De kleur van bedorven rollade

The Rolling Stones in nazi-uniform, omringd door naakte nimfen. The Velvet Underground in katterig ochtendlicht. Jeff Beck en Eric Clapton als sinistere mafiosi....

Erik van den Berg

Wat Peellaert in verf deed, doet Volkskrant-journalist John Schoorl in woorden. In De naald erin! verzamelde hij 24 van zijn columns uit het muziekblad Heaven. Ze gaan over muziek van voor het cd-tijdperk, van oude favorieten uit zijn platenkast (Young Marble Giants) tot winkeldochters van de rommelmarkt (Frankie Laine).

Terecht staat de term 'vinylverhalen' op de omslag, want doorsnee plaatbesprekingen kun je deze columns niet noemen. Het zijn broeierige, barokke fantasieën, die zinderen van de lust for life. Ze gaan over hoe je meisjes binnenlokt (Jonathan Richman), over meisjes met een vloeibare blik (Nancy Sinatra), over buurvrouwen zonder ondergoed (Eydie Gorme) en over hunkerende vrijgezellen (Andy Williams).

Dat lijken misschien bijzaken, maar voor Schoorl zit de essentie juist in de bijgedachten waar muziek toe verleidt. Zo wekt hij het hitje Children of the Ghetto van Courtney Pine tot leven via een bizarre associatie met een beatnik in Dubrovnik, die 'een kasteel van borrelglazen en dichtbundels' bewoont. En een portret van Albert Hammond (It Never Rains in Southern California) gaat via een fantasie over Hammond junior, die schampert op zijn rijk geworden pa ('zeursokkenmuziek') en geestelijk vader van het gitaarbandje The Strokes blijkt.

Een zuinige schrijver is Schoorl niet. Zijn metaforen buitelen als Turkse olieworstelaars over de pagina, hij is gul met kapitalen ('FLATTTSSSHHH!'; 'BHOPPFF!') en schrijft verlekkerd over maden, piramidevormige tieten en de kleur van bedorven kalfsrollade.

De naald erin! is een luidruchtig boek. Het vliegt soms gierend uit de bocht, in een spoor van uitroeptekens. En het staat vol rare, mooie zinnen. Over Lee Hazlewood en Nancy Sinatra: 'In de jaren zestig zette hij Nancy in een vaas en gaf haar veel water. Zo werd ze een hele meid.'

Arrangeur Gil Evans is 'de man die Miles Davis in zijn gouden koets zette'. En als Nat King Cole een liedje zingt, schrijft Schoorl: 'In een badje van melkchocolade deinen twee roomsoesjes heel gedwee.'

Meer over