'De laatste keer naar het paleis'

De marechaussee mag geen bloemen in ontvangst nemen. Rouwenden steken bloemen dus in het hekwerk. Een tijdperk is voorbij. 'Ik voel liefde voor haar'...

Toen hij het nieuws hoorde zaterdagmorgen zei meneer De Meijere tegen zijn vrouw: 'Ik ga naar het paleis, voor de laatste keer.' Jarenlang had hij tijdens defilés vlak voor Juliana een bos bloemen op de trappen van het bordes gelegd.

Dat moest nog een keer gebeuren, vond hij. Van een afstand beziet hij de zwarte wimpel op het dak van het paleis, geëmotioneerd, de handen gekruist.

Met zovelen zijn ze niet gekomen, de rouwenden bij het hek. De politie heeft de weg langs paleis Soestdijk afgezet uit vrees voor een verkeerschaos. Het zijn dus vooral Soestenaren die zich melden.

Zoals de familie Regnery, die vanmorgen op het wekelijkse boodschappenrondje dacht: Er zal toch niets met Juliana zijn? 'Want je bent er toch mee bezig natuurlijk', zegt hij.

De marechaussee mag geen bloemen in ontvangst nemen en dus steekt iedereen de rozen, de tulpen en de lelies en de opgemaakte mandjes met narcissen tussen de spijlen of op de punten van het hek.

Met kaartjes: 'Koningin, prinses bedankt' of 'Jammer dat u dood bent, groetjes Lucinda'.

Met de dood van Juliana wordt een periode afgesloten en daar moet bij worden stilgestaan, vinden de bloemenleggers. 'Ik voel liefde voor haar', zegt mevrouw Van der Stelt uit Landsmeer, op bezoek bij haar dochter in de buurt. 'Ze is het waard om even persoonlijk gedag te komen zeggen.'

Dat ze zo gewoon was, een staatshoofd tussen de mensen, dat is wat iedereen steeds weer memoreert. Juliana deed boodschappen in het dorp, wilde beslist geen voorrang bij de kassa en mevrouw Regnery kwam haar eens tegen in Hilversum waar ze in dezelfde zaak schoenen kocht. De Regnery's, die dertig jaar lang de ijssalon in het dorp bestierden, ontmoetten de koningin-moeder een paar jaar geleden zomaar in het bos waar ze in een soort scootmobiel van de natuur genoot.

'Ze was wars van kouwe kak', zegt Van der Stelt. 'Ze was een echte moeke, maar wel een met opvattingen', meent de fietser uit Maarssen die zaterdagmorgen speciaal koos voor een rondje langs het paleis.

Mark Schrader en Maurits Leopold, allebei 13 jaar, hebben de rozen gebracht die de moeder van Mark vanmorgen kocht voordat ze onverwachts moest werken.

Ze vinden het zelf ook 'wel erg' van Juliana. 'Ze was geloof ik meer dan dertig jaar koningin. Het was best een lief mens.'

Rond het middaguur zijn de eerste bossen bloemen al weggewaaid en hangt de kindertekening van Floris verregend aan het hek. 'Als u uw boeket nou rechtop zet, dan valt de regen er in ieder geval in', adviseert de marechaussee een echtpaar dat 'een sterke behoefte' voelt om langs te komen.

Bij woonzorgcentrum Oranjeparkflat, bij Verrips Makelaardij, bij de Wibra en Bob's bloemen hangt de vlag halfstok. 'Ik vind dat het goed is zo', zegt meneer De Meijere. 'Ze was 94, ze kon niet meer met haar kinderen praten. Dan is het leven voltooid.'

Ze was een gelovig mens, weet hij. 'Dus ze heeft nog perspectief.'

Meer over