De illusionisten

Het had dus niet veel gescheeld of de olympische vlam was vrijdagavond ontstoken door een dopey. Moet je je n voorstellen....

Kostas Kenteris was natuurlijk wel wat kwieker die lange trap omhoog gehold dan de zeiler die nu de boel mocht aansteken. Je kon wel zien dat het met de dope nog niet veel voorstelt in de zeilerij.

Een zekere Penelope di Lella, die in de olympische familie iets met de dopebestrijding van doen heeft, vergeleek vrijdag op tv doping onomwonden met moord. Dus dan zou Willem-Alexander gewoon hebben staan klappen voor een moordenaar allemachtig, een absoluut horror-scenario.

De kroonprins was trouwens ook aanwezig in Sydney, waar Kenteris zeer verrassend de 200 meter won. Vier jaar geleden wist iedereen hoe een Griekse nobody zomaar de 200 meter kon winnen. Zelfs ik wist het. Maar ik vond het niet erg omdat Kenteris ongetwijfeld de enige niet was die behalve in de wedstrijd ook meeliep in de dope-wedloop.

Niettemin hadden Willem-Alexander en zijn IOC-maatjes Kenteris vrijdagavond ongetwijfeld als een voorbeeld voor de jeugd staan toejuichen. Als de Griek maar niet zo dom was geweest vlak voor het begin van de Spelen in paniek te raken na de aankondiging dat groeihormoon kon worden gedetecteerd. Dis wat er volgens mij is gebeurd, al kan het ook allemaal nog v ingewikkelder liggen.

Kostas Kenteris werd niet betrapt op dope, zijn misdaad was dat hij de illusie verstoorde. De illusie die de whiskydrinkende sigarenrokers van middelbare leeftijd die de sport in handen hebben de wereld willen voortoveren: topsport is 'schoon', op een enkele uitzondering na.

Persoonlijk vind ik trouwens dat Kenteris gewoon de vlam had moeten aansteken een welverdiend eerbewijs voor een groot atleet. Dat hij zich de afgelopen jaren als een dief in de nacht over de wereld bewoog kan hem niet worden kwalijk genomen. Als die met injectienaalden uitgeruste engerds van het wereld anti-doping agentschap WADA mij voortdurend zouden belagen, zou ik ook op de vlucht slaan, een valse baard kopen en paranoia worden.

Uitstekend artikel van Lincoln Allison in Intermezzo van zaterdag. Daarin werd voor de zoveelste keer uitgelegd waarom de strijd tegen doping niet is te winnen en waarom het tijd wordt voor ander beleid en een andere manier van denken over topsport en prestatiebevordering.

Een jaar of wat geleden interviewde ik Allison. Ik heb nooit een grotere sportliefhebber ontmoet. Ik zeg dat, omdat je in het huidige naar krankzinnigheid neigende klimaat al snel wordt aangezien voor iemand die de sport wil vernietigen wanneer je pleit voor een genuanceerder dope-beleid.

Allison: 'We dienen ons te onthouden van morele oordelen over het gebruik van doping in de sport die we niet bereid zijn ook op andere aspecten van het leven toe te passen.'

Een waar woord, maar Allison is geen lid van het IOC en onze Willem-Alexander wel. In het augustusnummer van Sport International stond een interview met de kroonprins. Hij zei: 'Als sport ongeloofwaardig wordt, en doping geeft die mogelijkheid, is dat het einde van de sport. Het betekent het einde van tvrechten en commerci interesse en uiteindelijk komen daaruit de grootste bedragen.'

De uitspraak getuigt van kortzichtigheid en gebrek aan kennis en historisch inzicht in de sport tamelijk ernstig voor een IOC-lid, lijkt mij. Maar hij was in al z'n ontwapenende naiteit ook eerlijk. Het gaat bij de dopingjacht van het IOC niet om de gezondheid van de atleet of een zogenaamd eerlijke competitie.

Het gaat om poen.

Het IOC heeft zich onder voorzitter Samaranch die ook W-A rekruteerde uitgeleverd aan de multinationals en de Amerikaanse televisiezenders en van de Spelen grote commerci geldmachine gemaakt. Die moet soepel blijven snorren. De dopingjacht dient ter bescherming van het corporate image van de IOC-sponsors en de tv-adverteerders, en nergens anders voor de rest is illusionisme.

Meer over