige woonplaats van Verhegghe en vaak fungeerde de Muur daarbij als scherprechter. Bij al het begrip dat de wielerdichter heeft voor een andere finishplaats vindt Verhegghe het onverteerbaar dat de Muur volledig wordt genegeerd.

Hij vermoedt dat de omweg het gevolg is van een commercieel steekspel tussen de organisator en de uitbater van een restaurant op de Muur. Maar een schande blijft het. 'Het wielrennen vindt toch zijn basis bij het volk, bij de mannen met een pet. Voor de echte wielersupporter in Vlaanderen is de Muur heilige grond. Daar kun je niet aan voorbijgaan.'

De doorkomst van de E3-Prijs beschouwt Verhegghe als een schrale troost, niet meer dan dat. Jacques Coussens, lid van het organisatiecomité, noemt het een eresauluut. 'De dag dat we het hoorden, hebben we meteen besloten de Muur in ons parkoers op te nemen.' Meer dan een eresaluut is het ook niet, want de eindstreep in Harelbeke laat na de beklimming nog wel even op zich wachten.

Het zijn overigens niet de eerste de besten die vrijdag aan de Muur beginnen. De E3-Prijs is een dag vervroegd om de concurrentie met Gent-Wevelgem het hoofd te bieden. Vorig jaar waren beide koersen in hetzelfde weekeinde gepland; de meeste sterren kozen toen voor de wedstrijd tussen Gent en Wevelgem.

Het zal allicht wat publiek schelen, maar de organisatie heeft het er graag voor over. Verhegghe zal er in elk geval bij zijn, rond half drie op de flanken van de Muur. 'Het is misschien niet de koers, maar het blijft wel koers.'

Hij heeft ook al een boos gedicht gewijd aan de harteloze verwijdering van 'zijn' Muur van Geraardsbergen uit

het parkoers van 'zijn' Ronde van Vlaanderen.

'Ik blijf voor deze onvolprezen helling poëtisch door De Muur gaan,

schrijf er als het moet mijn adem voor uit de longen en kapot:

de Muur is dood, lang leve de Muur!'

Top-3 van Willie Verhegghe:

1985: Erik Vanderaerden, pas 23, rijdt solo omhoog. Het is Siberisch koud en het water giet op de Muur.

1995: Johan Museeuw rijdt plat op de kasseien van de Paddestraat, achterhaalt Baldato op de Muur en maakt het af.

2010: Koningskoppel Boonen-Cancellara gaat zij aan zij omhoog. In de voorlaatste bocht versnelt de Zwitser en rijdt weg.

undefined

Meer over