De man met de hond verdient meer aandacht

Wat bezielt ze eigenlijk, de Nederlandse filmmakers?..

Pauline Kleijer

Jarenlang sleutelen aan een scenario, smeken om geld, met veel geploeter en onder barre werkomstandigheden een film opnemen, met als resultaat: een handvol bezoekers in de bioscoop, en kritieken in de krant die op zijn best een schouderklopje uitdelen, maar vaker nog het kostbare werk met de grond gelijkmaken.

Regisseuse Annette Apon, die in 1982 debuteerde met de speelfilm Golven, kreeg bijna tien jaar lang niets gefinancierd vanwege haar modernistische vertelwijze. Het scenario van De man met de hond, geschreven door Bennie Roeters, bood uitkomst. Geld was er al, en Apon, inmiddels overtuigd van de noodzaak van een traditionele vertelling, mocht regisseren.

De afloop laat zich raden. De man met de hond ging in januari vorig jaar in première, en er was lof voor de stilering en het optreden van acteur Ramsey Nasr, en kritiek op de oubollige meligheid van de dialogen. Het publiek bleef thuis, met uitzondering van welgeteld 1828 mensen.

Het is een deprimerend verhaal. Vooral omdat De man met de hond helemaal geen slechte film is. Toegegeven, de komedie over de zonderlinge jongeman Kees raakt misschien niet precies de juiste toon, zwabbert wat heen en weer tussen flauwe kantoorhumor en absurdisme, maar Apon slaat de plank ook niet finaal mis.

Ramsey Nasr draagt de film als de eenzame Kees, een jongen die niet helemaal thuishoort op deze planeet. Kees woont alleen in een nieuwbouwwijk en heeft geen werk; de bezoekjes aan zijn demente moeder in het verzorgingstehuis vormen zijn enige uitstapjes, naast de avondlijke wandelingen door zijn buurt waarvoor hij zich uitrust met een hondenriem. Kees heeft geen hond, maar doet alsof.

Wanneer hij verplicht wordt een baantje aan te nemen bij een bank, komt Kees in contact met 'normale' mensen. Bij een normaal leven horen stoere verhalen, vakanties en een vriendin, zo leert Kees en hij besluit zich aan te passen. De foto's die hij als bewijs voor zijn verzonnen leven aan zijn collega's toont, heeft hij gestolen uit de huizen in zijn buurt.

Het grootste bezwaar van De man met de hond is dat de film wat ouderwets aandoet; toon en sfeer doen denken aan Nederlandse films uit de jaren tachtig als Abel van Alex van Warmerdam en De wisselwachter van Jos Stelling.

Dat waren wel succesvolle films. Wat je er verder ook over kunt zeggen, Annette Apon en De man met de hond verdienen meer dan 1828 betalende bezoekers.

Meer over