De Green Army buigt niet zo maar

Als de Ieren ten onder gaan, doen ze dat strijdend en met opgeheven hoofd. Maar ze gaan niet altijd ten onder....

Matt Holland: zoiets verzin je niet.

Tussen de rijstvelden van Niigata is er tenminste nog iets dat doet denken aan het Nederlands elftal: het doelpunt van Ierland in de wedstrijd tegen Kameroen wordt - schrale troost - gemaakt door Holland, Matt Holland.

Het modernistische `Stadion van de Grote Zwaan' in Niigata kleurde zaterdag groen; niet oranje, door diverse, nooit werkelijk opgehelderde oorzaken.

De Ierse Green Army nam de plaats in van het oranje legioen en de wereld draaide gewoon verder. Nou ja, gewoon. Met dezelfde, bijna geheimzinnige veerkracht die Ierland op 1 september 2002 in Dublin tegen Nederland toonde, hielden de Ierse soldaten Kameroen in bedwang.

Een cocktail van trots, vaderlandsliefde, eerzucht en eenvoud maakt Ierland tot een onberekenbare tegenstander. Nederlandse voetballers plegen hooghartig de neus op te halen voor de Ieren, maar beseffen niet dat ze op minimaal één terrein veel van ze kunnen leren. Dat geldt ook voor de supporters trouwens.

Als de Ieren ten onder gaan, doen ze dat strijdend en met opgeheven hoofd. In combinatie met hun fanatieke, maar goeiige supportersschare maakt dat Ierland tot zo'n sympathieke deelnemer aan het WK.

Ierse supporters zijn de allerleukste ter wereld. Ze drinken onvoorstelbare hoeveelheden bier, maar worden niet vervelend dronken, zingen niet altijd dezelfde obligate liedjes en steunen de nationale ploeg met hart en ziel, vooral in slechte tijden, zoals bij een achterstand.

Arrogantie in de eigen gelederen wordt bij de nationale ploeg niet geduld. Het spel wordt niet nodeloos ingewikkeld gemaakt. De coach is een bescheiden man die de groep niet als een oorlogszuchtige generaal leidt, maar op basis van redelijkheid en solidariteit. Tijdens de wedstrijd is hij één met zijn spelers.

Mick McCarthy maakt dat ook voor iedereen zichtbaar: een korte broek is goed genoeg voor hem. Nadat hij op 1 september in Dublin zo'n groot contrast vormde met Van Gaal, in bijna alle denkbare opzichten, stak hij zaterdag in Niigata af tegen de Duitse coach van Kameroen, Winfried Schäfer. Een pak is om in te trouwen of te worden begraven, vindt McCarthy.

De man die in 1996 de legendarische - het woord wordt vaak misbruikt, maar is in dit geval zeer op zijn plaats - Jack Charlton opvolgde als manager van Ierland, beleefde tot zaterdag wat hij zelf noemde 'de slechtste week van zijn leven'.

Van overdrijving was geen sprake.

De week begon op het eiland Saipan waar McCarthy in botsing kwam met de enige Ierse speler die deel uitmaakt van de Europese elite, Roy Keane. De combinatie van insubordinatie en onbeschoftheid, getoond in aanwezigheid van de rest van de spelers, was onacceptabel voor de coach.

McCarthy was boos, maar vooral gekrenkt. Zijn vakbekwaamheid werd door Keane vloekend en tierend in twijfel getrokken. Ook zou Keane, volgens sommige geruchten, McCar thy hebben verweten geen 'echte' Ier te zijn. Keane, uit Cork, is dat wel.

McCarthy speelde 57 interlands, maar werd, als zoveel Ierse spelers die voor de nationale ploeg uitkwamen, geboren in Engeland, in Barnsley. Zijn grootmoeder was van Ierse afkomst.

Hij won snel de harten van de Ieren: McCarthy was een spijkerharde verdediger. In 1990, tijdens de heldhaftige campagne van de Ieren in Italië waar onder leiding van Charlton de kwartfinale werd bereikt, was hij Ier onder de Ieren.

Maar alles kwam in een ander licht te staan toen hij Keane wegstuurde. Verdeeldheid was het gevolg, in Ierland zelf en onder de fans van wie sommigen in Niigata de naam van Keane op hun groene shirt van een typerende kanttekening voorzagen: Why? Keane wordt nog steeds geëerd, maar enig argwaan heeft van de supporters bezit genomen. Keane is Ierland.

Niets heeft de Ieren op sportgebied de afgelopen decennia zo in verwarring gebracht als de straf voor de man die het land, samen met McCarthy, ten koste van onder meer Nederland naar Japan leidde. De zaken keerden zich de afgelopen dagen echter snel ten goede van de oud-international die het harde en geruchtmakende vonnis uitsprak.

Een dag voor de wedstrijd tegen Kameroen kreeg McCarthy bijval van de man aan wiens oordeel in Ierland nog steeds niet wordt getwijfeld, Jack Charlton. Hij is van mening dat de coach zeer juist heeft gehandeld en overlaadde Keane in een krantencolumn met kritiek.

Aan de Japanse westkust richtte Ierland zich zaterdag op, nadat de Keane Saga de achterblijvers had gedemoraliseerd. De vraag of de verbanning van de aanvoerder ook in het kamp van de spelers tweedracht had gezaaid, werd in het duel met Olympische en Afrikaanse kampioen duidelijk beantwoord.

Ierland-minus-Keane betuigde McCarthy steun, op een wijze die niet mis te verstaan was. De passie werd gecombineerd met gecontroleerde en stekelige aanvallen die Kameroen terugdrongen op de eigen helft.

You never beat the Irish, zongen de Ierse fans in Niigata, zoals zo vaak tevoren op zo veel plaatsen ter wereld. Het lijkt er soms inderdaad op.

Kameroen schetste voor rust het beeld van een tegenstander met beperkte mogelijkheden, maar vergiste zich daarna in de veerkracht van Ierland. Niet Nederland scoorde, maar Holland (1-1) de middenvelder van Ipswich Town.

En daarmee was, ten overvloede, bewezen dat Ierland in Japan de juiste ploeg op de juiste plaats is. De fans zongen, de spelers vochten, de coach lachte en alle Boys in Green haalden, voordat het bier werd aangerukt in saké-stad Niigata, opgelucht adem.

Volgende stop: Ibaraki (Duitsland - Ierland).

Meer over