De Kousbroekziekte

ARTHUR VAN AMERONGEN

De muur van lucifersdozen op de wc - de meeste nog in de verpakking van de Makro - was me inderdaad al opgevallen.

Nietsvermoedend en vooral opgelucht kwam ik het gemak van Gaap uit, in zijn karakteristieke kunstenaarswoning in het centrum van Amsterdam. Zwarte koffie en een sigaret: het onverwoestbare recept voor een perfecte ochtendlijke stoelgang. De avond ervoor had Gaap een echte Hollandsche haché gemaakt, speciaal op mijn verzoek. Het was hartje winter, ik was even over uit Zuid-Amerika en had behoefte aan eerlijke vaderlandsche kost, na alle gegrilde hamsters, cassave, ceviche en empanada's. Gaap kan uitstekend koken, dat heeft hij van zijn moeder Ethel Portnoy, niet te verwarren met Alexander Portnoy, het obscene alter ego van Philip Roth. Portnoy komt overigens van het Russische ¿¿¿¿¿¿¿en betekent kleermaker. Gabriel is ook de zoon van Rudy Kousbroek. De ouwe Kousbroek was een gevreesd schrijver en polemist die schreef dat de jappenkampen reuze mee waren gevallen, en toen werd Jeroen Brouwers heel boos. Dat is een andere polemist die schijnt te reutelen als je hem met een stokje prikt. Zelf ben ik overigens niet de zoon van Martin van Amerongen.

Pero bueno.

Ik kom dus van het toilet en voor mij staat een briesende, kokhalzende, spuwende en stuiterende Kousbroek junior. Ik wist me even geen raad en vroeg quasideskundig of het epilepsie, spasticiteit of wellicht een aanval van angina pectoris betrof. 'Godverdomme gast, je weet toch, de Kousbroekziekte, die lucifers liggen godverdomme toch niet voor niks op de plee.....'

Een kwartier later legde een bedaarde Gaap uit dat hij allergisch was voor mensenpoeplucht, net als vrijwel iedereen van de Kousbroekjes. Ik kreeg het idee dat het iets genetisch was of dat zijn vader die kwaal wellicht in het jappenkamp had ontwikkeld, met al die mensen samengepakt en die slechte sanitaire voorzieningen. 'Gaap, heb je eigenlijk al een uitgever? Poep verkoopt. Gerrit Komrij heeft daar boeken over volgeschreven, en die dikke dichter met die rare communistische voornaam en die snorrenbaard ook. Bovendien ben je ooit bijna aangerand door Gerard Reve, of beter gezegd Matroos Vos, dat vinden de lezers leuk om te lezen hoor.'

Gaap liep opnieuw rood aan en toen gingen we maar naar de Pels. Het was tijd voor ochtendbier.

undefined

Meer over