'De hele dag en nacht zijn we verkracht'

Alice Maombi werd slachtoffer van een groepsverkrachting, waarna haar familie haar heeft verstoten. Ze is blij dat ze een operatie heeft kunnen ondergaan tegen incontinentie....

'Het was nog vroeg in de ochtend, ik schat ongeveer een uur of zeven. We waren in de buurt van Nyamitaba. Opeens werd de bus, ergens midden op de weg, aangehouden door rebellen van de Rwandese Interhamwe. Bij de mannen werd alles afgepakt. Daarna werden wij vrouwen van hen gescheiden en meegenomen naar het bos.

'Wat een verschrikkelijke tocht; een heel eind lopen naar hun kleine hutten van stro. Onderweg bedreigden de rebellen ons met hun wapens, met hun geweren, hun messen en hun machetes, de grote kapmessen die ze bij zich droegen. Toen we aankwamen, werden we de hutten in gesleurd en zijn we verkracht. De hele dag, de hele nacht.

'Gelukkig hebben ze hun wapens bij mij niet naar binnen gebracht. Het waren alleen hun lichamen waarmee de mannen mij misbruikten.

'Zes mannen, de een na de ander, en steeds weer. Soms waren ze even rustig. Dan moest ik eten voor hen klaarmaken. Ze aten het op, en gingen daarna weer door. Ik kon alleen maar huilen. Aan een stuk door.

'Soms zei ik wel: ''Ik wil dit niet, hou op!'' Maar ik werd zo moe, ik had geen enkele kracht meer. Ze vertelden me ook dat ik niet moest proberen weg te rennen, want dan zouden ze mij vermoorden.

'Maar de volgende ochtend kon ik toch vluchten. Toen ik er hard vandoor liep, voelde ik het vocht tussen mijn benen weglopen. Ik dacht dat het hun sperma was. Maar dat bleek het niet te zijn. Het was mijn eigen vocht, mijn eigen urine. Ik was helemaal kapot gemaakt door hen, ik kon niets meer binnenhouden.

'Na een jaar kon ik hier in Goma naar het ziekenhuis gaan om me te laten onderzoeken en behandelen. Al die tijd schaamde ik mij enorm. Mijn ouders en mijn familie wilden niets meer met me te maken hebben. Steeds weer verloor ik zo maar mijn urine, en steeds weer moest ik me dan wassen.

'Maar nu, na de operatie om mijn incontinentie te verhelpen, voel ik me erg goed. Ik kan van 's ochtends vroeg tot 's avonds laat dezelfde kleren dragen. Ik kan naar de kerk. Ik heb weer een leven en ik heb dus geluk gehad. In mijn dorp zijn nog heel veel andere vrouwen verkracht. Hun is het niet gelukt om in het ziekenhuis terecht te komen.

'Ik ben verkracht, maar ik ben genezen en ben in een andere plaats, hier in Goma, door de gemeenschap opgenomen. Daarom wil ik hier ook blijven. Als ik terugga naar Butembo, word ik misschien opnieuw verkracht. Nee, hier is het toch veel beter. Mijn broer ging vroeger naar school, maar ik niet. Nu hebben ze mij geleerd te lezen en te schrijven.

'Al als klein meisje heb ik geprobeerd wat handel te drijven. Daarom ging ik toen ook naar Masisi, met Tantine, en met de andere vrouwen, die ook zijn verkracht. Maar dat is nu voorbij.

'Ik ben fysiek genezen en veel mensen in Goma hebben mij hulp gegeven. Mijn familie heeft me in de steek gelaten. Maar mijn geest is vrij.'

Meer over