De Griekse mode is nog altijd modern

De klassieke, Griekse 'godinnenstijl' is een van de meeste gebruikte thema's van de hedendaagse mode. Kijk alleen maar naar de collecties voor deze zomer....

Het MoMu, het Antwerpse modemuseum, heeft aan de vooravond van de Olympische Spelen in Athene een tentoonstelling aan het modethema gewijd. Van het publiek gescheiden door een haag van witgeschilderde, schijnbaar nonchalant op de grond neergegooide houten empire-meubels, zijn op poppen tientallen recente hoogtepunten van de klassieke stijl opgesteld.

De geplisseerde, met verschillende banden bij elkaar gehouden jurk van Prada uit 2001, de zeer blote, uit lange, in elkaar gedraaide banen stof bestaande jurk die Tom Ford een jaar later in de collectie had voor Yves Saint Laurent Rive Gauche, een transparante godinnenjurk van Chanel die wordt gedragen over een korte kanten onderjurk.

Maar er is ook ouder werk: uit de jaren negentig onder meer de beroemde soepel vallende metalen mini-jurken van Gianni Versace, uit de jaren zeventig lange plissrken van Halston en uit de jaren zestig werk van de Franse couturier Madame Gr wier lange, gedrapeerde en geplisseerde jurken bijna archetypen van de klassieke stijl zijn geworden.

Het grootste gedeelte van de stukken is afkomstig van de tentoonstelling Goddes, the classical mode, die vorig jaar in het Metropolitan Museum in New York te zien was. Het MoMu vulde die aan met een aantal jurken uit de huidige zomercollecties, en met wat ouder werk van bekende en minder Belgische ontwerpers.

Hoe klassiek ze ook mogen ogen, de meeste ontwerpen zijn lang niet zo authentiek als het lijkt. Een aantal details die tegenwoordig gelden als klassiek-Grieks hebben niets met de originele versie te maken. De oorspronkelijke Griekse vrouwenkleren waren gemaakt van rechthoekige lappen, die aan elkaar genaaid werden, vervolgens om het lichaam geplooid werden, met banden bijeengehouden. Zo kregen de kledingstukken hun sierlijke vorm.

De sterk verhoogde taille en semi-transpaparante stoffen die zo worden geassocieerd met de Griekse stijl komen uit het einde van de achttiende eeuw, de eerste keer dat de klassieke stijl weer in de mode kwam. De lange linten waarmee de taille vaak meerdere maken wordt omwikkeld, werden nog veel later bedacht, net als de jurk met schouder. En hoewel wit of gebroken wit de kleur is die authentiek aandoet, was het waarschijnlijker dat de vrouwenkleren uit die tijd gekleurd waren, net als de gebouwen.

De klassiek-Griekse mode staat voor een natuurlijke, sensuele manier van kleden. Wet drapery wordt de wijze genoemd waarop de plooien in klassiek georieerde ontwerpen vallen alsof je een natte doek langs het lichaam houdt. Nergens wordt het vrouwenlijf ingesnoerd, opgestuwd, platgemaakt of verbreed.

In het begin van de twintigste eeuw, toen de rechte jurken van Paul Poiret een breuk vormden met meer dan 100 jaar corsetten, was de klassieke mode niet minder dan een revolutie, en nog altijd is hij modern. Niet een van de zeventig tentoongstelde creaties, of ze nu of uit de jaren twintig, zestig of tachtig komen, doet dan ook gedateerd aan.

Meer over