De jury heeft pret

Geen Intro..

Een vlijmscherpe cartoon was de opdracht. U moest ons laten schrikken van uw scherpe blik en van uw tekentalent dat u zou loslaten op het thema: de Nederlander op vakantie. Peter de Wit heeft zijn ene Sigmund-oog er streng over laten gaan. Hij en ondergetekende hebben 163 inzendingen beoordeeld en gezegd moet worden: ja hoor, we schrikken.

En dat niet alleen. We verbazen ons. Verbaasd zijn we over het enorme aantal inzendingen. Alle tafels van een middelgroot vergaderzaaltje liggen vol met prenten waar het plezier van af straalt.

We zien prachtig getekende flauwiteiten. We zien prachtig getekende humor. Slecht getekende flauwiteiten komen we ook tegen en plaatjes waarop we flink moeten studeren voordat ze hun geestigheden prijs geven. Soms moeten we diep nadenken zonder resultaat.

Hier en daar menen we de hand van de ‘profi’ te herkennen. Of zijn naam. Dat is weer het voordeel van een vakjury. We willen eigenlijk het werk van de gemiddelde lezer niet met dat van (semi)professionals vergelijken. Een stuk of vijf prenten leggen we om die reden terzijde – met excuus aan onze vakbroeders.

Nogal wat illustraties van vakantieverdriet zien we. Zoals de moeder die haar kinderen niet de zoveelste mooie kerk in krijgt. Ondanks de herkenbaarheid zijn de tafereeltjes niet altijd leuk. Als illustratie bij een verhaal zou een enkele wellicht geschikt zijn, maar volgens de opdracht diende u hoger te reiken, naar het ideaal van de vlijmscherpe cartoon.

We herkennen eigen tekenleed. Zo blijken sommige tekeningen pas begrijpelijk te worden als we het begeleidende tekstje afdekken. Of als we iets weg denken. Daar hebben we ervaring mee. Als we een grapje verzinnen is het zelden nog leuk na een half uur tekenen. Dan komen de ideetjes om het geestiger te maken. De verleiding is groot het oorspronkelijke opzetje nog een extra wending te geven. We voegen een tekstje toe, veranderen wat of we tekenen er iets bij. Het resultaat lijkt voor onszelf een hele verbetering, maar het oorspronkelijke ideetje is volledig verduisterd. Spijtig genoeg hebben we dat pas later in de gaten, als we de tekening in de krant terug zien. Wég cartoon en – helaas – wég lezer.

Maar de jury heeft vooral pret.

Het valt op dat een paar tekenaars dezelfde associatie hadden bij het thema. Interessant vinden we dat. Zo moet de boekdrukkunst ook tegelijkertijd in Mainz en Haarlem zijn uitgevonden. ‘Nederlanders op vakantie’ was voor deze inzenders ‘allochtonen op vakantie’. Dezelfde aardige gedachte leidde tot verschillende uitwerkingen. We hebben er op deze pagina’s drie van opgenomen.

Dank, inzenders, voor de moeite. Dank voor het plezier. Helaas voor u is er geen andere prijs dan opname van uw tekening op deze pagina’s.

Voor ons is dat maar goed ook, want het was lastig genoeg een twintigtal tekeningen te selecteren. Om uit twintig onvergelijkbare treffers nog eens een voltreffer te moeten kiezen, blijft ons gelukkig bespaard.

Jos Collignon

Meer over